خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه شامل 37 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تربیت فکر و اندیشه از دیدگاه نهج البلاغه :

اصول پایه نظام مردم سالاری

دانشمندان
علوم سیاسی که امروزه حکومت دموکراسی را مناسب ترین روش برای اداره جامعه
می دانند، اصول انسانی را در نظام دموکراسی، چهار اصل می دانند و آنها را در راه
توسعه و حفاظت دموکراسی ضروری می بینند. یک شهروند، بایستی آگاه، مطّلع و باهوش
باشد. مهم نیست که او چقدر سواد دارد، بلکه باید فعال و تیزهوش باشد. گوش کردن به
حرف و سخن طرف مقابل، در یک مناظره و بحث، بخشی از مسؤولیت او است.

آموزش در
دموکراسی، خواه از طریق کلاسیک یا خودآموز، فقط در خلال فعالیت سیاسی است. به چند
دلیل: آموزش به خدمات عمومی لازم است؛ اما به دلایل بسیار، آگاهی به حدّ کافی،
برای انتخاب نمایندگان شایسته برای همیشه ضروری است^(۱).

همچنین
دموکراسی می تواند به شهروندان خود خیلی چیزها بدهد. او به شهروندان، فضای باز
آزادی که بتوانند در سایه آن بیندیشند و رشد کنند، فراهم می سازد و اجازه می دهد
که آنان، انگیزش اندیشه و تفکر داشته باشند. دموکراسی، وسایل و ابزار آموزش را
فراهم می کند و زمینه ذخیره گسترده معلومات را که بشر را توانا می سازد، آماده
می کند. اما مردمانی که معلومات دارند و فکر می کنند، می خواهند که اندیشه های خود
را در اصلاح کارهاشان، اِعمال نمایند و آنها را در جامعه خود از راه انتخاب آزاد،
پیاده کنند^(۲).

بنابراین
ضرورت یک جامعه دموکراتیک و مردمی در چهار اصل: اندیشیدن، آموزش، انتخاب آزاد و
بحث و مناظره است (

Ketchum.
What is

Democracy.
p.129

).

در دیدگاه
امام علی علیه السلام ، حقوقی که مردم به عهده حکومت دارند، دقیق تر و اساسی تر از
اینهاست. این حقوق چنانکه قبلاً به آنها اشاره شد عبارتند از:

۱.
خیرخواهی. ۲. افزایش اموال عمومی و حفاظت آنها. ۳. آموزش مردم. ۴. از همه مهم تر
پرورش مردم.

در
فلسفه های سیاسی روز در نظام دموکراتیک، فقط به آموزش تأکید شده است در حالی که
امام علیه السلام علاوه بر آموزش و رشد معلومات، به تربیت و پرورش فضایل انسانی و
اخلاقی نیز تأکید دارد: «تعلیمکم کَیْلا تجهلوا و تأدیبکم کَیْما تعلموا».

این دو
امر، بسیار اهمیّت دارند. در جمله اول: تعلیم و آموزش، انگیزه نابودی جهل و نادانی
است؛ امّا تأدیب و پرورش انسان ها با فضایل انسانی تا آگاهی شان بالا بگیرد و رشد
یابد، مهم تر است؛ زیرا باسوادان بسیاری در دنیای امروز یافت می شوند که چندان
رشدی در فضایل انسانی ندارند. لازمه باسوادشدن، انسان بودن کامل نیست. علم و سواد،
نیمی از شخصیت آدمی را تشکیل می دهد. همان طوری که در فلسفه تربیتی افلاطون بر آن
تأکید می شود و علاج را فقط در علم داشتن جستجو می کند. اما نیم دیگر شخصیت آدمی،
غرایز و امیال است. تربیت آنها در حدّ اعتدال و ارتقای میل به فضیلت، هنر آدمی را
نشان می دهد؛ زیرا «زیستن» خود هنری است ذاتی و «عشق ورزیدن» به انسان ها، جوهره
آدمی را نشان می دهد که دقیقا در اثر تربیت و پرورش فضیلت ها به دست می آید.

