خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گفتگو با استاد شهریار پرهیزگار

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گفتگو با استاد شهریار پرهیزگار :

مقدمه

در ادامه گفتگوهایی که با اساتید و قرآن پژوهان داشتیم، در این شماره در خدمت استاد «شهریار پرهیزگار» یکی از قاریان و حافظان بزرگوار کشورمان هستیم. ایشان به گرمی ما را پذیرا شدند و با حوصله به سئوالات ما جواب دادند و از خودشان، چگونگی حفظ و یادگیری قرآن کریم، چگونگی پیوند نسل جوان با قرآن و از مشکلات آنها و … سخن گفتند. نفسشان گرم، کلامشان دلنشین و رهنمودهایشان شیرین بود.

ضمن تقدیر و تشکر از ایشان و با آرزوی توفیق و بهروزی برای شما، قسمت اول این گفت و گو را در این شماره می آوریم.

بشارت: در ابتدا خودتان را معرفی نمایید و خلاصه ای از تحصیلات و زندگی خود را بیان بفرمایید.

– ابتدا باید تشکر کنم از جنابعالی و دوستانی که چنین نشریه خوب و پاکیزه ای را تهیه می فرمایید. نشریه ای که انصافا بوی معارف قرآنی از آن استشمام می شود و مشخص است که پشت این تلاشها یک اخلاص و صداقتی هست و از تشریف فرمایی شما من تشکر می کنم.

بنده شهریار پرهیزگار در سال ۱۳۴۳ در تهران متولد شدم و با پیشنهاد پدر و مادرم فعالیتهای قرآن را شروع کردم. از سال ۱۳۵۲ که نه ساله بودم، شروع به یادگیری قرآن کریم کردم و چون مادرم قرآن و دعا را با صوت حزین در منزل قرائت می فرمودند و من پیش ایشان می نشستم، از همین جا علاقمند شدم. پدرم آدم خوش سلیقه ای است، ایشان رفت و بهترین جلسات قرآنی را در سطح شهر شناسایی کرد و استاتیدی که بنده در خدمتشان بودم، الآن از اساتید مبرز و مطرح می باشند و ما در خدمت آقایان قرائت را شروع کردیم و خداوند هم خیلی کمک کرد ، هفته ای ۴ – ۵ شب جلسه می رفتم و خسته هم نمی شدم و پدرم هم من را همراهی می کرد، مخصوصا ماه های رمضان که خاطره خوشی از آن ماه ها دارم، در این سی شب بعد از افطار می رفتیم و وقتی که برمی گشتیم، نزدیک اذان صبح بود و هیچ احساس خستگی نمی کردیم و این در اثر لطف خداوند و شوق و علاقه ای بود که داشتم.

بشارت: برای ما بگویید چطور با قرآن مانوس و به آن علاقمند شدید؟

– علت عمده ای که باعث شد من به طرف قرآن بروم این بود که تلاوت های زیبا می شنیدم. اگر صوت زیبا و دل نشین نبود، انگیزه نداشتم که بروم به طرف قرآن – حداقل در آن سن کودکی انگیزه ای نداشتم – و من الآن دهها قاری قرآن را می شناسم که فقط با شنیدن یک نوار قرآن به سراغ قرائت قرآن رفته اند و برای اینها کسی سخنرانی نکرده است و منبری هم نشنیده اند که درباره فضیلت قرآن برایشان صحبت کرده باشند. فقط یک نوار – مثلا عبد الباسط – شنیده است و رفته سراغ قرآن و بعد وقتی وارد قرآن می شود، ممکن است اهداف دیگری پیدا کند و بعد وقتی وارد این خط می شود باید مواظب باشد نیتها و اهدافش از قرآن تغییر نکند و ما هم اینطور بودیم.

بشارت: از تحصیلات غیر قرآنی خودتان بگویید، چه خوانده اید و الان چه می کنید؟

– بعد از اینکه دیپلم گرفتم، وارد سپاه شدم و تا سال ۱۳۶۶ در سپاه بودم و همان سال وارد دانشگاه شدم، در رشته مهندسی کامپیوتر درس خواندم و فارغ التحصیل شدم، در طول این دوران نیز من شاید ۶ – ۷ سفر خارجی داشتم، بعضی وقتها حتی از امتحانات عقب می ماندم و می رفتم و آن درس را حذف می کردم ولی هر کدام را که بودم خودم را می رساندم و قبول می شدم. الآن هم با بعضی دوستان کارهای جسته و گریخته کامپیوتری انجام می دهیم، ولی عمده کارهای ما قرآنی است، در شوراهای قرآنی و جلسات طرح و برنامه های قرآنی که در سطح کشور فعالیت می کنند، همکاری هایی داریم و بعضی وقتها مشورتهایی می شود که ما هم نظر می دهیم.

