خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ققنوس نیاز

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ققنوس نیاز :

نیایش پر و بال روح انسانی است که سیمرغ جان وی را به کجا آباد «ملکوت» می کشاند. نیایش عاشقانه ترین نمود، گفتگو است با معشوق.

هم او که در اجزا عالم متجلّی است و در نهان ترین جای، حاضر است.

نیایش عطش نشان روح در وادی سرگردانی و جرعه آرامش از خم حیرانی است.

روح انسان را جز سخن کردگار فربه نتواند کرد، و جسم خاکیش جز به اشک انابت تعمید نیابد.

بشر را همواره امید به آن است که «نیروهای نیایش از میدانهای اجابت بگذرند»(۱) ورنه توان گام برداشتن نیست.

نیایش تکیه گاه دل، پل گذر از شک به یقین، رودخانه امید، و انعکاس تبسّم خداوند در آینه های اشک است.

«عبادت گستردن جان است بر بی کرانه هستی و آمیزش انسان است با اکسیر حیات، هم اوست که مهیز بر انسان زند و همچنان به راهش کشد، به سیلاب اشک حتّی و بدانجا برد که باز خنده روی نماید و شادی راه گشاید.»(۲)

آدمیان، نیایش را زیسته اند، آن چنان که لحظه ای شوق زیستن را وامگذاشته اند.

طنین گامهاشان خبر از هجرت به سوی دوست می دهد و آهنگ نگاهشان امید وصال می نوازد.

نیایش، آرایشگر روح است آن چنان که مشاطه گان عروس را می آرایند، و روح به جمله در می آید. آنگاه به تمام قامت قیام می بندد تا پروردگار را به ستایش نشیند.

آدمی، ورقهای تاریخ را به اشک نگاشته و خونش گواه این نوشته است، ردّ پای استغاثه هایش را در آن هنگام که تنگدستی پوست بر استخوانهایش چسبانده، هجوم تباهی و جهل استخوانهایش را فشرده و تنهایی بر تمام جانش سایه افکنده است می توان دید.

او را در آن لحظه های دردناک که چون زنان باردار به هنگام حمل به خود می پیچند، می بینی که خلوتی گزیده است و بر آستان خداوندگار به تمام قامت، خویش را فریاد می کند.

شکوه اش آنچنان رساست، که گدازه دردهایش از آن فوران می کند و ارتفاع ایمان را در می نوردد، می خروشد طوفان می کند و آنگاه با چشمانی به رنگ دریا به آسمان خیره می نگرد، اشک در فانوس چشمانش شعله می کشد و آرام، آرام کشتی روحش به ساحل آرامش می رسد، گویی خدایی ناخدای را به چشم دیده و برمهارتش اعتماد کرده است و دیگر بار بستر تاریخ را در می نوردد.

این است اعجاز نیایش.

و کلام حق چنان سنگین است که اگر بر کوهها فرود آید چون ذرات غبار متلاشی شوند و به نیستی گرایند و اگر بر قلب محزونی بنشیند خدای خانه ای می شود که جز آرامش و سکون در آن نمی یابی.

«الا بذکر اللّه تطمئن القلوب.»

آدمی، این موجود هزار رنگ و ناشناخته هر روز به شیوه ای بر آستان عشق می نشیند و زنجیر از پای نیازها می گشاید و چون کودکان شیرین سخن معبود را به خویش می خواند تا شاید دری گشوده آید.

اقوام و ادیان چون شهاب می آیند و می روند و خطی بر صحیفه روحش می کشند، و ظرافتی بر شیوه خواستهایش می افزایند.

پیامبران می آیند و چون پیکر تراشان یونان و روم، روح آدمی را می تراشند تا خریدار خداوندگار را شایسته آید.

