خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت

فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت شامل 63 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقد و بررسی تفسیر رشیدرضا از آیه ولایت :

مقدمه

تفسیر المنار یکی از مهم ترین تفاسیر سده چهاردهم است که با نگاهی نو و رویکردی هدایت جویانه به تفسیر قرآن پرداخته است.المنار از ابتدا تا تفسیر آیه ۱۲۵ سوره نساء حاصل درس های تفسیر امام محمد عبده در الازهر مصر است که به خامه شاگرد مبرزش، محمد رشیدرضا، به رشته تحریر درآمده است و ادامه آن (تا تفسیر آیه ۵۲ سوره یوسف) تماما از رشیدرضا می باشد.

این تفسیر دارای ویژگی هایی چند است که گرایش اجتماعی، عقل مداری و گرایش هدایتی از مهم ترین آن ها می باشد، گو این که در هر کدام از زمینه های یادشده از افراط مصون نمانده است.یکی از نواقص عمده المنار، که به شدت از عظمتش فرو کاسته و در نگاه خواننده منصف تعصب بر باطل و روی گرداندن از حق را نمایان می سازد، گرایش های ضدشیعی و وهابیگری آن است.این گرایش در انکار شفاعت، توجیه برخی معجزات قرآن و تفسیر بی پایه آیات مرتبط با ولایت و امامت نمود پیدا کرده است. بی توجهی کامل به تفاسیر استوار مفسران بزرگی همچون امین الاسلام طبرسی و شیخ طوسی – از مفسران بزرگ شیعه – و حتی چشم فرو بستن بر رویکرد دیگر تفاسیر اهل سنت در تفسیر آیات نازل شده در شان اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام نشانه ای از فرط تعصب پدیدآورندگان المنار است.در این نوشتار، برای نمونه، ابتدا تفسیر مرحوم شیخ طوسی و مرحوم طبرسی از آیه «ولایت » بیان گردیده، سپس با نقل و نقد تفسیر المنار از آیه یاد شده، معلوم خواهد گردید که رشیدرضا بدون توجه و یا با تغافل از تفاسیر تبیان شیخ طوسی و مجمع البیان شیخ طبرسی – که منابعی در دسترس بوده اند – اشکالات سستی را مطرح ساخته که پیش تر بدان ها پاسخ های مقتضی داده شده بود.

آیه «ولایت »

“انما ولیکم الله و رسوله والذین ءامنوا الذین یقیمون الصلوه و یؤتون الزکوه و هم رکعون” (مائده: ۵۵) ; ولی و سرپرست شما فقط خداست و فرستاده اش و کسانی که ایمان آورده اند; آنان که نماز را برپا می دارند و زکات می دهند، در حالی که در رکوعند.

در آیه یادشده، که از آن به آیه «ولایت » تعبیر می شود، بحث هایی مطرح است; از جمله این که:

– مراد از “ولایت” در “ولیکم الله” چیست؟ آیا مراد از آن ولایت نصرت و محبت ست یا ولایت در تصرف؟

– مراد از “الذین آمنوا” کیست؟ آیا مراد همه مؤمنانند یا آن که فرد خاصی مقصود است؟

– رکوع در جمله “و هم راکعون” به چه معناست؟ به معنای خضوع و خشوع است و یا به معنای رکنی از ارکان نماز؟

تفسیر مفسران شیعه

مفسران شیعه برآنند که مراد از “ولایت” در آیه شریفه، اولویت در تصرف و مقصود از «الذین آمنوا» علی بن ابی طالب علیه السلام است و نیز رکوع در جمله «وهم راکعون » را رکنی از ارکان نماز می دانند.در ذیل به این موارد پرداخته شده است:

الف.ولایت در تصرف: مفسر و فقیه ارجمند شیعه، شیخ الطائفه، شیخ طوسی رحمه الله، در تفسیر این آیه شریفه، می فرماید: «ولی در آیه شریفه، به معنای اولویت و احقیت در تصرف است.ایشان در تبیین این که مراد از «ولایت » اولویت در تصرف است، دو دلیل اقامه می کنند:

دلیل اول: خداوند با «انما» ، که دال بر حصر است، ولایت غیرخدا، رسول و «الذین آمنوا» را نفی کرده است، در حالی که اگر مراد از «ولایت » موالات در دین بود، اختصاص به کسان یاد شده در آیه نداشت; زیرا ولایت در دین در حق تمام مؤمنان جاری است. «والمؤمنون و المؤمنات بعضهم اولیاء بعض » (توبه: ۷۱) ; و مردان و زنان مؤمن دوستان و یاوران یکدیگرند. ^(۱)

