خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما

با فایل فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما شامل 62 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زندگی تحلیلی پیشوایان ما :

امام محمد باقر(ع)تقریبا آغاز مرحله دوم از مراحل فعالیت پیشوایان را،بنابر تقسیمی که در بحث از مراحل فعالیت امامان کردیم و آن را ادامه دادیم،تشکیل می دهد.

بالجمله اگر پیشوایان مرحله نخستین وظیفه نگاهداشت اسلام را از خطرصدمه انحراف،و مصونیت اسلام را به عنوان قانونگذار تحقق بخشیدند،کوششهای پیشوایان مرحله دوم با فعالیت امام باقر(ع)آغاز گردید و برتری فعالیت آن بزرگوار این بود که به توده شیعه شکلی تفصیلی و خاص داده و آن را به حرکت در آورد،البته در چهار چوب تفصیلی مختص بخود.این توده شیعی،به عنوان توده مؤمن و نگاهدارنده خط حقیقی اسلام شناخته میشد و به عبارت دیگر همه کوشش امام این بود که به شیعه شکلی مخصوص بدهد وخصوصیات آنرا مشخص کند و آن گروه را بعنوان گروه مؤمن و حافظ خطحقیقی اسلام بشناساند.

تفاوت میان این دو مرحله آن بود که پیشوایان مرحله نخستین معنای تشیع را در نطاقی تنگ و مخصوص آشکار کردند زیرا آنان به چاره گری هدف مهم خود یعنی محافظت اسلام از صدمه انحراف توجه داشتند در حالیکه پیشوایان مرحله دوم،بخصوص امام باقر(ع)فراز آمدند تا شیعه را بشکل حقیقی آن در آورند و در سطح عام،چهار چوبی تفصیلی و دربرگیرنده به گروه شیعه بدهند و برنامه اش را تنظیم کنند.معنای این سخن آن نیست که پیشوایان مرحله نخستین برای ظاهر ساختن توده شیعه کاری نکردند،بلکه فعالیت آنان در این زمینه فعالیت ثانوی و ایجاد نظم مخصوص بود و این فعالیت در سطحی خاص توسط امام علی(ع)صورت گرفته بود و امثال سلمان پارسی و ابوذرغفاری و عمار بن یاسر و مالک اشتر و دیگران از شیعیان او بودند.

نظر امت نسبت به امام باقر(ع)

آمدن امام(ع)مقدمه ای بود برای اقدام به وظایف دگرگونسازی امت.زیرا امت،او را فردی منحصر از فرزندان کسانی می شناخت که جان خود را فدا کردند تا موج انحراف که نزدیک بود معالم اسلام را از میان ببردمتوقف گردد.پس،آنان ازینرو قربانی شدند تا مسلمانان بدانند که حکامی که به نام اسلام حکومت میکنند،از تطبیق اسلام با واقعیت آن به اندازه ای دورند که مفاهیم کتاب خدا و سنت رسول اکرم(ص)در یک طرف قرار داردو آن حاکمان منحرف در طرف دیگر.

وظیفه کشف سرپرست حاکمان و واقعیت منحرف آنان و نشاندادن دوری آنان از اسلام از وظایف پیشوایان مرحله نخستین بود و از خلال مساعی و فداکاری آنان،آن وظیفه انجام گرفت و آن مهم تحقق یافت.

اینک امام باقر(ع)بر آن شد تا آن معانی و مساعی را بارور گرداند و برای مسلمانان آشکار سازد که چنان اموری که تحقق یافته است و آن قربانیها و فداکاریهای بزرگ،مجرد اعمال دلخواه نبود که عده ای برای پیروزی اسلام به آن برخاسته باشند و غیرت و حمیتی که نسبت به اسلام داشته اند آنان رابرانگیخته باشد.بلکه آن فعالیتها،صورت منحصر فعالیتهائی است که با آن مواجه شده اند تا بنیان توده ای آگاه را پی افکنند که به اسلام،ایمان صحیح وآگاهانه داشته باشند.چنین توده ای را،معالم و منطق و شرایط مخصوصی است و باید دارای دیدی متمایز باشند که آن را در شئون گوناگون حیات اسلامی بکار برند.

