خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان شامل 67 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تداوم جنگ های صلیبی و فرمان تقسیم جهان :

اشاره

سخن جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا، در مورد آغاز جنگ های صلیبی علیه مسلمانان، ما را بر آن داشت تا تاملی در تاریخچه این نبردهای خونین و پیامدهای شوم و نافرجام آن داشته باشیم.

در پیش شماره ماهنامه زمانه (ایران معاصر) نویسنده به بحث درباره جنگ های صلیبی پرداخته بودند، که در این شماره ماهنامه دوره ای دیگر از جنگهای صلیبی را به تصویر کشیده اند.

«فرمان تقسیم جهان بین دولت اسپانیا و پرتغال را پاپ که در سال های پایانیِ قرن ۱۵ میلادی صادر کرد» قدیمی ترین کاغذِ به جای مانده است که روی میز سبز نگاشته شده و جهان بیگانه انسان های رنگین پوست و سرزمین های شان را در اختیار سفید پوستانِ قدرتمند قرارمی دهد. منشور پاپ، بدعتگذار سنّتی است که تا روزگار ما ادامه می یابد: قدرت های سفید پوست به کشف سرزمینهای جدید می پردازند و در این که نواحی تازه شناخته شده را تصرف کنند، حتی لحظه ای، تردید نمی کنند.»^(۱)

گرت پاچنسکی

در ۴ مه ۱۴۹۳ م (۸۹۹ ق)، یعنی درست یک سال پس از سقوط کامل دولت اسلامیِ «غَرناطه» و تجدید حاکمیتِ صلیبِ غرب بر اندُلُس (اسپانیا)، الکساندر ششم، پاپِ «یهودی تبار»^(۲) رُم، بیانیه ای صادر کرد که در تاریخ به فرمان تقسیم (

Inter Coetera

) مشهور است.

پرتغال و اسپانیا دو دولت یکه تاز و مقتدرِ مسیحیِ آن روز اروپا بر سر تصاحب و غارتِ مناطقی که دریانوردان اروپایی در شرق و غرب اقیانوس اطلس کشف کرده بودند، کشمکشی سخت داشتند و بیانیه جناب پاپ بر آن بود که با تقسیم جهان، بین آن دو دولت، به این کشمکش پایان دهد؛ یعنی، آن دو حریفِ آزمند، جهان را برادروار با «حجّتِ شرعی»! بخورند و البته سهمی نیز، از این نواله، به پاپ دهند!

ابتکارِ عمل در گرفتن امضا از پاپ برای محکم ساختنِ پایه های سلطه بر مستعمرات، از آنِ پرنس هنری، پادشاه بلندپرواز پرتغال، (۱۳۹۴۱۴۶۰ م) بود. هنری که از جنگ های مکرّر با کشور اسلامی مراکش طرفی نبسته بود، سرانجام با اکتشافاتی که سیّاحان پرتغالی در اقیانوس اطلس و سواحل آفریقا آغاز کرده بودند، نظرش به جایی دیگر معطوف شد و در جستجوی راهی برآمد که از طریق جنوب آفریقا به هندوستان برود.^(۳)

تداوم جنگهای صلیبی و فرمان استعمار شرق

در پندارِ مسیحیانِ متعصبِ آن روزگار، پاپ به عنوان جانشین مسیح(ع) باید پای طومار حکومت پادشاهان مسیحی را امضا می کرد تا سلطه آنان بر قلمرو حاکمیت خویش به اصطلاح مشروعیت یابد. از این رو، پرنس هنری نیز برای محکم کاری و همچنین جلوگیری از دستبرد احتمالیِ رقبای مسیحی اروپایی خویش، سفیری نزد پاپ وقت، کالیکستوس سوم (عموی الکساندر ششم) فرستاد و خواستار تأیید و امضای وی شد. پاپ نیز از دماغه نون گرفته تا هندوستان، همه زمین هایی را که کشف شده یا بعداً کشف می شد، به دولت پرتغال واگذاشت و این موضوع را به آگاهی همه دولت های مسیحی رساند.^(۴)