بشارت: آقای پرهیزگار! همه شما را به عنوان یکی از موفق ترین حفاظ کشورمان می شناسند ما سؤالات زیادی پیرامون حفظ و نکات مهم آن داریم که اکثرا از خوانندگان به دست ما رسیده است، ابتدا بفرمایید که چطور حفظ قرآن را شروع کردید؟

– بعد از ۲ – ۳ سالی که قرائت را کار کردیم – باز به پیشنهاد پدر و مادرم حفظ قرآن را شروع کردم. جلسه حفظی کنار جلسات قرآن داشتم و من با حفاظ دیگر کار می کردم و این حافظان را که می دیدم، الهام می گرفتم و تشویق می شدم و ۷ – ۸ جزء نیز حفظ کردم. اول جزء سی ام را با آنها شروع و حفظ آن را تمام کردم و امتحان گرفتند. بعد اسم نویسی حفظ از اول قرآن شروع شد و حدود چهل نفر ثبت نام کردند، ولی کم کم تحلیل رفتند. به آیه پنجاه که رسیدیم چهار نفر رفتند به آیه صد که رسیدیم باز چهار نفر و سوره بقره که تمام شد، ما پنج نفر مانده بودیم و مسابقه دادیم و استاد جلسه عادت داشتند که جایزه های بزرگی را هدیه می کردند و خلاصه تا انتها ما چهار نفر بودیم و ادامه دادیم.

بشارت: استادان شما چه کسانی بودند؟

– البته من به آن معنی در حفظ استاد نداشتم، البته استاد اولی ما آقای «مروت » بودند که آلان ایران نیستند. ایشان ابتدا در قرائت با ما کار کردند که استاد بسیار مسلط و خوبی بودند، ایشان اول قرائت کار می کردند ولی تشویق می کردند که در کنار قرائت حفظ کنیم.

بشارت: پس شما حفظ قرآن را تحت نظر استاد نبودید و با روش منطم و خاصی عمل نمی کردید؟

– بلی، در حقیقت ما روش خاصی در حفظ نداشتیم، بلکه بیشتر بر اساس تجربه های شخصی کار می کردیم و گاهی روشی را پیش می گرفتیم بعد می دیدیم مناسب نیست روش دیگری را دنبال می کردیم، کتاب و نوار آموزش و خلاصه هیچ چیزی در این زمینه نبود و فقط هفته ای یک بار محفوظات خود را نزد استاد تحویل می دادیم، اما همین که دو سه نفر بودیم و جلسه ای داشتیم خودش مؤثر بود و آدم یک الزامی پیدا می کرد که ادامه دهد و مخصوصا تشویقاتی که ایشان می کردند و ما چون سن مان کم بود، تشویق را خیلی دوست داشتیم – البته یک وقفه ای در حفظ ما افتاد – من در سال ۵۴ یا ۵۵ حفظ را شروع کردم، حدود ده جزء که حفظ کردم انقلاب شد و جلسات ما متوقف شد، ولی بعد دوباره شروع کردیم و اگر بخواهیم این فاصله ها را حذف کنیم حدود سه سال حفظ ما طول کشید.

بشارت: شما چه تجربه خاصی برای حفظ دارید که بدرد دیگران بخورد؟

– الآن که از ما روش می خواهند و می پرسند، من روی نظم خیلی تکیه می کنم، ولی خودم چون تجره نداشتم بر اساس روش منظمی کار نکردم و الآن متوجه می شوم که نظم و اینکه آدم بداند در هر روز چه مقدار حفظ کند، خیلی مهم است و من خودم این تجربه را نداشتم. گاهی روزی ۵ – ۶ ساعت کار می کردم، اما خسته نمی شدم و بعضی اوقات اصلا حفظ نمی کردم، ولی اگر به طور متوسط حساب کنیم روزی دو ساعت بیشتر نمی شد.

بشارت: یعنی می فرمائید که اگر کسی به صورت منظم روزی دو ساعت در طول سه سال کار کند می توان حافظ قرآن بشود؟

– بله دقیقا. با یک حافظه معمولی و لازم