خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل چکیده پایان نامه های رشته علوم سیاسی موسسه آموزش عالی باقرالعلوم علیه السلام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چکیده پایان نامه های رشته علوم سیاسی موسسه آموزش عالی باقرالعلوم علیه السلام :

عنوان: اندیشه سیاسی ابوعلی طبرسی (۴۶۹ ۵۶۹ ه.. ق)

استاد راهنما: حجه الاسلام دکتر داود فیرحی

استاد مشاور: حجه الاسلام دکتر نجف لک زایی

دانشجو: رضا واعظی

مقطع: کارشناسی ارشد

در این پژوهش، اندیشه سیاسی ابوعلی طبرسی را که یکی از بزرگان شیعه امامیه در قرن پنجم و ششم هجری است، بررسی کرده ایم و با توجه به ناملایمات عصر وی که نشان دهنده بحران های فراوانی است، براساس نظریه بحران توماس اسپریگنز، چهار مرحله نظریه وی را در اندیشه سیاسی طبرسی جست وجو نموده، از این رهگذر به نکات ارزشمندی در باب سیاست و حکومت و شیوه رفتار علمای امامیه در عصر غیبت و زمانی که علمای شیعه در تقیه به سر می برند، دست یافته ایم. طبرسی نکات ارزشمندی در مورد ائتلاف و وحدت بین مذاهب اسلامی دارد و به همین سبب اقدامات ارزشمند نظری و عملی فراوانی از خود به جای گذاشته است که بررسی آن در عصر کنونی، قابل توجه است. ایشان مهم ترین چالش و بحران زمانه را تنش ها و منازعات مذهبی می دانست که با روی کارآمدن حکومت سلجوقی شدت یافته بود. این مسئله برای شیعیان به خصوص منطقه خراسان که طبرسی در آن دیار زندگی می کرد، شرایط سختی را فراهم کرده بود. طبرسی ریشه اختلافات و بحران ها را در کج فهمی آن دوران که موجب اختلافات شدید و تفرقه بین مذاهب شده بود، دانسته و به همین منظور در رفع سوءتفاهم ها و ابهامات، و حرکت در مسیر ائتلاف و وحدت بین فِرَق اسلامی سعی وافری داشته است. نوشتن کتاب های متعدد با هدف جمع بین اقوال مذاهب مختلف اسلامی و رفع ابهامات و اتهامات علیه شیعه امامیه، در این چارچوب قابل ارزیابی است که دستاوردهای مهمی نیز در پی داشته است.

