خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام شامل 68 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شعر در عصر اسلام :

شعر روح و باطن همه هنرهاست و هنرمندان همه در مرتبه سیر و سلوک باطنی خودشاعرند. اگر هیچ هنری را در میان هنرهای اسلامی به محک کلام نبی(ص)و ائمه(ع)

سنجیده ندانیم،شعر چنین نخواهد بود زیرا شواهد بسیار در میان است تا بر این نظرحجت آید که شعر حقیقی کلامی است که روح القدس بر زبان شاعر جاری کند ^(۱).شاعردر ساحت خیال سکنی می گزیند و دل می گشاید به سوی عالم و آدم و مبدا عالم و آدم تادر افق چشم دل او حقیقتشان آشکار گردد.این نمود جز به انکشاف حقیقت و از آنجاالهام حقیقت به واسطه حجاب و یا بی واسطه نیست.

در مرتبه بیواسطگی است که شاعرکلامش کلام روح القدس می شود و گرنه مقام او همان است که علی(ع) فرمود:

«نفث الشیطان علی اللسان ^(۲).

یعنی شیطان درایشی بر زبان شاعر جاری سازد.این بیان همان بیان سحری است که در کلام حضرت نبی(ص)آمده است(ان من البیان سحرا).امادر مقام بیواسطگی و آینگی نسبت به حق بر زبان شاعر حکمت جاری می گردد چنانکه فرمود:«ان من الشعر لحکمه »

گفت پیغمبر که ان فی البیان سحرا و حق گفت آن خوش پهلوان لیک سحری دفع سحر ساحران مایه تریاک باشد در میان آن بیان اولیاء و اصفیاست کر همه اغراض نفسانی جداست

شاعران حقیقی همواره تمنای سیر به مقام روح القدس ^(۳) داشته اند.زیرا با پایمردی قوه قدسی روح القدس می توان به گنجهای تحت العرش راه برد چنانکه حکیمان انسی گفته اند«تحت العرش کنوزا مفتاحه لسان الشعرا»یعنی زیر عرش گنجهایی است و زبان شاعران گشاینده آنند.اما شاعر عصر جاهلی که درونش را هوای نفس پر کرده حتی زمین و آسمان حسی نزدیکش را نمی بیند و صورت ممسوخی از آن را که همان صورت سافل و اسفل حیات حیوانی آدمی است ادراک می کند.با این اوصاف شعر شیطانی جاهلی دیگر نمی توانست در برابر شعر رحمانی اسلام باقی بماند،همچنانکه بتهای ۳۶۰ گانه مکه به قوت عصای پیامبر و تایید روح القدس شکستند می بایست شعر و صورت خیالی کاو وگوژ نفس اماره جاهل فرو پاشد و از میان برود.حال با این مقدمه،نظری به اوضاع آغازین ظهور شعر اسلام و بسط آن بیفکنیم.

از آنجا که شعر تنها هنر یا هنر غالب قوم عرب قبل از اسلام و به یک اعتبار تنها طریق تفکر عصر جاهلی بود،ظهور وحی در صورت قرآن و کلام الهی همه شاعران را تا مدتی مرعوب خویش کرد و بسیاری از اشعار را باطل ساخت و روح بسیاری از شاعران رامتحول گردانید.این تحول در مواجهه ای که شاعران با کلام خدا(قرآن مجید)داشتندحاصل شد قرآن هیچ مشابهتی به کلام بشری و شعر شاعران جاهلی نداشت.قرآن طی بیست و سه سال به حضرت نبی وحی شده بود.

در آغاز سخن از هنرمندی حضرت نبی ختمی مرتبت(ص)گفتیم.این هنرمندی عبارت است از نسبت بی واسطه با ذات احدیت و نیوشایی اسراری که قدسیان با اودر میان گذاشته اند و بدینسان عالم اسلامی ابتدا در وحی اقامه شده است.قابلیت وجودپیامبر(ص)منشا اتصال روح القدس(جبرئیل امین)فرشته کلام الهی به او بوده است.

عالم اسلامی همان ظهور و تجلی اسم اعظم الله اکبر و کل و حقیقت محمدی است که بی حجاب در افق چشم دل پیامبر اسلام(ص)و اهل بیت عصمت و طهارت(ع)گشوده شده است.این مرتبه یعنی ظهور کلی عالم اسلامی اختصاص به انسان کامل دارد،اما درمراتب نزولی چنانکه ابن عربی در فتوحات مکیه بدان اشاره کرده وجود شاعران وهنرمندان را نیز فرا می گیرد و پرتو الهام رحمانی و ربانی روحشان را در حال سکر آمیزادراک وحدت حقیقی روشن می گرداند.

