خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 58 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استانداران امیرمؤمنان علیه السلام در مصر (۵) :

استانداران علی علیه السلام در مصر

در تدین و دلیری «محمد بن ابی بکر» تردیدی وجود ندارد اما واقعیت این است که وی به امور نظامی و مسایل دفاعی واقف نبود، تجربه ای در خصوص جنگ و مقابله با مخالفان نیندوخته بود و زمانی که حضرت علی علیه السلام او را به مصر فرستاد، این سرزمین در آرامش نسبی به سر می برد و اکثریت اهالی این سامان از فرمان های این کارگزار امیرمؤمنان علیه السلام پیروی می کردند، جنگاوران معاویه و آتش افروزان مستقر در شام هم برای ستیز با اهل عراق و مقابله با یاران حضرت علی علیه السلام خود را برای جنگ صفین مهیا می کردند اما با یورش عمروعاص به مصر، و شرایط آشفته جدید روند مسایل اجتماعی و سیاسی مصر را دچار دگرگونی کرد .

قبل از نیرنگ معاویه و یورش عمروعاص به مصر، «محمد بن ابی بکر» ، «عبدالله بن قعین » و «کعب بن عبدالله » را برای درخواست کمک نزد امام و رهبر خویش فرستاد و توسط این دو پیک طی گزارشی آن حضرت را از اوضاع مصر باخبر کرد . چون امام از این ماجرا اطلاع حاصل کرد، مردم را به حضور در مسجد فراخواند و فریاد «الصلاه جامعه » که بیانگر وقوع حادثه مهمی بود، در شهر پیچید . چون اهالی اجتماع کردند، حضرت بر فراز منبر تشریف بردند و پس از ستایش خداوند و درود بر آخرین فرستاده اش و خاندان او فرمود:

«ای مردم اینک استغاثه محمد بن ابی بکر و یاران مصری شماست که با آن روبه رو هستید، روسپی زاده (عمروعاص)، خصم خدا و دوست دشمنان خداوند به سوی آنان یورش برده است، مبادا اهل ضلالت در کار باطلشان و پیمودن طریق طغیان از شما در کار حقتان بیشتر مجتمع و هماهنگی داشته باشند، آنها جنگ با شما و برادرانتان را شروع کرده اند، برای همدلی و امدادشان شتاب کنید . ای بندگان خدا، مصر بر شام برتری دارد و از آن بهتر است، برکات افزونتر و جمعیتی بیشتر دارد مبادا چنین سرزمینی را از دست بدهید که بقای مصر در قلمرو شما موجب قوتتان و سبب ضعف و زبونی دشمن است، به سوی «جرعه » (بین کوفه و حیره) بروید تا همه باهم فردا آنجا گردآئیم اگر خدا بخواهد» .

حضرت علی علیه السلام در این بیانات بر ضرورت حفظ مصر از سقوط تاکید نمود و یاران خود را به خاطر کوتاهی در دفاع از حق نکوهش کرد و معاویه و حامیانش را به عنوان آغاز کنندگان جنگ معرفی نمود . مورخان نقل کرده اند: امیرمؤمنان علیه السلام صبح روز بعد شخصا به «جرعه » رفت و تا نیمروز در آنجا ماند اما تنها صد نفر از کوفیان به آن محل آمدند، پس حضرت به کوفه مراجعت نمود و شبانگاه سران کوفه را فرا خواند تا در «دارالخلافه » اجتماع کنند، در این حال امام به حالت حزن و تالم خاطر فرمود:

