خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امام نهم

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام نهم :

محمد جواد(ع)

زندگانی امام محمد جواد(ع)ادامه راه خط پدرش،امام رضا(ع)بود.

مامون به امام جواد علاقه داشت و کوشش میکرد و نقشه طرح میکرد که دل امام(ع)را
بدست آورد و او را بدار الخلافه نزدیک کند.مامون توطئه خود را برای از میان بردن
جنبش و حرکت تشیع در چهار چوب خلافت عباسیان همچنان ادامه میداد و هدف او از این
کار آن بود که بین امام وپایگاههای مردمی او فاصله ایجاد کند و امام را از مردم
خویش دور سازد.

او میخواست بطریقی این نقشه را اجرا کند که مردم تحریک نشوند،بخصوص که او(ع)با
کمال عزت و تکریم در کاخهای مامون و ساختمانهای مجلل اوزندگانی میکرد.اما محافظان
کاخ همه حرکات و سکنات امام(ع)را با دقت تمام زیر نظر میداشتند.

بنابر همان نقشه قدیمی،مامون در برابر همه مردم در جامه دوستدار ومخلص امام ظاهر
شد و«ام فضل »دختر خود را به عقد ازدواج او در آورد تااز تایید امام برخوردار
باشد.لذا به او اصرار کرد که در همانجا زندگانی کند.اما امام(ع)اصرار ورزید که
بمدینه بازگردد تا نقشه مامون را در کسب تایید امام برای پایداری خلافتی که غصب
کرده بود،نقش بر آب سازد.زیراوقتی امام(ع)خلافت او را تایید نمیکرد،این شبهه در دل
مردم ایجاد میشدکه حکومت او مشروعیتی ندارد.و از طرف دیگر،امام(ع)امامت خود رااثبات
می کرد و جدا بودن طرح و برنامه خود را از طرح و برنامه حکومت روز آشکار می ساخت.

اما اگر امام(ع)می پذیرفت که با مامون و در دربار او زندگانی کند،مساله به این
طریق تلقی می شد که این دو خط مشی در یکدیگر ادغام شده است و این امر در نظر مردم
چنین نتیجه میداد که هیچ تناقض و اختلافی بین ایندواز جهت معالم و مسائل فکری و
عقیدتی خاص که ممیز نظریه امام بود،وجود ندارد.

امام جواد(ع)خط پدر بزرگوار را ادامه داد و از لحاظ برنامه ریزی فکری و آگاهی
عقیدتی، فقیهان را از بغداد و شهرهای دیگر پیرامون خود،درمدینه فراهم آورد تا با او
مناظره کنند و ازو بپرسند و از راهنمائی های اومستفیض گردند.

«هنگامی که فصل حج فرا رسید،فقیهان بغداد و شهرهای دیگر و دانشمندان بلاد که
هشتاد تن بودند،به حج رفتند و سپس به سوی مدینه روی آوردندتا ابا جعفر را دیدار
کنند.» ^(۱)

امام جواد(ع)برای گستردن پایگاههای مردمی خویش بوظایف ومسئولیتهای خود در امر
جهاد دست زد.این امر به گوش «معتصم »رسید و اورا جبرا به بغداد فرا خواند تا به قتل
برساند و زندگانی شریف آن امام(ع)

را با خوراندن زهر به آن طریق به پایان رساند.ابن بابویه گوید:«معتصم امام(ع)را
مسموم گردانید.» ^(۲) زیرا امام(ع)برای حکومت خطری محسوب میشد و مواضع
انحراف و موارد دوری حکومت را از اسلام برای مردم افشاءمیکرد.نه تنها برای دستگاه
خلافت این خطر را داشت که منزلت و برتریهای فکری او را با توجه به کمی سن و سال او
همه میدانستند،بلکه امام،فقهاو قضات را برای مناظره و مبارزه علمی می طلبید و بسیار
متحرک بود و امورفکری و عقیدتی مردم را بر عهده داشت(در یک مجلس سی هزار مساله
ازوپرسیدند و او به همه آنها پاسخ داد و در آنوقت نه سال داشت.)

مفید گوید:«مامون امام جواد(ع)را دوست میداشت.زیرا با وجودکمی سن،شخصی فاضل بود
و به درجه والا از علم رسیده بود و در ادب وحکمت و کمال عقل،مقامی داشت که هیچیک از
مشایخ زمان،با او برابری نمی توانست کرد».

طبری در اعلام الوری گوید:او(ع)در زمان خود با وجود اندک بودن سن و سال،به
پایه ای از فضل و علم و حکمت و ادب رسیده بود که هیچیک از اهل فضل به آن پایه
نرسیده بود.» ^(۳)

سخن خویش را در باب روش و برنامه امام جواد(ع)بهمین اندازه مختصر به پایان
می رسانیم زیرا نقش او همانند نقش پدرش امام رضا(ع)بود.