اینجا امکان یافت که کوششهای امام باقر(ع)به فزونی روی گذاردتا آنچه نیاکان گذشته او(ع) آغاز کردند،بنیان گذارد و از دستاوردهایی که درین میدان به آن صورت تحقق بخشیدند، فایده برد.

پس،خط تاریخی که با فداکاریها و کوششهای امامان مرحله نخستین تجسم یافته بود،برای امام باقر(ع)و نزد امت اسلام مکان و منزلتی والاایجاد کرد و ما این منزلت و مقام را از خلال مسلمات بسیار تاریخ می شناسیم.

هشام خلیفه وقتی به امام(ع)اشارت میکند و می پرسد که این شخص کیست؟به او میگویند او کسی است که مردم کوفه شیفته و مفتون اویند.

این شخص امام عراق است.

در روایت حبابه الوالبیه آمده است که گفت:«در مکه مردی را دیدم که بین «باب »و«حجر»بر بلندی ایستاده بود..مردم پیرامون وی انبوه شده بودند و در مشکلات خود ازو نظر میخواستند و باب پرسشهای دشوار را بر اومیگشودند و او را رها نکردند تا در هزار مساله را به آنان فتوی داد.آنگاه برخاست و میخواست رهسپار شود که یکی با آوائی آهسته بانک برآورد که هان،این نور درخشان…و جمعی نیز که میگفتند این کیست؟جواب شنیدندکه او محمد بن علی باقر،امام محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام است. از ابرش روایت است که وقتی هشام به امام باقر(ع)اشاره کرد و گفت این کیست که مردم عراق پیرامون او گرد آمده اند و ازو پرسش میکنند؟گفت:

این پیمبر کوفه و فرزند رسول الله و باقر العلوم است و مفسر قرآن.پس مساله ای را که نمیدانست از او پرسید.

در موسم حج،از عراق و خراسان و دیگر شهرها هزاران مسلمان ازاو فتوی میخواستند و از هر باب از معارف اسلام از او می پرسیدند و این امردلیل آن بود که او در دل توده های مردم جای داشت.این واقعه اندازه نفوذوسیع او را در قلوب توده های مردم نشان میداد.

از سوی فقیهان بزرگ که وابسته به حوزه های فکری و علمی بودند،مسائل دشوار در محضر او مطرح و گفتگوهای بسیار با امام(ع)بعمل آمد.

ازو پاسخ میخواستند تا ویرا در تنگنا قرار دهند و در مقابل مردم به خاموشی وا دارند.کسانی بودند که از شهری به شهری سفر میکردند تا ازو(ع)پرسش کنند و در محضرش سؤالی طرح نمایند.همه این امور به این معنی اشارت میکند که در برنامه امام(ع)دقت بسیار به کار رفته بود و مردم او را دوست میداشتند و او به مردم علاقمند بود و در امت نفوذی گسترده داشت و این امردر بسیاری از شهرها واکنش پدید آورده بود.از پاره ای از نصوص چنین استنباط میشود که رهبری مردمی او فراتر از جهان اسلام و تقسیمات گروهی و قبیله ای بود.نه اینکه رهبری گروهی را بر عهده داشت و رهبری برخی رانداشت.بلکه اگر گروههای جدیدی به اسلام میگرویدند،آنان نیز به رهبری او معترف بودند و روحا با وی پیوند داشتند.با وجود این که کشت و کشتارنژادی و قبیله ای در مدت خلافت امویان بین قبیله «مضر»و«حمیر»شعله ور بود،با اینهمه می بینم،اهل هر دو قبیله،یاران امام(ع)بودند.چندانکه شاعران رسمی شیعه از هر دو سوی مانند فرزدق تمیمی مغیری و کمیت اسدی حمیری در دوستی امام(ع)و اهل بیت اتفاق داشتند. این اندازه عاطفه توده ای و نفوذ وسیع،امام باقر(ع)را وارث کوششهاو فداکاریهائی کرده بود که در اعمال پیشوایان مرحله نخستین تجسم یافته بود.

آن کوششها و فداکاریها،به پیشوایان آن مرحله فرصت داد تا به بیان و ارائه چهار چوب تفصیلی و واضح تشیع پردازند.