دلیل دوم: مضاف الیه در «ولیکم » تمام مؤمنان را شامل می شود.آیه پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله را از مضاف الیه خارج ساخت. «الذین آمنوا» نیز باید از مضاف الیه خارج باشد تا مخاطبان آیه غیر از صاحبان ولایت باشند در غیر این صورت، لازم می آید که مضاف و مضاف الیه یکی باشند; چون قطعا «الذین آمنوا» ولی می باشد.اگر در ضمن «کم » در «ولیکم » نیز باشد – یعنی «الذین آمنوا» در مضاف (ولی) و مضاف الیه (کم) داخل است.همچنین عدم اخراج «الذین آمنوا» از «کم » مستلزم آن است که ولی و مولی علیه یکی باشند; یعنی کسانی که ایمان آورده اند (الذین آمنوا)، هم ولی باشند و هم مولی علیهم و این محال است. ^(۲)

با بیان مزبور، نتیجه می گیریم که مراد از «الذین آمنوا» همه مؤمنان نیست; زیرا مؤمنان مخاطب آیه اند و اگر مراد از «الذین آمنوا» تمام مؤمنان باشد، لازم می آید آیه مخاطبی نداشته باشد; زیرا تمام مؤمنان براساس بیان مزبور از مضاف الیه «ولیکم » خارجند.بنابراین، «ولایت » در آیه شریفه، به معنای دوستی و یاری که در رابطه با همه مؤمنان است، نمی باشد، بلکه مقصود سرپرستی است که ویژه خدا و رسول و برخی از مؤمنان می باشد.

ب.مصداق (الذین آمنوا) : مراد از «الذین آمنوا» در آیه ولایت علی بن ابی طالب علیه السلام است.مفسر سترگ شیعه، شیخ طوسی، در بیان این که مراداز «الذین آمنوا» علی علیه السلام است، سه وجه بیان می کند:

الف) هر کس «ولی » را در آیه به معنای اولویت در تصرف گرفته است، آن را به خداوند، پیامبراکرم صلی الله علیه وآله و علی بن ابی طالب علیه السلام اختصاص داده است.و ثابت شد که «ولایت » در آیه، به معنای اولویت در تصرف است.پس مراد از «الذین آمنو» علی بن ابی طالب علیه السلام است.

ب) روایات متعددی از طریق شیعه و اهل تسنن این آیه را در شان امیرالمؤمنین علیه السلام می دانند که در پی انفاق انگشتری در حال نماز، این آیه شریفه درباره آن حضرت نازل گشت.

ج) خداوند برای «الذین آمنوا» اوصافی ذکر نموده که فقط در حضرت علی علیه السلام جمع است.

امت اسلام اتفاق دارند که فقط علی علیه السلام در حال نماز انفاق کرد و انگشتر به فقیر داد و این آیه می فرماید: مراد از «الذین آمنوا» کسانی هستند که نماز به پا می دارند و در حال رکوع زکات می دهند، بنابراین، از آن جا که این اوصاف منحصر در امام علی علیه السلام است، معلوم می گردد که مراد از «الذین آمنوا» فقط آن حضرت است. ^(۳)

دو پرسش و پاسخ: مرحوم شیخ طوسی سپس دو سؤال را مطرح کرده، بدان ها پاسخ می گوید:

۱) آیا نمی توان «هم راکعون » را صفتی مستقل قرار داد و نه حال برای فاعل «یؤتون الزکوه » ؟

۲) آیا نمی توان رکوع را در «و هم راکعون » به معنای خضوع گرفت تا معنای آیه این گونه باشد: در حال خضوع و خشوع زکات می پردازند؟

ایشان در رد احتمال اول می گوید: چنین احتمالی برخلاف فهم عرب است; زیرا اگر گوینده ای بگوید: لقیت فلانا و هو راکب، می فهمند ملاقات در حال رکوب شخص بوده است، نه آن که «هو راکب » خود یک وصف مستقلی باشد.

در رد احتمال دوم هم می فرماید: «رکوع » در لغت، به معنای خم شدن است و در شرع به معنای رکن خاصی از نماز به کار رفته و استعمال آن در خضوع و خشوع استعمال مجازی است.اصل بر این است که لفظ را بر معنای حقیقی اش حمل کنیم.