سوره های آغازین که در مکه وحی شدند دوران پر آشوبی را چون داهیه بزرگ برای شاعران پدید آورد.شاعران مجنون(جن زده)جاهلی ساحتی ورای ساحت شعر شیطانی(جنی)نمی شناختند. کلمات مهیج و تشبیهات خلاف آمد عادت با آهنگی بی سابقه چون صاعقه بر دل محجوب کافران و مشرکان فرود می آمد و آنها را از عاقبت تاریکشان دردرکات جهنم هراسان می ساخت.قرآن در آیات تشبیهی که با صورتهای خیالی به ظهورآمده بود، زبان پر راز و رمز را تفکر حضوری تشبیهی را به شاعران آموخت.آیاتی چون «الم تر کیف ضرب الله مثلا کلمه طیبه کشجره طیبه اصلها ثابت و فرعها فی السماء… »(ابراهیم:۲۴ و ۲۵)

و آیات نور نظیر

«الله نور السموات و الارض مثل نوره کمشکوه فیها مصباح.المصباح فی زجاجه. الزجاجه کانها کوکب دری یوقد من شجره مبارکه زیتونه لا شرقیه و لا غربیه یکاد زیتها یضیی ء و لو لم تمسسه نار نور علی نور یهدی الله لنوره من یشاء و یضرب الله الامثال للناس و الله بکل شی ء علیم(نور:۳۵)

لحنی بلند دارد،جمال وحسن الهی بالتمام در آنها ظاهر است و معنایشان عمیق است، احساس شاعرانه رابر می انگیزد و صورتی از تخیل را ابداع می کند که در آن اشیاء در حجمهای نا معهودی جلوه گر می شوند.بدین ترتیب عالمی در قرآن و هنر قرآنی اقامه می شود که هنر شرک راطرد و نفی می کند از اینجاست که قرآن در سوره شعرا در آیاتی شاعرانی را که به آنها شیاطین نازل می شوند محکوم می کند ^(۴).اینان شاعران بت پرست مکه بودند و هنر خود راصرف هجو مقدسات اسلام و تحقیر پیروان پیامبر می کردند و از این لحاظ در زمره اولیاءشیطان و ضد اسلام به شمار می رفتند. بنابراین آیات شاعران دو دسته اند یک دسته که تابع ضلالت شیطانی اند و دیگرانی که اهل ذکر کثیر و عمل صالح اند و همین دو دسته اند که درسرتاسر تاریخ اسلام مظهر دوگانگی هنر دینی و دنیوی بوده اند.میراث ادب و فرهنگ ملل و نحل مشرک،و بهره مندی از ماثورات انبیاء و اولیاء اساس کار این دو گروه بوده است و در بالاترین مرتبه شاعران از حقیقت شیطانی گذشته و در زمره حکمای انسی کلمات الله را تلقی کرده اند.

با ظهور حقیقت اسلام شعر شعرای باطل نسخ گردید و تا وقتی که درهای آسمان بازبود و عالم محل نزول وحی الهی بود شاعران باطل مرعوب شده بودند.بالتبع شعر باطل قدیم بالکل تعطیل شد و دیگر کسی مطابق ذوق شاعران کهن به ستایش شراب و عشق نمی پرداخت و اگر ستایش بود از اسلام و پیامبر اسلام و وصف مبانی اسلام بود.در این زمان خطبه به جهت فایده آن در تشحیذ حس دینی بسط یافته بود.در عصر خلفای راشدین نیز این وضع ادامه یافت اما با به قدرت رسیدن امویان وضع برگشت و رجوعی دیگر به سوی شعر شیطانی جاهلی به سراغ و سروقت مسلمین آمد.

از بزرگترین شاعران عصر پیامبر باید از حسان بن ثابت نام برد.او شاعر مخضرمی ^(۵) بود که «داهیه کبری »(بلای بزرگ)قریش خوانده شد،زیرا به تشویق پیامبر آنان را هجومی نمود.به فرمان پیامبر برای او در مسجد مدینه منبری نصب کرده بودند و او از آن موضع در حضور حضرت نبی مشرکان را هجو می نمود.و پیامبر به او می فرمود«اللهم ایده بروح القدس »(بارالها او را به واسطه روح القدس مؤید بدار). پیامبر همواره او راتایید می کرد و می فرمود که تا وقتی که به زبان خویش ما را یاری کنی به واسطه جبرئیل مؤید باشی ^(۶).

