خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی های مردمی و کشتار رژیم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راهپیمایی های مردمی و کشتار رژیم :

محمدرضا شاه همچنان به ارتش، ساواک و پشتیبانی آمریکا چشم امید دوخته بود و قصد داشت تظاهرات مخالفان را سرکوب کند.روز ۲۰ فروردین ۱۳۵۷ زندانیان سیاسی «قزل حصار» در اعتراض به بدرفتاری زندانبانان اعتصاب غذا کردند.دانشجویان دانشگاه تهران و پلی تکنیک به نشانه همدردی با زندانیان سیاسی، تظاهرات سیاسی بر پا کردند.در تظاهرات ۲۲ فروردین چند تن از دانشجویان در زد و خورد با پلیس مجروح شدند.در تبریز نیز یک دانشجو به دست مامورین انتظامی کشته شد.روز ۱۵ خرداد، کماندوها به سی تن دانشجو که در کوههای شمال غربی تهران مشغول کوهنوردی بودند حمله کردند و دانشجویان را به سختی کتک زدند.روسریهای دانشجویان دختر را برداشتند و به آنها توهین کردند. ^(۱)

در تظاهرات ضد رژیم، در شهرهای یزد، کازرون، جهرم عده ای کشته و مجروح شدند.روز ۲۰ خرداد ۱۳۵۷ (۱۰ مه ۱۹۷۸) کماندوهای گارد شاهنشاهی برای سرکوب تظاهرات مردم قم، وارد آن شهر شدند.سرتیپ عباس شفاعت فرمانده کماندوها و چند تن از افراد مسلح، به منزل آیت الله شریعتمداری حمله کردند و یکی از طلاب را به نام شیخ ستار کاشانی، که به ورود نظامیان در منزل شریعتمداری اعتراض کرده بود، کشتند.

همزمان با اینگونه برخوردها، ساواک نامه های تهدیدآمیزی، بدون امضا برای چند تن از سران جمعیت ایرانی دفاع از آزادی و حقوق بشر فرستاد.منازل چند تن از دبیران نهضت آزادی و جبهه ملی را بمب گذاری کرد.گروههای چماقدار، برای مقابله با دانشجویان، سازمان داده شد.نتیجه کلی این گونه اعمال خشونت بار، جبهه اپوزیسیون را علیه رژیم شاه متشکلتر ساخت و مشروعیت آیت الله خمینی را در رهبری جنبش وسپس انقلاب تضمین کرد.آیت الله خمینی تا ۱۳ مهر ۱۳۵۷ در نجف، و پس از مهاجرت به فرانسه، در حومه پاریس با سران اپوزیسیون ارتباط داشت و آنها را رهبری می کرد.این ارتباط، طی دوران تبعید چهارده ساله، از طریق پیامهای شفاهی، اعلامیه کتبی و نوارهای سخنرانی برقرار بود.محتوای این پیامهای، محکومیت رژیم شاه، انتقاد از ایالات متحده، به دلیل حمایت از شاه و ستایش از مبارزان علیه نظام پهلوی بود.آیت الله به زبان توده ها سخن می گفت، خود را در غمها و رنجهای مردم شریک می دانست و آنها را به ادامه مبارزه تا پای مرگ تشویق می کرد.آیت الله خمینی متعاقب حوادث روز ۱۹ دیماه در قم و زد و خورد خونین ماموران انتظامی با تظاهر کنندگان و رویدادهای بعد، در اول بهمن ۱۳۵۶ در سخنرانی که در نجف ایراد کرد و متن آن به طور وسیع در ایران پخش شد، گفت:

«….ملت ایران در مقابل این مصیبتها و قضایایی که برای اسلام پیش می آید استقامت می کند، کشته می دهد، هتک می شود.بدون هیچ مجوزی مردم را به مسلسل بسته اند و تاکنون آنچه به ما اطلاع دادند اگر چه اخبار مختلف است، لکن بعض خبرگزاریها هفتاد نفر و بعضی صد نفر و غالبا خبر داده اند صد نفر تا دویست و پنجاه نفر و طبق بعض تلگرافاتی که از اروپا و آمریکا رسیده است، عده کشته ها را سیصد نفر ذکر کرده اند [….] باید از ملت ایران تشکر کنیم، ملت بیداری است، ملت هوشیار و مقاومی است.در عین حال که این همه ظلم می بیند، و این همه کشته می دهد، در مقابل ظلم مقاومت می کند، ایستادگی می کند.این ایستادگی به نتیجه خواهد رسید.پس از آنکه ملت بیدار شوند، حتی زنها بر ضد دولت و بر ضد جباران قیام می کنند، اشکالی نیست که چنین ملتی پیروز می شوند.» آنگاه آیت الله شاه را آمر و مسئول کشتار مردم، فرمانبر بیگانگان و نوکر «کارتر» رئیس جمهوری آمریکا دانست و گفت:

«….گمان نکنید که بدون اذن شاه، حتی یک تفنگ به طرف یک آدم گرفته شود، گمان نکنید که رئیس نظمیه قم، رئیس سازمان قم، رئیس پلیس قم، چنین جرئتی داشته باشد که به طرف مردم تفنگ بگیرد و شلیک کند.انسان عاقل، چنین گمانی را نمی برد. تمام قضایا برای او گزارش می شود که وضع این طور است و خود این خبیث باید دستور بدهد که بزنید [….] در همین جا – مسجد شیخ انصاری نجف اشرف – به آقایان عرض کردم: اگر این آدم – شاه – نوکری خود را نسبت به کارتر تحکیم کند، این بار سیلی ای به صورت مردم بزند که بالاتر از همیشه باشد، لکن ما نمی دانستیم به این زودی و به دنبال اینکه حسابش را با کارتر صاف کند و نوکری خود را تثبیت نماید، بلافاصله بهانه ای درست کند و ضرب شست نشان بدهد [….] شاه باید به کارتر بفهماند که من دیگر آن آدم قبل از ملاقات نیستم.من، با کارتر ملاقات کردم و کارم را درست کردم، نوکری را تحکیم کردم.» سپس آیت الله با تشریح اوضاع نابسامان مملکت، منشا همه مفاسد را شخص شاه می داند و به مجلس، به دادگستری، به ارتش هشدار می دهد و به مردم توصیه می کند برای ادامه مبارزه متحد شوند:

«….همه امور به دربار و بالاخره به این شخص – شاه – بر می گردد، او را باید از بین برد.من نمی دانم ارتش چرا خواب است و چرا این همه تن به ذلت می دهد؟ [….] امیدواریم تمام طبقات…دست اتحاد به یکدیگر بدهند.احزاب سیاسی ما، هر کدام مستقلا و جدا از هم کار نکنند.همه با هم روابط داشته باشند [….] استدعا دارم برای اسلام و مسلمین دعا بکنند و جبهه های خود را مستحکم نموده، متحد و متشکل شده با کلمه واحد مبارزه کنند..» . ^(۲)

شاه برای فرو نشاندن ناآرامیها و تظاهرات روزافزون، درصدد قربانی کردن یکی از مهره های رژیم برآمد.در ۲۸ تیرماه (۱۹ ژوئیه ۱۹۷۸) سپهبد نصیری، رئیس ساواک را از کار برکنار کرد و معاون او، سپهبد ناصر مقدم را بجای او منصوب نمود، ولی تغییر رئیس ساواک و انتصاب او به عنوان سفیر کبیر پاکستان، مانوری فریب دهنده تلقی شد.

در مرداد ۱۳۵۷، در پی تظاهرات وسیعی در اصفهان، هتل شاه عباس و چند بانک و سینما به آتش کشیده شد، در این تظاهرات نیروهای انتظامی به روی مردم آتش گشودند و عده ای کشته و زخمی شدند.در شهرهای قم، تبریز، خرم آباد، اهواز، آبادان، مشهد، کرمانشاه، اراک، قزوین، اردبیل، نجف آباد و شهرضا، تظاهرات سیاسی بر پا شد.با شروع ماه رمضان، دامنه تظاهرات ضد رژیم در تهران بالا گرفت.تظاهر کنندگان به هواداری از خواستهای آیت الله خمینی، شبها در خیابانها شعارهای ضد رژیم و طرفداری از آیت الله سر می دادند.

دولت، با نگرانی از قیام مردم اصفهان و حفاظت از جان صدها کارشناس آمریکایی و انگلیسی در تاسیسات صنعتی، در آن شهر و همچنین در شهرهای نجف آباد، شهرضا و همایون شهر، حکومت نظامی اعلام کرد.فرمانداری حکومت نظامی سرتیپ رضا ناجی بود.

روز ۲۹ مرداد، آتش سوزی مهیبی در سینما رکس آبادان روی داد که در نتیجه آن ۲۷۷ تن تماشاگران به هلاکت رسیدند.مردم ساواک را مسئول آتش سوزی دانستند.دولت حادثه را توطئه مخالفان دانست.گفتنی است که سهل انگاری ماموران دولت و مسئولان آتش نشانی نیز در توسعه حریق مؤثر بوده است.