عنوان: نقش اصلاحات سیاسی در تداوم نظام جمهوری اسلامی ایران

استاد راهنما: دکتر سید رحیم ابوالحسنی

استاد مشاور: حجه الاسلام دکتر سیدمحمدتقی آل سید غفور

دانشجو: محمد حاجی زاده

مقطع: کارشناسی ارشد

این پژوهش در پی اثبات این مدعاست که اصلاحات سیاسی نقش اساسی و بنیادینی در تداوم نظام جمهوری اسلامی ایران دارد. برای اثبات این مدعا، نظام سیاسی و مؤلفه ها، ساختار و کارویژه های آن مورد بررسی قرار گرفت و قدرت سیاسی مهم ترین معیاری تلقی شد که می تواند ماهیت و نوع ساختار سیاسی را آشکار کند که این نقطه مشترک تمام نظریه های سیاسی است. اگر نظام دارای قدرت مشروع باشد صاحب اقتدار است و دوام خواهد یافت. منابع اقتدار و مشروعیت یک نظام چیست؟
در این راستا برای فهم نظام جمهوری اسلامی ایران، تاریخ تکوین دولت را در ایران مورد بررسی قرار داده، به این نتیجه رسیدیم که با ظهور صفویان نخستین دولت مدرن مستقل ایرانی با تعامل دو عنصر ایرانیت یا نظریه شاهی ایرانی و اسلامیت یا نظریه سیاسی شیعی شکل می گیرد و این دو عنصر هویت واحد ایرانی را تشکیل می دهد، بنابراین وحدت این دو عنصر به اقتدار و مشروعیت هر نظامی در ایران منجر می شود و تکیه بر هر یک به تنهایی، به زوال دولت ها می انجامد، چنان که اصلاحات سیاسی در قالب نهضت مشروطه، با نادیده گرفتن اسلامیت و عدم درون زا کردن مفاهیم مشروطه و قانون وارده از غرب، عمرش به دو دهه نرسید و جای خود را به حکومت مطلقه پهلوی داد. پهلوی ها نیز با تکیه بر ناسیونالیسم ایرانی و دوری از اسلام، در ششمین دهه حکومت خویش با انقلاب اسلامی مواجه شدند و زوال یافتند. در بررسی نظام جمهوری اسلامی، ابتدا به خاطر ابهامی که درباره مفهوم اصلاحات سیاسی وجود دارد، به بررسی این مفهوم در اندیشه غربی و اسلامی آن پرداخته، بعد از بیان مفهوم اصلاحات و بررسی جایگاه جمهوری اسلامی در نظام ولایت فقیه، به این نکته رسیدیم که چون حکومت ما سه رکن اسلامیت، ایرانیت و جمهوریت دارد، پس باید مبنای مشروعیتش بر مشروعیت دینی و قانونی استوار باشد و تقلیل جمهوری اسلامی به حکومت اسلامی و یا حکومت دموکراتیک ، بحران مشروعیت را در پی خواهد داشت. لذا، باید با توجه به تعامل این ارکان در تداوم نظام جمهوری اسلامی، تکیه صرف بر مشروعیت اولیه نشود و همواره فرایند مشروعیت یابی جریان داشته باشد تا نظام تداوم یابد. راه مشروعیت یابی هم اصلاحات سیاسی در نظام است و اصلاحات سیاسی باید فرآیند مشروعیت یابی را از طریق گسترش مشارکت سیاسی دنبال کند.

عنوان: رابطه مشروعیت و مشارکت سیاسی در جمهوری اسلامی ایران (دهه دوم)

استاد راهنما: دکتر سیدرحیم ابوالحسنی

استادان مشاور: حجه الاسلام دکتر نجف لک زایی و دکتر نعمت الله کرم اللهی

دانشجو: کمال اکبری

مقطع: کارشناسی ارشد

مشروعیت و مشارکت سیاسی از موضوعات مهمی اند که امروزه همه نظام ها به دنبال کسب آن برای تقویت پایه های اقتدار و امکان تداوم حکومت خود می باشند، بر این اساس حکومت های سیاسی در صددند بین مشارکت و مشروعیت سیاسی رابطه ای مناسب و منطقی برقرار کرده، در جهت تقویت این دو گام بردارند. در این پژوهش، به دنبال بررسی چگونگی مشروعیت و مشارکت سیاسی افراد جامعه در جمهوری اسلامی ایران بین سال های ۷۵ تا ۸۱ هستیم. سوال اساسی این است که مشروعیت سیاسی به چه میزان بر مقدار و نحوه مشارکت سیاسی در جمهوری اسلامی ایران تاثیر گذاشته است؟
برای جواب به این سوال علاوه بر طرح مباحث تئوریک، از روش پرسشنامه یا پیمایشی استفاده شده است که در این پیمایش، با توزیع پرسشنامه بین طلاب و دانشجویان قم و تحلیل محتوای نگرش سنجی در خصوص مشروعیت سیاسی و مشارکت سنجی از پاسخ گویان، به این نتیجه رسیدیم که بین مشروعیت سیاسی و مشارکت سیاسی رابطه ای مستقیم وجود دارد و میزان افزایش یا کاهش مشارکت سیاسی به میزان مشروعیت سیاسی بستگی دارد. براساس نظر سنجی انجام گرفته افرادی که برای نظام، مشروعیت بسیاری قائل اند، ۶۴ درصد مشارکت زیاد، و ۳۶ درصد مشارکت متوسط داشته اند و از طرف دیگر، کسانی که مشروعیت سیاسی را ضعیف می دانند، شش درصد مشارکت سیاسی زیاد، ۵/۷۶ درصد مشارکت متوسط و ۵/۱۷ درصد مشارکت کم داشته اند که این بررسی ها نشان می دهد افرادی که مشروعیت سیاسی را زیاد می دانند، به مشارکت سیاسی زیادی نیز مبادرت ورزیده اند. در جمهوری اسلامی ایران (دهه دوم) به ویژه پس از سال ۷۵ مشارکت سیاسی در قالب شرکت در انتخابات و دیگر فعالیت های مشارکت جویانه افزایش یافته که این امر دلیلی بر وجود مشروعیت سیاسی در نظام است. بنابراین، مشارکت زیاد تنها در سایه وجود مشروعیت امکان پذیر می باشد.