کعب بن زهیر که از شرک به اسلام روی آورده بود با قصیده ای به نام البرده(ردای افتخار)محبت رسول را طلبید ^(۷) و پیامبر اجابت کرد.دیگر شاعران معروف مؤید به روح القدس کعب بن مالک و عبد الله بن رواحه اند که پیامبر آنها را مامور به پاسخگویی به شاعران مشرک کرد.این شاعران در پرتو قرآن و سنت اغلب در قلمرو سیاست و اخلاق(حکمت عملی)منشا اثر بودند.اما هنوز بنیاد حکمی استواری نیافته بودند و حکمت اشعار آنان اغلب به حضور عملی محدود می شد و برخی از آنها به بیان تجربیات معنوی شخصی می پرداختند.علاوه بر این هنوز شقاقی میان ظاهر و باطن پیدا نشده بود تاشاعرانی به وصف ظاهر(و ملازمه اش جهاد اصغر)و شاعرانی به وصف باطن(وملازمه اش جهاد اکبر)و عوالم روحانی بپردازند.در عصر پیامبر شاعران دینی همواره بنابه روایات اسلامی از ناحیه جبرئیل و عنایات ویژه روح القدس مطمئن بودند.چنانکه اشاره رفت حسان به اعتقاد برخی گرچه بنیانگذار شعر دینی نیست،اما رسالت الهی پیامبررا مدح می گفت و خداوند تعالی را ستایش می کرد و از آیات قرآنی بهره می برد.

در حقیقت شعر اسلامی در پرتو قرآن به ظهور آمد و شاعر و ادیب و خطیب اسلامی کم و بیش از فیض حقیقت قرآنی و وحی روح القدس(وحی دل و الهام عارفانه)برخوردارشده بودند.و گر نه تباینی ذاتی میان ماده و صورت شعری صدر اسلام و عصر جاهلی پدیدار نمی شد.

به هر تقدیر هنر اسلامی به مثابه هنری مقدس همواره مبادی خود را در الهام ربانی اولیاء الله می جسته است.بدین معنی در شعر نیز شاعران در جستجوی بنیادهای متعالی آن بوده اند.و قصصی را به مثابه مبدا شعری ابداع کرده اند.می گویند اول کس که در عالم شعر گفت آدم بود.و سبب آن بود که هابیل مظلوم را قابیل مشئوم بکشت و آدم را داغ غربت و ندامت تازه شد،در مذمت دنیا و در مرثیه فرزند شعر گفت.همین حال رجوع به اصل موجب شده در پیدایی شعر دینی در عالم اسلامی،علی(ع)مظهر و نمونه کمال انسانی حضوری کامل داشته باشد.دیوانی منسوب به او که تقریبا شامل است بر ۱۵۰۰بیت در باب معانی دینی(ترغیب بر ترک دنیا،عبارات نیایشی،جملات اندرز آمیز درزمینه زهد و خرد)و ربانی،چنین تفکری را باز می گوید.در این دیوان روح شاعرانه جاهلی رنگ باخته و عالمی نو در عرصه حضور تخیلی و تخیل ابداعی اقامه گردیده است.از این نظر قرینه آن نهج البلاغه به مثابه اثر نثری امیر مؤمنان تلقی می گردد که اساس تکوین ادب دنیا و دین اسلامی است.

مدح و هجا نخستین صور شعر عصر اسلامی است ^(۸).در این شعر ملاحظات دینی کاملا داخل گردیده است،پس از صدر اسلام نیز همه فرق دینی جهت تایید تفکرات وآیینهای خود و محکومیت تفکرات رقیبان از شعر فرقه ای بهره می گرفتند.که بر آن می توان نام شعر کلام یا کلامی نهاد.

در دوره امویان شعر سیاسی به تبع فرق مختلف از شیعه،سنی،خارجی،مرجئه،جبریه، قدریه-که گاه تحت تاثیر عرف قومی و قبیله ای بود-و نفسانیات باطل به وجودآمد،و هر گروه سعی داشتند شاعرانی را به طرفداری برای خود مهیا کنند.در کنار این شعر سیاسی-کلامی،شاعرانی از جمله بعضی از خلفای اموی نیز وجود داشتند که سنن شعر غنائی باطل را احیاء و از شراب و عشق و لذایذ این جهانی ستایش کردند.غفلت وبعد از حقیقت اسلام و سیره نبوی و ولوی،رواج زندگی شهوانی که حتی به مکه و مدینه نیز سرایت کرده بود و وجود خلفای بی دین و فاسد اموی که تنها دل مشغولیشان شراب وعشق و لذایذ این جهانی بود همراه با دوری ائمه از اریکه حکومت اسلامی مقتضی پیدایی مجدد این شعر بوده است.

امویان برای مبارزه با مخالفان و رقیبان یعنی شیعیان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) از شعر و جاذبه آن سوء استفاده کردند و بیشترین بهره را گرفتند.معاویه می گ