بالا گرفتن ابعاد نارضایتی و تظاهرات همگانی، منجر به عقب نشینی و خودباختگی محمد رضا شاه گردید.روز ۴ شهریور ۱۳۵۷ آموزگار به پیشنهاد شاه استعفا کرد و بجای او جعفر شریف امامی به نخست وزیری منصوب گردید. ^(۳)

در همین اوان، شاه بار دیگر به مانور اغفال کننده ای دست زد و به نشانه مبارزه با فسادی که خود عامل اصلی آن بود، چند تن از مقامات عالی مقام دولتی از جمله امیر عباس هویدا، وزیر دربار را به عنوان عوامل فساد به زندان انداخت. ^(۴)

سپهبد عبد الکریم ایادی، طبیب مخصوص دربار رابازنشسته کرد و چندی بعد، گروهی دیگر از وزیران و مسئولان مملکت به اتهام فساد دستگیر و زندانی شدند.

انتصاب جعفر شریف امامی به نخست وزیری از سوی شاه، یک اشتباه بزرگ بود.آمریکاییها نیز او را تایید نکردند.سولیوان، او را عنصری فاسد دانست. ^(۵)

شاه نیز بعدها اعتراف کرد که اقدام او در تعویض نخست وزیر «یک اشتباه بزرگ » بوده است.وی می گوید «من نباید اجازه می دادم این مشاور دانا و بی غرض (منظور آموزگار است) از کار کناره گیری کند.» ^(۶)

شریف امامی از یک خانواده مذهبی بود و با برخی از روحانیون نیز ارتباط داشت، ولی سوابق خدمت طولانیش به رژیم و یاست بنیاد پهلوی، که عملکرد آن در گذشته مورد انتقاد بود، همچنین وابستگی او به فراماسون ^(۷) ، از نقاط ضعف عمده وی به شمار می رفت.

شریف امامی برای جلب نظر روحانیون، کوشش وسیعی را آغاز کرد زیرا به نوشته روزنامه اطلاعات «نارضایتی جامعه روحانیت، عمده ترین، تندترین و پیچیده ترین مشکل رویارویی رئیس حکومت جدید بود.» ولی دولت برای جلب نظر «جامعه روحانیت » با دو جناح روحانیت سروکار داشت، یکی جناحی که مسائل را در چارچوب قانون اساسی مطرح می کرد و جناح دیگری که مسائل را در خارج از قانون اساسی عنوان می نمود.

«اساس قضیه در رهبری مثلث قم است، اگر شریف امامی بتواند با قم کنار بیاید و به تفاهم، حتی به تفاهم نسبی و تدریجی برسد، شرایط مساعدی برای حل و فصل مشکلات سیاسی و اجتماعی به وجود خواهد آمد [….] تفاهم با مثلث رهبری قم، در چارچوب قانون اساسی مقدور است و هنوز هم معلوم نیست که جناح دیگر که خارج از قانون اساسی مسائل را مطرح می کند، در چه موقعیت و جریانی قرار خواهد گرفت.» ^(۸)

نخستین اقدام نخست وزیر، الغاء تقویم شاهنشاهی و بازگردانیدن آن به تقویم هجری شمسی بود.سپس اعلامیه ای تحت عنوان: میهن در خطر است، مردم بپا خیزید! منتشر ساخت.در این اعلامیه گفته شده بود:

«…در فروغ قرآن، تعالیم عالیه اسلام و قانون اساسی، به نجات مملکت همت گماریم [….] موقع مملکت و موضع جامعه ایرانی به حدی از حساسیت رسیده است که به سامان درآوردن آن، جزب با همکاری همه نیروهای ملی و همه علاقه مندان به استقلال وطن و تمامیت ارضی ایران امکان پذیر نخواهد بود…» ^(۹)

از کارهای دیگر شریف امامی، بستن کازینوها و برچیدن قمارخانه ها، به منظور تحبیب عناصر مذهبی بود.وی، مطبوعات را آزاد اعلام کرد، حقوق کارمندان دولت را، بدون توجه به کسر بودجه هنگفت کشور بالا برد.محدوده پنج ساله شهر تهران را توسعه داد. علاوه بر این اقدامات، پیشنهاد تشکیل یک دولت ائتلافی، و به گفته شریف امامی «دولت آشتی ملی » را مطرح کرد و گفت:

«…گفتگو با روحانیون و گروههای مختلف قبل از تشکیل دولت جدید آغاز شده است.اختلافاتی که پیش آمده است به علت عدم تماس به وجود آمده [….] اگر ما با دستجات مختلف هر قدر هم باشند تماس بگیریم، با هم مذاکره کنیم، صحبت بکنیم و تفاهم به وجود بیاوریم، رفع اختلاف خواهد شد.اگر حرف حساب دارند ما باید بپذیریم، اگر حرف ناحساب دارند ما باید به آنها بفهمانیم که حرفشان ناحساب است [….] با مراجع تقلید که احترام خاصی من برایشان قائل هستم، حتما تماس خواهیم گرفت و با آنها حبت خواهیم کرد، رفع اختلاف خواهیم کرد….» ^(۱۰) در مورد آیت الله خمینی، شریف امامی اعلام کرد که بازگشت ایشان به ایران بلامانع است.روزنامه اطلاعات پس از ۱۴ سال در ۷ شهریور عکس آیت الله را در صفحه اول چاپ کرد و با تیتر درشت نوشت:

«مذاکرات برای بازگشت حضرت آیت الله العظمی خمینی – هیئتی از طرف دولت عازم نجف شد.هیئت اعزامی می کوشد نظر موافق حضرت آیت الله العظمی خمینی را به بازگشت جلب کند [….] اهمیت مذاکرات تهران و نجف به صورت یکی از بزرگترین رویدادهای سالهای اخیر ایران تلقی شده است [….] در صورت موفقیت مذاکرات، تهران از بازگشت آیت الله العظمی به گرمی استقبال می کند و به این ترتیب، سوء تفاهم و تشنجی که بین دولت و مراجع تقلید وجود دارد آغاز به رفع می کند…» پس از انتشار این خبر، هیچ گونه اطلاعی از چگونگی اعزام هیئت به نجف و نتایج مذاکرات با نجف و قم منتشر نگردید و مانورهای شریف امامی به منظور جلب نظر موافق جناحهای مختلف سیاسی و مذهبی به جایی نرسید و سرو صدای مقامات دولتی در مورد تماس و مذاکره با آیت الله خمینی در نجف خاموش شد.دیگر اقدامات نخست وزیر و برنامه اعطای آزادیها، مورد تایید مردم قرار نگرفت و از بالا گرفتن موج مخالفتهایی که آغاز شده بود، جلوگیری نکرد.احزاب و جمعیتهای ملی و مذهبی آن را حمل بر فریبکاری و ضعف رژیم دانستند.آیت الله خمینی در اعلامیه ۲۳ رمضان ۱۳۹۸ نخست وزیری شریف امامی را «نیرنگ شیطانی » شاه و پیشنهاد آشتی با روحانیون را «وعده پوچ و فریبکارانه » دانست و مردم را به مقاومت تشویق کرد.در اعلامیه گفته شده بود:

«…در این پانزده سال، بخصوص در ماههای اخیر دژخیمان شاه با قتل عام مردم شهرستانها و جرح و حبس و تبعید روی تاریخ را سیاه کردند.اکنون که ثابت شد توپ و تانک و ارعاب و تهدید در مقابل ملت بپا خاسته اثر خود را از دست داده، دست به نیرنگ شیطانی زده و با مطالب بسیار اغفال کننده می خواهد جنایتها و خیانتهای خود را ادامه دهد.تاریخ پرشرف اسلام را در مجلس تغییر دادند و امر شاه و وزیر در مقابل مجلس ارزش قانونی ندارد و این امر پوچ شاهد بزرگی است بر نیرنگ شیطانی شاه، امر بی ارزش به بستن قمارخانه ها نیرنگ دیگری است برای اغفال جناح روحانی، در محیطی قمارخانه ها را به خاطر احترام به اسلام می بندندکه تمام مراکز فحشاء به قوت خود باقی است [….] در محیطی گفته می شود که آزادی داده ایم که بهترین فرزندان عزیز اسلام و ایران در حبس و زیر شکنجه شاهانه و در تبعید به سر می برند.در محیطی دم از احترام علما می زنند که علمای اسلام در حبس غیر قانونی و در تبعیدگاهها، بدون مجوز به سر می برند و اشخاصی دم از تعظیم شعائر مذهبی و احترام به روحانیت و احکام اسلام می زنند که در طول نیم قرن، شریک جرم دستگاه بوده و قوانینی که بر خلاف احکام اسلام بوده تصویب کرده اند.

