خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خواندن قرآن با آواز خوش

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خواندن قرآن با آواز خوش :

و رتل القرآن ترتیلا ^(۱).

در دستورتلاوت قرآن،صدای خوش سفارش شده است و از قاری خواسته اند که نکات ظریف تلاوت-اعم از کشیدن صدا و یا زیر و بم آن و ترجیع قراءت و غیره-رارعایت کند.در این جا به بازگویی چند روایت در این زمینه می پردازیم:

رسول الله صلی الله علیه و آله فرمود:«هر چیزی زیوری دارد و زیور قرآن آواز خوش است ».

«زیباترین زیبایی ها،یکی موی زیباست و دیگری آواز و صدای دل کش ».

«قرآن را با آواز و نوای[متین]عرب بخوانید و از آواز[مبتذل]اهل فساد وگنه کاران کبیره پرهیز کنید» ^(۲).

«آواز خوش زیوری برای قرآن است ».

«قرآن را با صدای خود خوش کنید،زیرا صدای خوش زیبایی قرآن را افزون می کند».

«قرآن را با آوازتان زینت بخشید».

امام صادق علیه السلام نیز در تفسیر آیه: و رتل القرآن ترتیلا ^(۳) فرموده است:«به این معناست که آن را با تانی بخوانید و صدایتان را خوش دارید» ^(۴).

امام باقر علیه السلام فرموده است:«قرآن را با آواز بخوانید،زیرا خداوند-عز و جل دوست می دارد که با صدای خوش قرآن خوانده شود» ^(۵).

رسول الله صلی الله علیه و آله فرمود:«قرآن با آهنگی حزین نازل شده،پس آن را با گریه[برخاسته از وجد]بخوانید و اگر گریه نکردید،لحن گریه به خود بگیرید و آن را باآواز خوش بخوانید،که هر کس آن را با آواز خوش نخواند،از ما نیست ».

«از ما نیست هر کس قرآن را با آواز خوش نخواند» ^(۶).

امام صادق علیه السلام فرمود:«قرآن با حزن نازل شده،پس آن را با لحنی حزین بخوانید» ^(۷).

البته سخنانی که معتمدان از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل کرده اند فراوان و دلیل اثباتی برای این گفته هاست.

ابن الاعرابی گفته است ^(۸):«عرب به هنگام سوار کاری یا نشستن در حیاط و خیلی مواقع دیگر،به آواز رکبانی ^(۹) تغنی می کرد.وقتی و آوازشان با قرآن باشد» ^(۱۱) زمخشری نیز گفته است:«عرب عادت داشت که در همه احوال-چه هنگام سوارکاری و چه در حال لمیدن و یا نشستن در حیاط خانه ها و غیره-به آواز و زمزمه رکبانی تغنی کند.پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وقتی مبعوث شد،بر این حال بر آمد تا آواز و زمزمه آنان با قرآن باشد.پس بدان فرمان داد،یعنی فرمود:«هر کس قرآن را جای گزین رکبانی نکند و آن را زمزمه زیر لب و تغنی با آواز خوش قرار ندهد،از ما نیست » ^(۱۲).

فیروز آبادی گفته است:«غناه الشعر و غنی به تغنیه:تغنی به ».یعنی شعر را به آواز خواند و آن را تغنی کرد.

شاعر گفته است:

«تغن بالشعر اما کنت قائله×ان الغناء بهذا الشعر مضمار» ^(۱۳) «زبیدی »ضمن آن که نقل این گفته را به پیامبر صلی الله علیه و آله منسوب داشته گفته است:

«خداوند به هیچ کس چون پیامبر گرامی اجازه نداده است که با قرآن آشکارا تغنی کند».

«ازهری »گفته است:«عبد الملک البغوی »به نقل از ربیع و او به نقل از شافعی به من اطلاع دا