خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) شامل 35 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جغرافیای کشورهای اسلامی؛ ساختار اجتماعی و طوایف و فرق لبنان (۴) :

علیرغم نفوذ فرهنگی برخی از کشورهای غربی و رژیم صهیونیستی و به وجود آوردن جنگ داخلی توسط مارونی ها، شیعیان آگاه همچنان به اعتقادات اسلامی و وحدت مسلمانان و لبنانی واحد و آزاد پای می فشارند .

قدرت طلبی و امتیازات قومی

در سال ۱۸۶۰ میلادی روسیه، انگلستان، فرانسه، آلمان و اتریش از ضعف دولت عثمانی آگاه شدند و برای آن که جای پای خود را در خاورمیانه محکم کنند، از جنگ های داخلی خونینی که بین مارونی ها و دروزی ها روی داد و به احتمال قوی خودشان در این رویداد تلخ نقش داشتند، استفاده کرده و نیروهای خود را وارد خاک لبنان نمودند و براساس قراردادی که در استانبول با دولت عثمانی امضا کردند، یک نوع استقلال داخلی در منطقه جبل لبنان (محل استقرار مارونی ها و دروزی ها) به وجود آوردند، با این حرکت راه برای دخالت اروپائیان در سرنوشت این سامان و حمایت سیاسی اجتماعی از مارونی ها در بهره بردن از آنان برای اجرای نقشه های خود باز شد ^(۱) .

در سال ۱۹۲۱م نام لبنان که منحصر به منطقه جبل عامل بود (و در وضع کنونی تنها یک استان از این کشور محسوب می شود)، به تمامی پنج استان لبنان اطلاق گردید . مارونی ها که به مدت متجاوز از شصت سال در منطقه جبل حکومت می کردند، می کوشیدند در میهن جدید، وجود سیاسی خود را تحکیم بخشند، گروهی خود را از دیگران مترقی تر می دانستند و جمعی وضع اقلیت های جهان غرب را قابل تحمل نمی دیدند و عده ای وضع تحت الحمایگی قبل از جنگ جهانی اول را با تحولات زیادی که در جهان به وجود آمده بود، قابل دوام نمی شناختند و به همین دلایل می کوشیدند هویت خود را حفظ کنند و در لبنان بزرگ هضم نشوند . فرانسه زمینه هایی را به وجود آورد تا رژیم پیچیده ای توسط مارونی ها در لبنان قدرت را در دست گیرد، فرهنگ های گوناگون غربی، سازمان های تبشیری و مطبوعات گوناگون هم این وضع تحمیلی را توجیه کردند و آن را به عنوان بهترین رژیم سیاسی مستقر در فرانسه تلقی نمودند . رژیم اشغالگر قدس نیز با تبلیغات مسموم خود بر این موضوع صحه می گذاشت . در سال ۱۹۵۸م با اقتدار سیاسی جمال عبدالناصر و وحدت مصر با سوریه، مارونی ها که در موقعیت متزلزلی قرار گرفتند، ناگهان به ناوگان ششم امریکا متوسل شدند و سپس سهم ناچیزی از منافع خود را به مسلمانان و بخصوص اهل تسنن واگذار کردند، اما رفته رفته با ارتقای افکار عمومی مردم متوجه شدند امتیاز فرقه ای خاص و تفوق گروهی خاص با هیچ منطقی تطبیق نمی کند و به تدریج در موقعیت سستی قرار گرفتند و برتری سیاسی، نظامی و اجتماعی آنان بهم خورد . مارونی ها که احساس نمودند وضع وخامت باری دارند، کوشیدند شیعیان را همدست خود سازند و با به دست آوردن اکثریتی مطلق مصالح خود را حفظ کنند ولی برای مردمان آگاه شیعه روشن بود که آنان فقط از شیعیان کمک نظامی و سیاسی می خواهند و در مقابل به هیچ وجه از امتیازات خود چشم نمی پوشند و برای بهبود بخشیدن به وضع زندگی شیعیان و باز دادن حقوق از دست رفته آنان هیچ قدمی برنمی دارند و اصولا شیعیان می کوشیدند ضمن صیانت از اصالت خویش به امت اسلامی وفادار باشند و به هیچ وجه منافع موقت و فشارهای دور و نزدیک را در روش تاریخی خود دخالت ندهند، آنان قضیه قیام مردم فلسطین را مظهر حق و عدالت و تبلور اراده مسلمانان و فرصت تاریخی کشف حقیقت شمردند و در کنار آنان بر علیه صهیونیست ها به مبارزه برخاستند و چون پیشنهاد عملی و پنهانی مارونی ها را مبنی بر اقدام علیه مصالح مسلمانان و همدستی با غاصبان داخلی و متجاوزان خارجی، قبول نکردند در این راه یک بحران سخت سیاسی داخلی و پیچیده را که از برخی قدرت های خارجی هم کمک می گرفت، تحمل نمودند . در واقع شیعیان با این موضع گیری ضمن آن که وفاداری خود را نسبت به اسلام و مسلمانان فلسطینی اعلام کردند، همبستگی و تعهد خود را نیز در خصوص حفظ وحدت، هویت و استقلال راستین به اثبات رسانیدند و به همکاری شرافت مندانه با تمامی شهروندان لبنانی از هر قومی که باشند با تلاشی پیگیر برای ترقی و عظمت و تحول مثبت لبنان تاکید نمودند . اما مارونی ها که تنها به قدرت و حفظ امتیازات نژادی خویش فکر می کردند و احساس می نمودند موازنه قدرت در لبنان به ضرر آنان بهم خورده است، خود را برای یک مبارزه نظامی و خونین مهیا کردند و با مسلح نمودن افراد خود و به وجود آوردن احزاب فاشیستی جنگ داخلی را ترتیب دادند ^(۲)

طمع های رژیم صهیونیستی

به نظر سیاستمداران رژیم نژادپرست اشغالگر قدس، لبنان همیشه یک حلقه ضعیف همبستگی عربی قابل گسستن محسوب می شد که می توانست جبهه ضد اسرائیلی اعراب را با ایجاد شکاف نابود کند و مسیحیان مارونی لبنان نیز عاملی به شمار می آمدند که قادر بودند زمینه این از هم گسیختگی را فراهم سازند .

دیوید بن گوریون متولد لهستان و اولین نخست وزیر اسرائیل (از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳م به جز یک سال و نیم یعنی از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵م) در یادداشت روز ۲۴مه ۱۹۴۸م خاطرات خود نوشته است:

«لبنان حلقه ضعیف همبستگی اعراب است اگر حکومت مسلمانان در این کشور به وجود آید، حالت تصنعی دارد و ما به راحتی قادر به تضعیف آن و از بین بردنش هستیم . در لبنان باید یک دولت مسیحی روی کار آید و مرز جنوبی آن را هم رودخانه «لیتانی » تشکیل دهد با چنین حکومتی ما به خوبی می توانیم کنار بیائیم و پیمان صلح امضاء کنیم » .

وی چند هفته بعد در یادداشت روز ۱۱ ژوئن ۱۹۴۸م خود نوشت:

«در منطقه جلیله مهمترین دشمنان ما را لبنان و سوریه تشکیل می دهند و ما باید ضمن ضربه زدن به بیروت، مسیحیان را نیز به شورش ترغیب کنیم » ^(۳) .