آنگاه آیت الله پیشنهاد آشتی ملی را به منزله تسلیم شدن به رژیم دانست و از مردم خواست تا بر چیده شدن رژیم پهلوی به مبارزه ادامه دهند:

«…در محیطی حکومت آشتی ملی را اعلام نموده اند که توپها و تانکها و مسلسلها توسط ارتش و سایر مامورین در شهرستانها مشغول سرکوبی ملتی است که حقوق اولیه بشر و اجرای احکام اسلام را خواستار است.آشتی کنیم و به رژیم ظالمانه پهلوی سر فرود آوریم؟ [….] خواست ملت را باید از تظاهراتی که در این چند ماهه می شود به دست آورد.عموم ملت در تظاهرات خود می گویند ما شاه و سلسله نمی خواهیم، خواست ملت این است، نه وعده پوچ احترام به علما و بستن موقت قمارخانه ها [….] جناحهای سیاسی و جبهه ها و نهضتها آشتی نخواهند کرد و نمی توانند آشتی کنند که آشتی به اسارت کشیدن ملت و از دست دادن مصالح کشور است و سیاسیون چنین ننگی را نخواهند مرتکب شد.ملت ایران بداند که در لب پرتگاهی است که با اندک غفلت سقوط می کند [….] لازم است نهضت شریف اسلامی خود را تا بر چیده شدن رژیم ظالمانه و قلدری ادامه دهند….» ^(۱۱) 1

یازده روز بعد (سوم شوال ۱۳۹۸- ۱۵ شهریور ۱۳۵۷) آیت الله امام خمینی به مناسبت عید فطر اعلامیه دیگری از نجف، خطاب به ملت ایران صادر کرد.در این اعلامیه از قشرهای مختلف جامعه خواسته شده بود به مبارزه خود تا ریشه کن ساختن ظلم و خیانت ادامه دهند:

«…ملت عظیم الشان ایران! نهضت خود را ادامه داده و هرگز سستی به خود راه ندهید […] سربازان غیور که برای کشور و وطن فداکاری می کنید، بپا خیزید! اکنون وظیفه همه مسلمین، خصوصا جناح روحانی و سیاسی و بزرگان قوم خطیر است.ملت ما بر سر دو راهی است.پیروزی و آن توفیق دست یافتن به بیرون کردن شاه و یا تا آخر در زیر چکمه دژخیمان خرد شدن، یا عزت و سرافرازی در مقابل خالق و خلق، یا خدای نخواسته ذلت و زبونی همیشگی [….] آیا صلاح دولت نیست که برکنار شود و خود را بیش از این در مجامع عمومی رسوا نکند؟ آیا وقت آن نیست که شاه کنار رود و ملت را به حال خود گذارد تا ملت سرنوشت خویش را به دست گیرد؟ …» ^(۱۲) 1

راهپیمایی های سرنوشت ساز

طی مرداد و اوایل شهریور تظاهرات و راهپیمایی ها در تهران و بسیاری از شهرها با وسعتی روز افزون صورت گرفت.در ماه رمضان، مساجد مرکز اجتماع مردم و صحنه افشاگری های رژیم شاه گردید.روز ۲ شهریور، به مناسبت ضربت خوردن حضرت علی (ع) تظاهرات و راهپیمایی های بزرگی در سراسر کشور، به ویژه در تهران، تبریز، رشت و مشهد بر پا شد.در سالروز شهادت امام اول شیعیان، تظاهرات مردم در شهرها با درگیری و خشونت توام گردید.تظاهرات روز ۵ شهریور در قم چند کشته و زخمی بجای گذاشت.روز ۹ شهریور در ۱۰ شهر عمده، راهپیمایی صورت گرفت و دهها تن کشته و زخمی شدند.در همان روز اعتصاب کارخانه های ماشین سازی تبریز، با خواستهای حقوقی و سیاسی آغاز شد.

در مراسم نماز عید فطر به امامت دکتر مفتح، در زمین قیطریه تهران، دهها هزار تن شرکت کردند.انبوه نمازگزاران پس از پایان مراسم، همراه با هزاران عابر پیاده که در خیابان قدیم شمیران (دکتر شریعتی) به آنها ملحق شدند و شعار می دادند و صلوات می فرستادند، ماموران انتظامی را تحت تاثیر قرار داده بود.مردم در حین عبور از مقابل نظامیان و نفربرهای کنار خیابان شعار «برادر