سخنها و پرسشهای بیشمار،پیرامون وی گفته شده است و درباره پدیده مرجعیت و رهبری
او در حالیکه بیش از هشت سال نداشت سخن بسیار است.

امام(ع)و خردسالی او

صغر سن امام(ع)از پدیده های اعجاز آمیز اوست که در حکام آن زمان اثری فوق العاده
گذاشته بود.همه مآخذ تاریخی متفق القولند که وقتی پدر مکرم امام جواد(ع)در گذشت عمر
امام هشت سال یا هفت سال و چهار ماه بود ^(۴) .در حقیقت هنگامیکه پس از
پدر عهده دار امامت گردید،در سن کودکی بود.

این معنی نخستین بار در زندگانی پیشوایان اهل بیت(ع)در شخص امام جواد(ع)مصداق
پیدا کرد و برای حکام منحرف،مایه حیرت و برای حقیقت امتداد خط امامت و مرجعیت
امامان اهل بیت(ع)که امام جواد(ع) نماینده و جانشین آنان بود،سندی حتمی و معجز آسا
به شمار می رفت.

اگر به حساب احتمالات تکیه زنیم،می بینیم که تنها صغر سن امام(ع)کافی است که
حقیقت امامت وی را بپذیریم و قبول کنیم که او(ع)ادامه دهنده خط امامت بوده است و
الا چگونه می توان در دست گرفتن رهبری شیعه را از طرف او در همه زمینه های نظری و
عملی تفسیر کنیم؟

شاید این معنی از ذهن بگذرد و بگویند،بسا که برای شیعیان،امامت و رهبری این
نوجوان از اهل بیت،با وضوح کشف و معلوم نشده باشد وبسا که ادعائی دیگر نیز بر این
فرضیه ضمیمه کنند همچنان که احمد امین گوید:

«امامان از چشمها پنهان میشدند و به دعوت پنهانی اکتفا میکردند تا محبت و گرایش
مردم نسبت به آنان باقی بماند ^(۵) ».

ما این فرضیه را رد میکنیم و میگوئیم:رهبری امام جواد(ع)،رهبری آشکار و علنی در
برابر همه توده های مردم بود و هرگز رهبری امامان چنین نبود که پیرامونشان را
پاسبانان محافظ، و نیروی ارتش و ابهت و جاه و جلال پادشاهان فرا گرفته باشد بطوریکه
رهبر،دعوت را از توده مردم که به آنان معتقد بودند و به رهبری آنان حرکت
می کردند،پنهان سازد بلکه رهبری امام(ع)،رهبری سری از قبیل صوفیان و فاطمیان نبود
که میانشان فاصله ایجاد کند و بین رهبری و پایگاه مردمی او جدائی افکند.

امام اهل بیت(ع)،دعوت خود را تا حدی آشکار انجام میداد،وپایگاههای مردمی طرفدار
و مؤمن به رهبری و امامتش بطور مستقیم در مسائل دینی و قضایای اجتماعی و اخلاقی با
شخص امام تماس و هماهنگی حاصل میکردند.

وقتی مامون،امام(ع)را به بغداد یا مرکز خلافت آورد،امام(ع)

پای فشرد تا به مدینه باز گردد.مامون با این درخواست موافقت کرد و آن حضرت بیشتر
عمر شریف را در مدینه گذرانید.

امام جواد(ع)در صحنه اجتماعی با نشاط و فعالیت،حرکت میکردو نزد همه مسلمانان
شناخته شده بود.منجمله نزد شیعیان که به رهبری وامامت او(ع)ایمان داشتند.

«این مساله که معتصم از فعالیتها و کوششهای او برآشفته و در رنج بود حقیقت داشت
و از اینروی وی را به بغداد خواست و هنگامیکه ابو جعفر(ع)

وارد عراق گردید،معتصم و جعفر پسر مامون،پیوسته توطئه می چیدند وبرای قتل آن
بزرگوار حیله می اندیشیدند».

مفید گوید:«دو شب به ماه محرم سال ۲۲۰ مانده وارد بغداد شد و درذیقعده همان سال
در آنجا وفات کرد».

در روضه الواعظین آمده است که «در بغداد با زهر بقتل رسید ^(۶) ».

بر اساس این مسلمیات،فرضیه ای که میگوید:رهبری امام جواد(ع)دربرابر مسلمانان
عموما، و در برابر شیعیان خصوصا،رهبری آشکار نبوده است،باطل است.این سخن خلاف طبیعت
علاقه و همبستگی بین اهل بیت و پایگاههای مردمی آنانست.بخصوص که مامون نورافکن ها
را متوجه امامت و علم حضرت امام جواد(ع)کرد و او را در معرض آزمایش قرار داد تا در
محظور قرار گیرد و مردم را از پیرامون او بپراکند.دان