خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن شامل 40 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وسوسه علمی در قرآن :

سالکی که برای تهذیب روح قدم برمی دارد، شیطان رأی قوه متخیله سالک را به جای وحی و عقل می نشاند و موهوم و متخیل را معقول جلوه می دهد. باطل را به جای حق و حق را به جای باطل نشاندن، شیطنت است.

هنگام شروع به شناخت مبدء و معاد و سایر بخش های معارف الهی، شیطان ابتدا در اصل فراگیری علوم الهی رهزنی می کند؛ بدین گونه که یا زرق و برق را به انسان ارایه می کند، یا مشکلات را در نگاه او بزرگ جلوه می دهد و او را به فقر تهدید می کند:

«الشَّیطَانُ یعِدُکمُ الْفَقْرَ»[۱]تا او را از اصل فراگیری علوم الهی بازدارد و اگر موفق نشد، آن گاه در علم او خلل وارد می کند.

وقتی سالک در اصل فراگیری، از گزند شیطان رهایی یافت، می پندارد راه باز است و خطری در پیش نیست، ولی هنگام شروع به عمل با وسوسه دیگر شیطان روبرو می شود؛ وسوسه شیطان این است که رأی های خود سالک را به جای وحی یا عقل مبرهن می نشاند، توضیح این که: کار شیطان در درون دستگاه نفس، جابه جا کردن است. در انسان قوه ای به نام «قوه متخیله» است که وظیفه تجزیه و ترکیب را بر عهده دارد؛ انسان عاقل معتدل در تعدیل این قوه، ریاضت می کشد؛ ریاضت کشیدن یعنی هوشمندی به خرج دادن و قوای نفس را کنترل کردن و کار را به دست قوه متخیله ندادن. در حالی که قوه متخیله از بهترین نعمت های الهی است. این قوه نیروی بسیار خوب و بازوی قوی برای نفس در احضار خاطرات است، ولی دخل و تصرفی که خود می کند نارواست. گاهی محمولی را که از آن موضوع نیست به آن اسناد می دهد و گاهی موضوعی را که به این محمول، مربوط نیست، موضوع قرار می دهد، در این گونه موارد خطا پیش می آید.

شیطان اگر بخواهد عالم و متفکری دینی را بفریبد، وهم و خیال را به جای عقل، و موهوم و متخیل را در رتبه معقول می نشاند و حرف مدعیان دروغین نبوت را به جای سخن انبیا، ثبت می کند و در نتیجه فریب خورده به رأی خود عمل می کند یا به دام مغالطه های گوناگون فکری می افتد. از این رو هر جا انسان مطلبی را نادرست می فهمد بر اثر دخالت شیطان و ابزاری است که شیطان در درون جان آدمی دارد؛ زیرا مغالطه با دخالت وهم تحقق می یابد و وهم ابزار نیرومند شیطان است. به همین جهت در جوامع روایی ما بابی گشوده شده است که مستقیما ناظر به اوصاف، احوال و افعال علماست.

شیطان وقتی در جبهه درک مطلب ناکام ماند و انسان در مقام درک موفق شد آنگاه می کوشد در مراحل بعدی مانند تعلیم، تدریس، تدوین و… راه یابد تا عالم را گرفتار غرور کند و در نتیجه به جای دیدن خدایی که معلم حقیقی است، خود را ببیند و برای خودنمایی کار بکند.

ائمه معصومین ( علیهم السلام) به ما آموخته اند: مبادا با رأی و فکر خود چیزی را به عنوان حق تلقی کنید.بسیار دشوار است که انسان به جایی برسد که در باره حق و باطل فتوا بدهد و سختی آن تنها در تحصیل علم نیست، بلکه یک لحظه به هوس داعیه دار «نه» گفتن است.