«حمد خدای بر این کار که مقرر کرده و این عمل که مقدر فرموده و مرا دچار شما کرده است . ای گروهی که وقتی فرمان می دهم اطاعت نمی کنید و چون فرامی خوانم، اجابت نمی نمائید … چرا از ثبات و جهاد در راه حق باز مانده اید که در این دنیا به ناحق مبتلای مرگ و خواری شوید، سوگند به خداوند اگر مرگ فرابرسد (که خواهد آمد) و مرا از شما جدا کند، از مصاحبتتان بیزارم و از دوریتان آزرده نیستم چه مردمی هستید که وقتی می شنوید دشمن وارد دیارتان می شود و به شما هجوم می برد نه به خاطر دین فراهم می شوید، و نه از سر غیرت و حمیت تکانی می خورید . موجب شکستی است که معاویه ستمگران محروم از خرد را بدون مقرری و کمک دعوت می کند و به هرکجا بخواهد می روند و من شما را که خردمندان قوم و بازمانده نیکان هستید، با وجود کمک و مقرری دعوت می کنم، به جای می مانید و نافرمانی می کنید و به خلاف می روید» .

پس از سخنرانی حضرت یکی از افسران وفادار و فداکارش که «مالک بن کعب همدانی » نام داشت، از جای برخاست و عرض کرد:

ای امیر اهل ایمان، مردم را برای دفاع از مصر همراه من بفرست و در این کار شتاب لازم است و من خود را برای چنین روزی ذخیره کرده ام و اجر و پاداش با سختی و مشقت توام است . سپس مردم را مورد خطاب قرار داد و گفت از خدا بترسید و ندای امامتان را اجابت کنید و او را یاری نمایید و با دشمنش بجنگید . ای امیرمؤمنان من به سوی مصر می روم . حضرت علی علیه السلام به منادی خود – سعد – که غلامش بود، دستور داد که به مردم بگوید همراه «مالک بن کعب » به طرف سرزمین مصر بروند . پس از آن فرزند کعب عزیمت نمود و آنان که با وی بودند، در حدود دو هزار نفر بودند . حضرت علی علیه السلام فرمود:

«به نام خدا حرکت کنید اما سوگند به پروردگار گمان نمی کنم به فریاد آن مردم برسید قبل از آن که کار از کار گذشته باشد» .

«مالک » با آن جمع رفت و پنج روز طی مسیر کرد، در این حال «حجاج بن غزیه انصاری » از مصر «عبدالرحمان بن مسیب فزاری » (نیروی اطلاعاتی علی علیه السلام) از شام نزد آن حضرت آمدند . مرد انصاری که همراه با محمد بن ابی بکر در مصر بود، مشاهدات خود را بیان کرد و شهادت فرزند ابی بکر را به آن حضرت گزارش داد . مرد فزاری که هرگز نمی خوابید (زیرا در صدد جمع آوری اطلاعات و مامور گزارش اوضاع شام به آن حضرت بود)، خاطرنشان ساخت زمانی که از شام خارج شدم مژده پیاپی به خاطر فتح مصر توسط عمروعاص به معاویه می رسید و مردم به این پیروزی بشارت داده می شدند و خبر شهادت کارگزار شما به آنان رسید .

پس از این گزارش ها حضرت «عبدالرحمان بن شریح شامی » را به دنبال مالک بن کعب فرستاد و از او خواست که به کوفه باز گردد در آن موقع امام به حدی اندوهگین بود که غم در چهره مبارکش نمایان بود و با حزن و اندوه به سخنرانی پرداخت و مردم را به دلیل اهمال در حمایت از والی مصر و مردم این سامان نکوهش کرد ^(۱).