عاقبت مردی از بادیه های طوفان و شن، رَمه و نی، شعر و معشوق، و جهل و جنگ، از قلّه های نور فرود می آید تا حرم نیایش را بهترین معمار باشد و محرابهای دعا را منقوش به هق هق عارفانی کند که سبّوح گویان، سماع روح می کنند و ثناگویان پرده از راز نماز بر می گشایند.

می آید تا زیباترین تندیس آدمی را به جبرئیل بسپارد، چون هنرمندان چیره دست می نشیند و این روح شگفت انگیز را می آراید.

نماز کاملترین شکل نیایش، رقص روح در تالار ملکوت، شیواترین قطعنامه انسان، بال معراج مؤمن و آغاز و انجام بندگی است.

درهای بهشت را جز با نماز نتوان گشود که کلید گشایشهایست.

وصف عشق از زبان معشوق خوش است که او با جذبه های عاشقانه آشناست و موسیقی نوازشگر رحمت را می نوازد.

واژه ها از زبان معبود و معشوق به قلب شیفته عاشق شلیک می شوند تا پایتخت روح آدمی را تسخیر کنند. واژه هایی که از سوی او می آیند و به رمز و راز جان آدمی آگاهند.

کتاب هدایت را می گشایی و به آیه های چشم نواز نور نظر می افکنی، در هر سوره از این کتاب منیر، بارها شاهدی که سجاده نماز گشوده است و نمازگزاران را به تسبیح و حمد می خواند. عبادت راز خلقت آدمی است.

«و ما خلقت الجن و الانس الاّ لیعبدون.»

جن و انس را نیافریدم مگر برای عبادت.

خداوند این معبود بی همتا که به بندگان عشق می ورزد، بسیار آنان را به سوی خویش می خواند و دوری وی را تاب نمی آورد، پس چگونه است که بندگان از این خالق بنده نواز غفلت می ورزد و به کار دنیا مشغول می شوند.

ندای جبرئیل تا همیشه تاریخ طنین انداز است که بندگان را فرمود: «هر چه در آسمان و زمین است همه به تسبیح و ستایش خدای که مقتدر و حکیم است مشغولند.»(۳)

پس تو هم به جمع تسبیح گویان شتاب و «از شبانگاه به تسبیح وی پرداز و هنگام فرو رفتن ستارگان هم تسبیح خدا گو.»(۴)

تا خورشید از پیشانیت طلوع نماید و آفتاب گستر عالم باشد، آنگاه می فرماید، البته به عبادت خویش غرّه مشو که «هفت آسمان و زمین و هر چه در آنهاست همه به ستایش و تنزیه او مشغولند و موجودی نیست جز آنکه ذکرش تسبیح و ستایش حضرت اوست، لیکن شما تسبیح آنها را فهم نتوانید کرد، همانا او بسیار بردبار و آمرزنده است.»(۵) نخستین گام در دیدار معبود با مخلوق از سوی اوست و نخستین پیام را نیز خود فرو می فرستد که «ای ایمان آورندگان، خدای را بسیار ذکر و تسبیح گویید.»(۶)

و انعکاس این دعوت را که همانا اجابت دعای بنده است خود ضمانت می کند و چه ضمانتی بالاتر از آنکه خود ضامن خلق شود و مشتاقانه صلا دهد که: «و اذا سألک عبادی عنی فانی قریب اجیب دعوه الدّاع اذا دعان فلیستجیبوا لی ولیؤمنوا بی لعلهم یرشدون.»