چند دهه پس از این حاتم بخشی، فردیناند دوم و همسرش، ایزابلا، زوج حاکم بر اسپانیا، در سال ۱۴۹۲ م (۸۹۸ ق) دولت اسلامیِ «غرناطه» را منقرض ساختند و دست به یک اسلام زدایی (بلکه شرق زداییِ) فجیع و خشن در اندلس زدند. سلطه این زوج صلیبی بر اندلس، با آغاز اکتشافات کریستف کلمب در سواحل آمریکا (که نخست گمان می شد سواحل هند است) مقارن بود و این امر موجب شد که آتشِ آز و طمعِ آن دو تیزتر گردد و گام در مسیرِ «جهان خواری» بگذارند. از این رو، فردیناند و ایزابلا نیز همچون پرنس هنری، لازم دیدند که برای جلوگیری از مزاحمتهای آتیِ رقبایِ اروپایی، دست خطی از پاپ بگیرند. به همین منظور، نامه ای به پاپ وقت، الکساندر ششم، نوشتند و به همراهِ نماینده ای نزد وی فرستادند. الکساندر ششم هم که اصلاً اسپانیایی و برادرزاده کالیکستوس بود، بذل لطف فرمود و در نخستین منشوری که صادر نمود، حقّ حاکمیت کشور اسپانیا بر سرزمین های تازه کشف شده در آمریکا را تصویب کرد (این زمان، تازه چند هفته بود که کریستف کلمب به عنوان دریاسالار و نایب السلطنه اسپانیا در جزایر مکشوفه، با دست پر، از سفر اکتشافی خود به آمریکا بازگشته بود).

با این همه، بر خلاف انتظار، فردای آن روز جهان شاهد صدور منشور جدیدی از پاپ گردید: فرمان تقسیم. با این فرمان، سرزمینهای کشف شده در دو سوی اقیانوس اطلس بین دو دولت صلیبیِ پرتغال و اسپانیا تقسیم شده بود.^(۵)

الکساندر ششم به خانواده ای تعلّق داشت که افرادش به مناعت طبع و تقوا چندان نامی نداشتند، و در کتب تاریخ،شواهدی از مال اندوزی و بی بندوباریِ اخلاقیِ این خانواده ذکر شده است.^(۶) گرت پاچنسکی، نویسنده آزادی خواه و ضدّاستعمار آلمانی، با ذکر این مطلب، حدس می زند که «پرتغالی ها در شب سوم مه ۱۴۹۳ در برابر رقبای اسپانیایی خود بیکار ننشسته و حضرت پاپ را در صدور منشور شماره دو به نحوی تشویق نموده اند»^(۷)؛ در معنی، سبیل وی را چرب کرده اند!

مروری بر کارنامه الکساندر ششم، نظرِ پاچنسکی را کاملاً تأیید می کند. ویل دورانت، نویسنده مشهور آمریکایی، با تکیه بر مدارک معتبر تاریخی، موارد بسیاری از شهوت پرستیها، رشوه گیری ، منصب فروشی ها و قوم و خویش بازی های الکساندر را ذکر کرده است، که در زیر به برخی از آنها اشاره می کنیم:

رودریگز بورخا مشهور به پاپ الکساندر ششم، مردی خوش اندام و شهوت ران از خاندانی اشرافی تبار بود که، حتی پس از رسیدن به منصب پاپی نیز، از مغازله و معاشقه با زیبارویان باک نداشت. در اوایل عمر، چون در محیط اخلاقیِ سستِ ایتالیای قرن پانزدهم بارآمده بود، و می دید که بسیاری از کشیشان [ برخلاف قوانین کلیسا] به خود رخصت متلذّذ شدن از زنان را می دادند، این جوانِ هرزه ارغوانی پوش نیز تصمیم گرفت از تمام مواهبی که خداوند به او و زنان عطا کرده است، بهره مند شود! پیوس دوم، پاپ وقت، او را به دلیل شرکت در یک « مجلس رقصِ قبیح و گمراه کننده» (۱۴۶۰ م) ملامت کرد، و این در حالی بود که الکساندر به اصطلاح ریاستِ دربارِ پاپ را بر عهده داشت.^(۸)

در ۱۴۶۴ همراه پاپ پیوس دوم به آنکونا رفت و در آنجا به یک بیماری مقاربتی دچار شد؛ زیرا، به گفته پزشک معالجش، «تنها نخوابیده بود».^(۹) وی شهوت پرستی را، حتی پس از آن که با عنوان «الکساندر ششم» بر مسند پاپی نشست، حفظ کرد. چنان که تاریخ، روابط نامشروع او را در دوران پاپی، با زن شوهرداری به نام جولیا فارنزه که حتی به تولد نوزادی انجامید، ثبت کرده است.^(۱۰) همچنین، «در یک جشن عمومی در واتیکان، که در طی آن، یک نمایش کمدی داده شد (فوریه ۱۵۰۳)، او با صدای بلند ابراز شادمانی می کرد و از این خوش بود که جماعتی از زنان زیبا گرداگردش را فرا گرفته و با ملاحت بسیار بر چارپایه هایی در پایین پای او نشسته اند».^(۱۱)