به تعبیر مرحوم سید حیدر آملی (رحمه الله علیه) گاهی انسان، غافل است و نمی داند که در درون وی چه خواهش هایی مطرح می شود؛ گاهی در درون به طور مرتب، جاه طلبی و مقام خواهی انسان را به امری دعوت می کند و او باید دریابد که پیشنهاد از طرف کیست و صدا از گلوی صیاد، بیرون می آید و باید به او «نه» بگوید.کسی که همه تلاش و کوشش او در ابطال سخن حق رقیب صرف می شود و هنگامی که نتوانست آن را ابطال کند، به توجیه سخن خودش برمی آید، او با خود بازی کرده و به دنیا و لهو و لعب تن در داده است.

همان طور که در ورزش کشتی به خاک مالیدن پشت رقیب مطرح است، در کشتی درونی نیز به خاک مالیدن بینی رقیب مطرح است و چون ما خود، رقیب خود هستیم و دیگری با ما دشمن نیست، در اسلام به ما گفته اند: بهترین حالات نمازگزار، سجده است و مستحب است سجده، طولانی تر از رکوع باشد و نیز گفته اند: گذاشتن هفت عضو بر روی زمین، واجب و گذاشتن عضو هشتم یعنی بینی، مستحب است و این همان «رغم الأنف» یعنی بینی را در مقابل خدا به خاک مالیدن است.

از امام رضا – علیه السلام- پرسیدند: چرا محل سجده باید یا زمین باشد یا چیزی که از زمین می روید، ولی از خوردنی ها و پوشیدنی ها نیست؟

فرمودند: برای این که انسان از خوراکی و پوشاکی که معبود دنیازدگان است، چشم بپوشد:

«عن هشام بن حکم قال: قلت لأبی عبدالله ( علیه السلام) أخبرنی عما یجوز السجود علیه وعما لا یجوز. قال: السجود لا یجوز إلا علی الأرض أو ما انبتت الأرض إلا ما اکل أو لبس. فقلت له: جعلت فداک ما العله فی ذلک؟ قال: لأن السجود هو الخضوع لله عزوجل فلا ینبغی أن یکون علی ما یؤکل ویلبس لأن أبناء الدنیا عبید ما یأکلون ویلبسون والساجد فی سجوده فی عباده الله تعالی. فلا ینبغی أن یضع جبهته فی سجوده علی معبود أبناء الدنیا الذین اغتروا بغرورها والسجود علی الأرض أفضل، لأنه أبلغ فی التواضع والخضوع لله عزوجل»[۲]

بنابراین، گذاشتن بینی بر سنگ یا خاک، برای خاک مالی کردن منشأ جاه طلبی و خودخواهی است.

در همین زمینه، روایات نورانی فراوانی به این مضمون وجود دارد که این شجاعت و شهامت را در دوران تحصیل داشته باشید تا اگر چیزی از شما پرسیدند و نمی دانید بگویید: نمی دانم [۳]، و این کار هر کسی نیست. در این زمینه، دعا نقش آموزنده ای دارد.

امام عصر -سلام الله علیه- در دعای افتتاح، به پیشگاه خدا عرض می کند: «فارحم عبدک الجاهل»[۴]

و این خیلی شجاعت می طلبد. شجاع کسی است که مقام خواهی را به خاک بمالد و چیزی را که نمی داند، بگوید نمی دانم.

امام صادق – علیه السلام- می فرماید: «و إیاک و خصلتین یهلک فیهما الرجال: أن تدین بشی ء من رأیک و تفتی الناس بغیر علم»[۵]

خود را از دو خصلت هلاکت بار نجات ده: به چیزی که برای تو، نه با عقل قطعی و نه با وحی مسلم، ثابت نیست، معتقد نشو و برای دیگران نیز آن را به عنوان مطلبی علمی یا دینی نقل نکن.

در این صورت بدعت و خودبینی رخت بربسته، سنت و خدابینی به جای آن می نشیند. از این رو درباره عمار یاسر گفته شده که او از سر تا قدمش غرق در ایمان است:«إن عمارا ملیء ایمانا من قرنه إلی قدمه و اختلط الإیمان بلحمه و دمه»[۶]

با از میان برداشتن خودخواهی و جاه طلبی، سراسر هستی انسان را در قلمرو عقل، معرفت؛ و در منطقه نفس، تخلق به اخلاق الهی و در محدوده اعضا و جوارح،