نصیحت و خیرخواهی

نکته
مهم تر اینکه: خیرخواهی، حسن ظن و محبت میان حاکم و شهروندان، یک وظیفه دوطرفه
است: مصلحت اندیشی و در فکر صلاح بودن در همه احوال لازم است.

امروزه
نقد (

Criticism

) را یکی از نشانه های جوامع پویا و رشدیافته می دانند. امروز، در
کشورهایی که دارای نظام های سیاسی پارلمانی یا شبه پارلمانی اند انتقاد اقلیّت از
اکثریّت نه تنها برای قدرت حاکم زیان بار نیست، بلکه سودمندتر است؛ زیرا حکومت شوندگان
این احساس را خواهند داشت که در فضای آزاد و دموکراتیک می زیند و می توانند هرگاه
اراده کنند از قدرت حاکم، انتقاد کرده و اعتراضشان را به گوش مسؤولان و دیگر
شهروندان برسانند. مهم تر اینکه، شهروندان، باید این اعتماد را داشته باشند که به
خاطر انتقادات شان، زیان و خطراتی متوجه آنها نمی شود تا با فشارهای روانی و جسمی،
از معتقدات خویش روی گردانند^(۳).

انتقاد
انسان از خود، جامعه و دولت نه تنها خطر ندارد، بلکه سازنده و عامل تکامل است. به
همین لحاظ، مطبوعات در عین اصالت دولت، نقش نیروی متفکر را ایفا می کنند و
منعکس کننده نظریات و آرای اندیشمندان خیرخواه و مصلح جامعه هستند.

آیا صلاح گویی (نصیحت) همان نقد است؟

در فرهنگ
سیاسی و ادبیّات اسلامی، مسلمانان وظیفه دارند تا حاکمانشان را نصیحت کنند چنانکه
از پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله نقل شده است: «و النصیحهُ لأئمّهِ المسلمینَ»
و از امام علی علیه السلام نیز خواندیم که: «النصیحه فی المشهد و المغیب».

آیا «صلاح
گفتن» و «نصیحت کردن» همان نقد و ارزیابی کارکردهای دولت است؟ که در جامعه های
دموکراتیک و آزاد مطرح است؟ یا این واژه «نصیحت» با «نقد» تفاوت دارد؟

با رجوع
به معجم های لغوی و قرآنی، روشن می شود که «نصیحت»، نوعی ارزیابی خیرخواهانه و
صلاح گویی دولت است. لذا این معنا با مفهوم نقد و ارزیابی، کاملاً توافق دارد.

نظریه راغب اصفهانی

راغب
اصفهانی در کتاب «المفردات فی الفاظ القرآن» می گوید: النّصح: تحرّی فِعلٍ أو قولٍ
فیه صلاح صاحبه. «نصح: بیان فعل و گفتاری است که مصلحت شخص در آن است^(۴)».

طبیعی است
که تحریر و بیان فعل و قول، همیشه مدح و تعریف نمی شود، بلکه احیانا نقد و ارزیابی
را هم شامل می شود. سپس، راغب، آیه: «لقد أبْلَغْتُکُمْ رِسالَهَ رَبّی و نَصَحْتُ
لَکُمْ و لکِنْ لا تُحِبّونَ النّاصِحینَ^(۵)»: «پیام پروردگارم را به
شما رساندم و شما را نصیحت کردم؛ امّا شما ناصحان را دوست ندارید» را شاهد
می آورد. دقیقا این، همان مفهومی است که در نقد و انتقاد وجود دارد؛ زیرا آنجا که
عیب گفته شود، هنر نیز باید عرضه گردد.

ابن اثیر،
در ذیل حدیث معروف «النصیحه لأئمّه المسلمین» مطابق نظر اهل سنت این گونه توضیح
می دهد: «و نصیحه الأئمّه أن یطیعهم فی الحق و لا یری الخروج علیهم إذا جاروا»
«نصیحت حاکمان این است که در حق، تابع آنان شود و اگر از حق تجاوز کردند شورش بر
ضد آنان را جایز شمارد». مؤلف «لسان العرب» بر گفته او ایراد گرفته و گفته است:
«إذا مَنَعُهُ الخروجَ إذا جاروا، لَزِمَ أنْ یُطیعَهُم فی