امام(ع)نقطه گذاری را در حروف ابداع فرمود

گفتیم که وظیفه مهم امام(ع)درین مرحله،رویاروئی با توضیح تفصیلی چهار چوب تشیع بود و نشان دادن صفات ممیز و برجسته آن بوسیله توسعه ونشر مفاهیم مکتب از سطح محدود و اشخاص معدود به سطحی وسیعتر،تا توده مردم را از حیث چون و چند پرورش دهند و اسلام حقیقی را مجسم سازند وبرای همه شئون زندگانی چاره جوئی منطقی اسلامی بیندیشند.

از دو راه امکان داشت که امام باقر(ع)درین زمینه برای تحقق بخشیدن به وظایف تاریخی خود اقدام فرماید:

اول:راه گسترده آموزش از درون حوزه خود که آنرا به همین منظورتاسیس کرده بود. همچنین برای افزودن علما و طلاب علوم اسلامی و آموختن آداب آن،حوزه مزبور را بنا کرده بود.

امام باقر(ع)در عصر خود،در مورد علوم اسلامی،مرجع یگانه جهان اسلام بود و علمای عصر او در برابر وجود مقدسش(ع)،فروتنی می نمودند ^(۱)

و این معنی اعترافی بود به مقام شامخ علمی او.

حوزه او برای صدها دانشمند و محدث که تربیت کرده بود پایگاهی بود.

جابر جعفی گوید:«ابو جعفر هفتاد هزار حدیث برای من روایت کرد».و محمد بن مسلم گوید: «هر مسئله که در نظرم دشوار می نمود از ابو جعفر(ع)می پرسیدم تا جائیکه سی هزار حدیث ازو سؤال کردم.» ^(۲)

ابن شهر آشوب از بقایای اصحاب و تابعین برجسته و بزرگان و فقیهان اسلام بود.او از کسانی که از امام روایت کرده اند،عده ای بسیار را می شمارد.

از صحابه،جابر بن عبد الله انصاری و از تابعین،جابر بن زید جعفی و کیسان سختیانی و از فقیهان،ابن مبارک و زهری و اوزاعی و ابو حنیفه و مالک وشافعی و زیاد بن منذر و از مصنفان، طبری و بلاذری و سلامی و خطیب بغدادی در تاریخ نویسی.

دوم:از راه روبروئی امت با این چهار چوب.تقریبا در زندگی پیشوایان(ع)،نخستین بار بود که مفهوم تشیع به اعتبار اینکه عقیده گروهی آگاه است،تمرکز می یافت و شکل روشن میگرفت و حدود آن عقیده مرزبندی میشد.تشیعی که در تفسیر اسلام،طریقی خاص داشت و ناچار باید در همه راه های جامعه اسلامی انتشار یابد.

امام(ع)شیعیان خود را با چنین سخنانی توصیف می فرماید:

«همانا که شیعه ما،شیعه علی،با دست و دل گشاده و از سرگشاده دستی و بی ریائی از ما طرفداری میکنند و برای زنده نگاهداشتن دین،متحد و پشتیبان ما هستند.اگر خشمگین گردند،ستم نمیکنند و اگر خرسند باشند از اندازه نمی گذرند.برای آن کس که همسایه آنان باشد برکت دارند و با هر کس که با آنان مخالف باشد طریق مسالمت پیش میگیرند.»

در جای دیگر می فرماید:«شیعه ما اطاعت خدا میکنند».

اما در بعضی اوقات،مخالفان امام(ع)که رویاروی ایشان می ایستادند،حالت مبارزه جوئی بخود میگرفتند و برای ذهنیات و افکار بیشتر مردم در این چهار چوب که امام بخاطر آن فعالیت میکرد و مردم بدان معتقد بودند،ارزشی قائل نمیشدند.

ازین رو بود که امام(ع)با کمال روشنی در سطح امت شعارهای خودرا مطرح می فرماید:

در روایتی آمده است که حضرت باقر(ع)همراه با حضرت صادق که همراه امام آمده بود،حج بیت الله به جای آوردند.وقتی به مسجد الحرام رسیدند،هزاران کس در مسجد گرد آمدند. امام صادق(ع)با وجود حضور هشام