ایشان در پایان، در رد این که مراد از «ولی » در آیه شریفه، ولایت در نصرت باشد، می نویسد: ما استعمال «ولی » به معنای «ناصر» در لغت عرب را انکار نمی کنیم، اما از آن جا که آیه شریفه دلالت براختصاص ولایت دارد وولایت درنصرت اختصاص به بعضی از مؤمنان ندارد، معلوم می شود که در آیه شریفه، به آن معنا نیست. ^(۴)

همان گونه که ملاحظه شد، شیخ طوسی از حصر موجود در آیه استفاده کرده است که «ولایت » به معنای موالات در دین و نیز ولایت در نصرت نمی باشد و لا محاله به معنای «ولایت در تصرف » است; زیرا اقوال در معنای ولایت در آیه از این سه قول خارج نیستند. شیخ الطائفه این بیان ها را در تلخیص الشافی به گونه ای مفصل تر آورده و ثابت کرده که آیه در شان حضرت علی علیه السلام است. ^(۵)

مرحوم طبرسی نیز در تفسیر مجمع البیان به شیوه شیخ طوسی، به تبیین دیدگاه شیعه در تفسیر این آیه شریفه پرداخته است. ^(۶)

شان نزول آیه در منابع اهل سنت: در منابع متعددی از اهل سنت، نزول آیه در شان امام علی بن ابی طالب علیه السلام ذکر شده است که به برخی از آن ها اشاره می شود:

۱.ابوعبدالرحمن نسائی (م ۳۰۳ ق) در سنن نسائی; باید توجه داشت که در چاپ های جدید سنن نسائی، این روایات حذف شده است، ولی ابوالحسن رزین العبدری الاندلسی (م ۵۳۵ ق) در الجمع بین الصحاح السته به نقل از نسائی آن ها را آورده است. ^(۷)

۲.ابن جریر طبری (م ۳۱۰ ق)، جامع البیان عن تاویل آی القرآن، ج ۴، ص ۳۹۰، چاپ دارالفکر;

۳.ابوالقاسم طبرانی، (م ۳۷۰ ق)، المعجم الاوسط، تحقیق دکتر محمود الطحان، ریاض، مکتبه المعارف، ۱۴۱۵ ق/۱۹۹۵ م، ج ۸، ص ۱۲۹، ۱۳۰، ح ۶۲۲۸;

۴.زمخشری، الکشاف، قم، مکتب الاعلام الاسلامی، ۱۴۱۴ ق، ج ۲، ص ۶۴۹;

۵.ابوبکر الجصاص الرازی، (م ۳۷۰) احکام القرآن، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ ق/۱۹۹۴ م، ج ۲، ص ۵۵۸، ۵۵۹

۶.ابوالحسن واحدی نیشابوری (م ۴۶۸ ق)، اسباب نزول القرآن، تحقیق بسیونی، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۱ ق/۱۹۹۱ م، ص ۲۰۱، ۲۰۲;

۷.ابوالقاسم الحاکم الحسکانی (م ۴۹۰ ق)، شواهد التنزیل، تحقیق و تعلیق محمدباقر محمودی، تهران، وزاره الثقافه و الارشاد الاسلامی، ۱۴۱۱ ق/۱۹۹۰ م، ج ۱، ص ۲۰۹

۸.عمادالدین محمد الطبری معروف به کیاالهراسی (م ۵۰۴ ق)، احکام القرآن، الطبعه الثانیه، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۰۵ ق/۱۹۸۵ م، ج ۳و ۴، ص ۸۴;

۹.ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، بیروت، دارالفکر، ۱۴۱۵ ق/۱۹۹۵ م، ج ۴۲، ص ۳۵۶، ۳۵۷

۱۰.جلال الدین سیوطی (م ۹۱۱ ق)، اسباب النزول، دمشق، دارالهجره، ۱۴۱۰ ق/۱۹۹۰ م، ص ۱۴۷، ۱۴۸

برای اطلاع از منابع دیگر، ر.ک: علامه امینی، الغدیر، چاپ دوم، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۶۶ ق، ج ۳، ص ۲۲۱ به بعد/تعلیقات آیه الله العظمی نجفی بر احقاق الحق قاضی نورالله تستری، ج ۲، ص ۳۹۹ به بعد و ج ۳، ص ۵۰۲ به بعد و ج ۲۰، ص ۲ به بعد.آیت الله نجفی منابع متعددی را ذکر کرده اند که برخی ازآن هاخطی هستند، نسخه خطی یا مصور برخی منابع چاپ نشده در کتابخانه عمومی آیه الله نجفی در قم موج