بی شک سستی یاران امام در مددرسانی به قوای مصر یکی از دلایل اصلی سقوط حکومت فرزند ابی بکر در این دیار به شمار می رود، زیرا سپاهیان حضرت علی علیه السلام همان کسانی بودند که قوای شام را در صفین عاجز نمودند و اگر سربازان عراق خود را به مصر می رسانیدند، این سرزمین را از گزند مخالفان حفظ می کردند حتی از سپاه شصت هزار نفری صفین که به یاری امام برخاستند نیمی از آنان محمد را یاری می دادند، ماجرا به شکلی فجیع و تالم انگیز منتهی نمی گردید . نکته دیگر این که در گیرودار نزاع کارگزار مصر با مخالفین داخلی، جنگ صفین به حکمیت منتهی شد و سپاه عراق صفین را ترک کرد، این خبر دشمنان محمد بن ابی بکر را گستاخ کرد و سبب گردید دست به شورش بزنند تا آنجا که دو فرستاده محمد را که برای نصیحت به سویشان فرستاده بود، کشتند و مصر به سوی آشوب کشانیده می شد . این ماجرا امید معاویه را برای فتح مصر افزون ساخت . خبر کشته شدن فرستادگان محمد به دست مخالفین داخلی به گوش حضرت رسید و با ناراحتی فرمود: برای مصر دو نفر شایستگی داشتند یکی دوست و مصاحب ما «قیس بن سعد بن عباده » که عزلش کردیم و دیگری «مالک اشتر» .

اما چون حضرت به «قیس » برای ریاست پلیس کوفه نیاز داشت و از سویی بیم آن می رفت با انتصاب دوباره او به سمت حکمرانی مصر اقتدارش را در میان مصریان مخدوش کند و از فرمانش سرپیچی کنند، لذا «مالک اشتر» را برای این منظور برگزید که با حیله معاویه در یکی از آبادی های بین راه مصر کشته شد . بدیهی است اگر مالک به مصر می رسید، معاویه قادر نبود بر این ناحیه مسلط شود و به همین جهت طرح به شهادت رسانیدن او را به اجرا درآورد . همچنین پس از جنگ صفین مردم شام با معاویه بیعت کردند و در حمایت از وی جدی تر شدند ولی در میان مردم عراق بر سر پیروی از حضرت علی علیه السلام اختلاف بروز کرد و این ضایعه بر قدرت سیاسی معاویه افزود و اقتدار کارگزاران حضرت علی علیه السلام را به تحلیل برد و فرصت مناسبی برای فرزند ابوسفیان پدید آمد تا به قلمرو تحت پوشش حکومت حضرت علی علیه السلام تجاوز کند و در این میان مصر از جهاتی برای معاویه حائز اهمیت بود و نمی توانست از خراج، عایدات و امکانات این سرزمین ساده بگذرد خصوص آن که گروهی علم مخالفت با حضرت علی علیه السلام را برافراشته و حاضر بودند برای خونخواهی عثمان با معاویه همکاری کنند ^(۲).

نقشه شوم

«محمد بن ابی بکر» حاضر نشد ترک مخاصمه با شورشیان را بپذیرد و آنان هم به حالت دفاع درآمدند ولی با ورود ماههای حرام (ذی قعده و ذیحجه و محرم) جدالی رخ نداد . با فرا رسیدن ماه صفر سال ۳۷ هجری که جنگ صفین آغاز شد، منازعه فرزند ابوبکر با مخالفان شدت گرفت و گروهی از اهل مصر نیز به شورش کنندگان پیوستند، در نتیجه استاندار حضرت علی علیه السلام در مصر با تنگنایی فرساینده مواجه گردید . هنگامی که حضرت از جنگ صفین بازگشت، مالک اشتر را به حکومت «جزیره » که قبلا عهده دار آن بود، فرستاد و به «قیس بن سعد» فرمود در وضع کنونی تا موضوع حکمیت روشن نشده است، سرپرستی شرطه را در کوفه بپذیر و سپس به حکومت آذربایجان برو . و چون نتیجه حکمیت واضح گردید، امام به مالک اشتر که در «نصیبین » بود، چنین نوشت:

«اما بعد; تو از کسانی هستی که برای برپاداشتن دین به آنان پشتگرم هستم و غرور و نخوت گناهکاران را با آنان درهم می شکنم و مرزهای هولناک را توسط آنان می بندم . محمد بن ابی بکر را که بر حکومت مصر گماشته ام، گروهی بر او خروج کرده اند . او جوانی کم سال است و از تجربه جنگ بهره کافی ندارد . نزد من بیا تا در مورد آنچه