چون بندگان از دوری و نزدیکی من، از تو پرسند، آگاه باشند که من به آنها نزدیک خواهم بود، هر که مرا خواند دعایش را اجابت کنم، پس باید دعوت مرا بپذیرند و به من بگروند، باشد تا به سعادت راه یابند.»(۷)

قرآن و احکام و روایات در بیان مقدمات، مؤخرات و شرایط نماز و نمازگزار هیچ نکته ای را فرو نگذاشته است و هم اعمال صوری و هم مراقبات باطنی به دقت بیان گردیده است.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلم که خود اسوه حسنه ای است برای انسانها در تمامی اعمال و گفتار، در حدیثی خصائص نماز را چنین بیان می فرمایند: «نماز بنده در محشر، تاجی است بر سرش و نوری در صورتش و لباسی بر تنش، پرده ای است میان او و آتش، حجتی است بین او و آتش، سبب نجات از دوزخ و عبور از پل صراط است، کلید بهشت و مهر حورالعین و بهای بهشت است. نماز است که بندگان را به بالاترین درجات می رساند.»(۸)

شایسته نیست که بنده تاج از سر برگیرد و عریان بر عصای نابینایی تکیه زند، یا کلید بهشت را در کوچه پس کوچه های هوس رها سازد و در مرداب دوزخ دست و پا زند.

حکایت گناهکار که در سیاهچال معصیت گرفتار آمده، داستان اسیری است که در دهلیزهای تاریک و ظلمانی و ناهموار به بند کشیده شده است و تنها رشته ای باریک، منشأ اتصال او به درگاه آن دهلیز و وسیله نجات اوست. اگر رشته را رها سازد هلاکش حتمی است امّا اگر بدان تمسّک جوید با سختی بسیار امید نجاتش هست.

نماز برای انسان گناهکار حکم همان رشته را داراست که در هیچ شرایطی نباید از آن گسست و به تاریکی مطلق پیوست، در احکام آمده است که اگر کسی به قصد گناه مسافرت کند، باید نماز را تمام به جای آورد و نمی تواند آن را شکسته ادا کند، نکته مستتر در این حکم این است که حتی ارتکاب گناه هم سبب ترک نماز نمی تواند باشد، آنکه مسلمان است و اسلام آورده و به یگانگی خداوند شهادت داده است تا زمانی که از این عقیده بازنگشته و رأی خلاف اختیار نکرده است باید نماز را به پا دارد. با هر شیوه و روش زندگی و با هر درجه از ایمان، نماز باید اقامه شود.

هر گناهی کیفر خود را دارد و هر عملی جداگانه محاسبه خواهد شد. البتّه درجه ایمان و حضور قلبی در برابر خداوند از مسائلی است که هنگام درجه بندی بندگان و نسبت تقرّب آنان به بارگاه ربوبیت مورد نظر واقع می شود امّا آنکه نماز را واگذارد به همه درهای رحمت و زنگهای بیدارباش خویش پشت کرده است و به تاریکی مطلق گام نهاده است.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلم در مورد کسانی که نماز را ترک می گویند و به این خیر عظیم خداوند پشت می کنند می فرماید: «دو گروه از امت من در قیامت مورد عذاب خداوند واقع می شوند و به دوزخ در می آیند که یک گروه از آنان تارک نماز است و بدانید که تارک نماز عذابش دو چندان است و هنگام ورود به صحرای محشر دستش را به گردنش زنجیر کنند و ملائکه گدازه های آتشین بر گونه ها و پیشانیش زنند.»(۹)

قرآن ابتدا در آیه های متعددی چگونگی بجای آوردن نماز و احکام و مقدّمات آن را بیان می فرماید و شکل این عبادت را به تصویر می کشد: «ای اهل ایمان چون خواهید برای نماز برخیزید، صورت و دستها را تا آرنج بشوئید و سر و پاها را تا بر آمدگی پا مسح کنید و اگر جنب هستید پاکیزه شوید و اگر بیمار و مسافر باشید، یکی از شما را قضاء و حاجتی دست دهد و یا با زنان خلوت کرده اید و آب نیابید، در این صورت به خاک پاک و پاکیزه تیمم کنید، با آن خاک صورت و دستها را مسح نمایید، خدا هیچگونه سختی برای شما قرار نخواهد داد امّا می خواهد که شما را پاکیزه گرداند و نعمت را بر شما تمام کند باشد که شکر او