خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نصرالله جهانگرد، دبیر شورای عالی اطلاع رسانی : برنامه جامع اطلاع رسانی علوم اسلامی را تدوین کنید

نمایشگاه ها افزون بر ارائه آخرین دستآوردها و روش های فنی، مجالی است تا نخبگان و دست اندرکاران با کارها و فعالیت های یکدیگر آشنا شوند و در حاشیه آن به دنبال اطلاعات و رایزنی و مشاوره در حوزه های مختلف بپردازند. بی گمان گاهی حاشیه ها از خود اصل نمایشگاه مهم تر و دست آوردهای آن ارزشمندتر و پایدارتر است. از جمله در نمایشگاه اطلاع رسانی علوم اسلامی و نرم افزاری که در خرداد سال جاری در قم برگزار شد، جلسات و نشست هایی نیز تشکیل شد که می توان آن را در معرفی و شناسایی علمی، فنی آثار ارایه شده بسیار مهم و مفید ارزیابی کرد. آنچه در این جا ارایه می شود سخنرانی آقای «مهندس نصرالله جهانگرد» دبیر شورای عالی اطلاع رسانی و نماینده ویژه رئیس جمهوری در امور ارتباطات و اطلاعات است که در یکی از نشست ها و جلسات نمایشگاهی ارائه شده است. وی پس از ابراز تشکر و سپاسگزاری از ایجاد چنین نمایشگاه هایی نکات ارزشمندی را مطرح کرد که خلاصه آن را با هم می خوانیم.

عصر اطلاعات ؛آغاز دوباره عصر معنویت و هدایت انسان هاست

برای اینجانب به عنوان حداقل یک کارشناس این مسئله، افتخارآمیز است که شاهد به بار نشستن تلاش های بیش از ۱۵ سال فعالیت در بخش

و فنّاوری اطلاعات در حوزه علوم اسلامی هستم. آنچه در حوزه علمیه قم و کارهای پژوهشی و نرم افزارهای علوم اسلامی انجام شده، در حدّ و اندازه های استاندارهای بین المللی و در سطح عالی است. من معتقدم که عصر اطلاعات در حقیقت عصر آغاز دوباره پیامبری، تبلیغ معنویت و هدایت انسان هاست و حوزه علمیه نشان داد که می تواند از این امکانات در راستای گسترش معنویت و اهداف پیامبران به خوبی بهره برداری کند؛ همچنان که این مسئله به معنای ضرورت تام و تمامی برای کسانی است که در این قلمرو مسئولیت تاریخی به عهده دارند و تکلیفی است افزون بر آنچه تا کنون بر عهده ایشان بوده است. پس همان اندازه که امکانات افزایش می یابد، تکلیف و بار مسئولیت تاریخی نیز سنگین تر می شود. از این رو، حوزه علمیه باید با توجه به مسئولیت تاریخی خود، پاسخگو باشد که تا چه اندازه از فرصت ها و امکانات در راستای اهداف خویش بهره جسته است و افزون بر کارنامه درخشانی که تا کنون ارائه نموده، تا چه حدّ توانسته است از این فرصت تاریخی استفاده کند؛ امکاناتی که فنّاوری نوینی را فراهم آورده که در گذشته برای هیچ کس و حتی حوزه های علمیه وجود نداشت تا به این آسانی و راحتی بتوانند به رسالت تاریخیشان در انتقال مفاهیم و آموزه های اسلامی اقدام کنند؛ ولی اکنون چنین امکانات و فرصت هایی پدیدار شده است. امروز شبکه ها و محیط ارتباط اطلاعاتی این امکان را پدید آورده است که در گستره کره زمین یکایک انسان ها را مخاطب خود قرار دهیم و با هر کدام از آنها به عنوان یک هویت جمعی صحبت و گفتگو کنیم؛ چنان که در مساجد و در اجتماعات عمومی انجام می شود، حتی می توانیم همزمان با افراد متعدد و با هویت های فردی و شخصی شان ارتباط برقرار کنیم و نیازها را بشناسیم و پاسخ های درستی به آن بدهیم. مفاهیم و آموزه های اسلامی را در یک شکل و شمایل جدید ارایه دهیم و آنان را با «مسئله» در گیر سازیم تا خودشان به عنوان طرف گفتگو حضوری مؤثر و فعّال و نه صرفاً انفعالی داشته باشند. اگر در مسجد شرکت مردم و مشارکت ایشان انفعالی است و تنها مخاطب هستند، در شبکه جهانی مخاطبان شما مشارکت فعال دارند و می توانند در فهم و حلّ مسئله کمک کنند. این امکانات پیش از این فراهم نبوده و تنها به واسطه وجود فنّاوری اطلاعات و شبکه های جهانی امکان پذیر شده است. این امکان و فرصت های از این دست، به معنای تشدید مسئولیت کسی است که در امر تبلیغ و پیامبری کار می کند و در این حوزه به انجام وظیفه مشغول است.

نکته دیگری که در حوزه نوآوری و نواندیشی مطرح است و به عنوان یک فرهنگ می تواند مانع اساسی و مؤثری در مسئله تغییر و تحول باشد، شیوه برخورد ایرانیان با نوآوری های فنی و نواندیشی فرهنگی و علمی است؛ متأسفانه ساختار فرهنگی جامعه چنین است که در برابر هرگونه نوآوری و نواندیشی واکنش های تند و منفی از خود نشان می دهد اگر چه که ریشه آن را باید در ساختار فرهنگی جُست و به معالجه و درمان آن اقدام کرد، ولی این شیوه برخورد منفی با پدیده ها و اندیشه های نو می تواند اثرات نامطلوبی در ساختار پیشرفت های علمی و تولید علم و نهضت نرم افزاری از خود بر جای گذارد. البته ما بر این باور نیستیم که هر چیز تازه ای در هر حوزه ای می تواند به طور مطلق مثبت باشد؛ ولی نباید این فرهنگ پذیرفت که باید با هرگونه نوآوری و نواندیشیای به مخالفت پرداخت. در طی یک صد سال گذشته جامعه ایرانی در برابر نوآوری های فنی و علمی همواره واکنش های تند و منفی از خود نشان داده است. در آغاز، واکنش ها به شکل فعّال ولی منفی، و در پایان، به صورت انفعالی تجلی می کند. به این معنا که وقتی یک فنّاوری جدید وارد صحنه می شود، نخست واکنش های تندی در برابر آن از خود بروز می دهیم و نمی گذاریم تا جامعه آن را بشناسد و در یک فرایند زمانی به آرامی با آن روبه رو شود و برخورد مناسبی از خود نشان دهد؛ به عبارت دیگر، اوّل به شدت محدود و کنترل می کنیم و سپس وقتی عمومیت یافت آن را رها می کنیم؛ مثلاً وقتی رادیو به عنوان یک ابزار و فنّاوری نو وارد ایران شد، خریدار می بایست ابتدا گیرنده را در کلانتری ثبت می کرد تا معلوم باشد چه کسی این ابزار را دارد و چه گوش می کند و برای چه منظوری خریداری کرده است؟ ولی وقتی عمومیت یافت، رهایش کردند. هر پدیده و ابزار جدیدی که وارد بازار ایران شد، در قدم اوّل با آن مخالفت کردیم و واکنش های تندی از خود نشان دادیم، مانند: ویدئو، فاکس، تلویزیون، ماهواره و هر وسیله دیگر به ویژه در حوزه قلمرو ارتباطی رویکرد ما در وهله اوّل، منفی و کنترلی بوده و پس از آن، رویکر