عنوان: مقایسه نظریه حکومت دینی در آرای شهید مطهری و شمس الدین

استاد راهنما: حجه الاسلام دکتر داود فیرحی

استاد مشاور: حجه الاسلام دکتر نجف لک زایی

دانشجو: ابوالفضل آژند

مقطع: کارشناسی ارشد

در پژوهش حاضر، سؤالی که مطرح می شود این است که وجوه تشابه و تمایز در اندیشه های شمس الدین و شهید مطهری درباره عناصر نظری و عینی حکومت دینی کدام اند و اصولاً تمایز این دو نظریه ناشی از چیست؟ در پاسخ به این سؤال، ابتدا به دنبال تشابهات این دو نظریه می رویم تا تمایزات آنها نیز مشخص گردد. در این پژوهش، در مورد اصل حکومت و شکل و ساختار آن در نظر این دو متفکر بحث و بررسی کرده ایم. در مورد اصل حکومت، شهید مطهری و شمس الدین هر دو از طرفداران وجود حکومت در جامعه دینی هستند و معتقدند که یکی از نیازهای جامعه، داشتن حکومت برای نظم و سامان دادن به آن است. اما درباره شکل حکومت در جامعه دینی، به ویژه در زمان غیبت معصوم علیهم السلام آنچه از نظریه شمس الدین به دست می آید انتخاب حاکم و تعیین قلمرو وی از سوی مردم است، حال آن که شهید مطهری بر این است که رهبری جامعه از آن ولایت فقیه می باشد که منصوب از طرف خداست و تنها بر جامعه دینی نظارت می کند و در امور اجرایی دخالتی ندارد، بلکه در امور اجرایی این مردم اند که حاکم را انتخاب کنند. به این ترتیب، هم شهید مطهری و هم شمس الدین مردم را ملاک مشروعیت حاکمیت در زمان غیبت می دانند، اما در حوزه شرعی شهید مطهری اختیارات ولیِّ فقیه را غیر از مسایل شرعی و فتوا در حوزه مسایل سیاسی نیز می پذیرد در حالی که شمس الدین اختیار بر صدور فتوا را برای ولیّ فقیه از ادله استنباط می کند.

عنوان: اندیشه و مواضع فقهی سیاسی آیه الله العظمی گلپایگانی قدس سره

استاد راهنما: حجه الاسلام دکتر داود فیرحی

استاد مشاور: حجه الاسلام دکتر منصور میراحمدی

دانشجو: محمد مهدی امامی

مقطع: کارشناسی ارشد

تحقیق حاضر، اندیشه ها و مواضع فقهی سیاسی آیه الله العظمی گلپایگانی قدس سره را در مورد شکل حکومت در عصر غیبت تبیین می کند. نگارنده در ابتدا ضمن بیان و توضیح مفاهیم فقه و سیاست، و تعریف فقه سیاسی به مجموعه قواعد و اصول فقهی برخاسته از مبانی اسلام، به بررسی زندگی، آثار، مواضع سیاسی اجتماعی، مرجعیت، ولایت فقیه و ولایت انتصابی عامه فقیهان در اندیشه های فقهی سیاسی آیه الله گلپایگانی قدس سره می پردازد. بیان مطالب و یافته های مذکور در روشن شدن بخشی از تاریخ اندیشه های فقهی سیاسی اسلام و ایران مؤثر است. سؤال و فرضیه اصلی این تحقیق، به بیان و اثبات اندیشه های فقهی سیاسی آیه الله گلپای