عیب دیگرِ او را منصب فروشی و رشوه گیری نوشته اند. الکساندر، پس از مرگ پاپ پیشین (اینوکنتیوس هشتم)، با رأی دستجمعی کاردینالها در اوت ۱۴۹۲ به مقام پاپی برگزیده شد و این رأی، بدون وعده پرداخت رشوه به رأی دهندگان به دست نیامده بود؛ چه او از برکت شغل اداری متمادی خود در زمان پنج پاپ، یعنی ریاست تشریفات دربار پاپ، ثروتمندترین کاردینالی شده بود که تاریخ رُم به یاد داشت.^(۱۲) او در فروش مناصب کلیسا، تصرف اموال کاردینال های متوفی، صدور احکام معافیت از تخلفات قانونی و نیز فرامین طلاق در قبال دریافت مبالغ هنگفت، گردآوری اموال سرشار از راه بخشش گناهان و بهشت فروشی به گنهکاران، یدِ طولایی داشت؛^(۱۳) به گونه ای که برخی از معترضان برایش دست گرفتند که:

الکساندر، کلیدها و محرابها را می فروشد؛ حق دارد؛ زیرا برای آنها پول داده است!^(۱۴)

قوم و خویش بازی نیز خصلت دیگرِ الکساندر، بلکه اصولاً خصلتِ خاندانِ اسپانیایی تبارِ وی ،بود. چنان که نوشته اند، «خویشاوند بازی در دستگاه پاپ» نخستین بار در دوران ریاست عموی آلکساندر، کالیکستوس سوم شروع شد و «پاپ های بعدی نیز مشاغل را به برادرزاده ها یا سایر بستگان خود، و حتی بعضی از اوقات به پسران خویش، می دادند.»^(۱۵)

بر همین سابقه بود که وقتی آلکساندر ششم به پاپی رسید، «تنی چند از صاحبان افکار محتاط… بیم آن داشتند که مبادا پاپ جدید… قدرت خود را بیش از آنچه برای تنقیح و تقویت کلیسا به کار اندازد، در بزرگ کردن خانواده خود اعمال کند.»^(۱۶) گذشت زمان نشان داد که نگرانی آنهابیجا نبوده است: «مردم رُم پاپ را… به سبب آراستن آشیانه فرزندانش سخت مذمّت نمودند و از انتصاب عده زیادی از اسپانیائی ها که قیافه اجنبی و زبان خارجیشان برای ایتالیائیان ناخوشایند بود، خشمگین بودند. یکصد تن از خویشان پاپ به رُم آمده بودند. یکی از ناظران می گوید: «ده دستگاه پاپ هم برای این بنی اعمام کافی نیست»!^(۱۷)

تمسّک به وسایل نامشروع برای دست یابی به اهداف مادّی و سیاسی، ویژگیِ دیگرِ زندگی آلکساندر ششم بود. ویل دورانت می نویسد: «او تصمیم داشت کشوری نیرومند بسازد و فکر می کرد که این کار با پیروی از اصول مسیحیت ممکن نیست. به کار بردن وسایل مملکت داری، همچون تبلیغات، نیرنگ، دسیسه، انضباط، و جنگ، طبعاً برای کسانی که کلیسای مسیحی ضعیفی را به حکومتی قدرتمند ترجیح می دادند… ناگوار بود. الکساندر گاه بر زندگی خود تأمّلی می کرد تا آن را با موازین انجیلی بسنجد و آن وقت اذعان می کرد که منصب فروش، زناکار، و حتی از طریق جنگ منهدم کننده جان ها است.»^(۱۸)

جناب الکساندر ششم، با این روش و منش، طبعاً نمی توانست دین و ایمان درستی به حضرت مسیح (ع) داشته باشد: «مراسم مذهبیِ پرزحمتِ شغلِ خود را با وفاداری، اما بی صبری یک سوداگر، انجام می داد.»^(۱۹) او حتی زمانی که قدرتش را از جانب پادشاهِ «مسیحیِ» فرانسه (شارل هشتم) درخطر دید، ابایی نداشت که دست اتحاد به سوی سلطان «مسلمان» عثمانی (بایزید ثانی) دراز کند و او را به جنگ با همکیشان خویش در فرانسه تشویق نماید!^(۲۰) خالی از نکته نیست که مردم رم نیمی به مزاح و نیمی به عناد الکساندر را «پاپِ یهودی زاده» می خواندند و «غرض شان این بود که پیشینیانش، یهودیان اسپانیایی عیسوی شده بودند.»^(۲۱)

در مرگ الکساندر، که به نحوی فجیع و دردآگین رخ داد، مردم رم از فوت پاپ اسپانیایی «شادی کردند». گوتچار دینی، تاریخ نویس و سیاست مدار وطن خواه ایتالیایی، چنین گفته است: