خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱)

با فایل فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) شامل 52 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رمان تاریخی – مذهبی(بایدها و نبایدها) (۱) :

گروه تاریخ اسلام

بازگو تا قصه درمانها شود

بازگو تا مرهم جانها شود

مولوی

رمان تاریخی – مذهبی در ایران مقوله ای جدید است که برای تبیین آن لازم می آید برخی کلید واژه ها نظیر «رمان

»

،

«

تاریخ » و «مذهب » مورد مداقه قرار گیرد

.

«

رمان » چیست و کارکرد آن کدام است؟

رمان اثر هنری است پس برای تبیین مفهوم رمان و کارکرد آن باید مفهوم کلی «هنر» همراه با کارکرد، نقش و هدف آن

روشن شود

.

«

فرانسیس بیکن » هنر را رابطه انسان با محیط طبیعی دانسته است

. ^(۱)

a Joute a la nature L|art c|est lhomme

با در نظر گرفتن این رابطه یا نسبت، کارکرد و عمل و وجود انسان در نظامهای مختلف فکری می تواند

ویژگیهایی را بیان کند، بنا به تعریف مذکور نوع نگرش انسان به هنر به لحاظ ساختار فکری می تواند تغییر یابد و

هنرهای بومی یا محیطی شکل گیرند و

… ^(۲)

از سوی دیگر هنر با دارا بودن خصیصه

Adaptation

یا تطبیق دهی انسان با محیط بنا به ویژگیهایش شایان توجه

قرار می گیرد. آن ویژگیها را می توانیم به اختصار چنین تبیین کنیم

:

رابطه ویژه هنر و حقیقت; داشتن زبانی نمادین و تفسیرپذیر

.

در باب رابطه ویژه هنر و حقیقت «ارنست کارسیرر

» ^(۳)

در «فلسفه روشن اندیشی » می گوید: «مبنای حقیقت و هنر یکی

است » و «بوالو» در همین باب بر آن است که: «فقط از طریق حقیقت می توان به زیبایی رسید – همچنین – هیچ چیزی جز

حقیقت زیبا نیست،

(۴)

فقط حقیقت مطبوع است

» ^(۵)

چرا؟ به گمان ما بدان سبب که زیبایی خود اثری است از آثار بهشت

;

که در عالم ذر انسانها همگی الحان موزون سپاه بهشتی را می شنوند که: «الست بربکم؟ قالو بلی ». مولوی گوید

:

مؤمنان گویند کاثار بهشت

نغز گردانید هر آواز زشت

ما همه اجزای آدم بوده ایم

در بهشت آن لحنها بشنوده ایم

گرچه بر ما ریخت آب و گل شکی

یادمان آمد، از آنها چیزکی

محمد مددپور در کتاب «تجلی حقیقت در ساحت هنر» در همین مورد می نویسد: «حقیقت متعالی از تفکر بشری است

;

تفکر بشری در واقع در نسبت با این حقیقت است که تحقق پیدا می کند

.» ^(۶) «

آ. شلینگ » نیز سخنی به همین مضمون دارد

: «

من به این یقین رسیده ام که بالاترین کنش خرد که بر تمامی ایده ها حکومت می کند، کنش زیباشناسانه است… و به

قول هایدگر «هنر» حقیقت را کشف نمی کند، بل نسبتی با آن را می آفریند

». ^(۷)

اما ملاحظات اجتماعی شرایط کنونی بیانگر چه مساله ای است؟ می دانیم که اندیشه و فرهنگی را مدرن می خوانند که با

«

نمادها»، «باورها» و «خرافه های » سنتی مبارزه کند و با آرمانهای مدرنیته

Modernite

و خردباوری یا راسیونالیسم و

نیز بینش دنیوی (وقایع) همراه باشد

. ^(۸)

بنابراین مدرنیته در سطح وقایع که قابلیت تجزیه، تحلیل و محاسبه عقلانی را

دارد برجای می ماند و به عمق حقیقت وارد نمی شود و اصولا مباحثی نظیر حقیقت را غیرواقعی می داند و در این چالش

جایی برای دریافتهای غیرعقلانی و ناملموس باقی نمی ماند از آن روی که به قول هابرماس «تکنولوژی به مثابه ایدئولوژی

و فلسفه » عمل می نماید

.

«

شلینگ » تعمق در هنر را شالوده فلسفه می داند و نظیر بسیاری از فلاسفه حقیقت را در هنر می جوید

(۹)

و به آن سبب که

روزگار مدرن و مردم تغییر یابنده (امروز) جهانی است بدون ذات و ماهیت، اما هنر با توجه به ذات و ماهیتی که ناشی از

حقیقت است، قلمرو ممتاز بازتاب اندیشه می شود; چنان که هایدگر نیز می گوید: «علوم و فلسفه ناتوان از گشایش راز

هستی اند، اما هنرمند دانای این راز است. قلمرو هنر عرصه ویژه

(۱۰)

جلوه این هستی و بودن، برای یادآوری به انسان است

. »

اما در زمینه داشتن زبانی نمادین و تفسیرپذیر،

(۱۱)

در واقع هنر با این خصلت حس کنجکاوی انسان را برمی انگیزد، حسی

که غیرمستقیم است بدین باور که

:

بهتر آن باشد که سر دلبران

گفته آید در حدیث دیگران

هایدگر در همین جهت می گوید: «هنر اشارتی روی پنهان کرده است که چیزی نمی گوید اما از چیزی ناگفتنی خبر

می دهد.» یا به قول بابک احمدی: «در واقع هر گاه به یاری نشانه های زبانی و مفهوم سازیهای فلسفی و منطقی و علمی

نتوانیم واقعیتی، رویدادی یا تجربه ای انسانی را بیان و به دیگری منتقل کنیم به هنر پناه می بریم

. ^(۱۲)

هنر مسیری را در

زندگی آدمی می گشاید که با پای چوبین خردورزی و منطق استدلالی نمی توان از آن گذشت چرا که همواره معنای

سخن یا متن یا کلام به تاخیر می افتد»، اما هنر شاید به دلیل بازگشتش به حس انسانی و شاید به خاطر تکیه اش به

شهود و مکاشفه در انتقال تجربه های درونی و باطنی

(۱۳)

و در حال نمادین بودن، ویژگی منحصربه فرد تفسیرپذیری

خویش را داراست

.

چرا تفسیرپذیری و توانایی تاویل مهم است؟ به قول آدرنو: «آنچه در آغاز نوآوری بود، خیلی زود به عادت و سنت بدل شد

» ^(۱۴)

یا به گفته برتولت برشت: «واقعیت دگرگون می شود، سپس برای نمودن آن شیوه های نمایش باید دگرگون شود وانگهی

آنچه دیروز مردم پسند بود امروز دیگر چنین نیست، زیرا مردم امروز همان نیستند که دیروز بودند

» ^(۱۵)

و صد البته که

تغییرات شگرف علم و عدم قطعیت (نسبی گرایی) پذیرفته شده در این حوزه و… شرایطی را به وجود آورده است که

همراه با انقلاب فن آوری جهان با تعارض و تضاد نسلها

(۱۶)

مواجهیم که ریشه ای به قدمت تاریخ دارد و به قول شاه

نعمت الله ولی

:

دختران را همه جنگ است و جدل با مادر

پسران را همه بدخواه پدر می بینم

از آن طرف نوع تبلیغات و مسایل مربوط به مصرف گرایی و… در جهان بی بندوبار

(۱۷)

که مایل به حرکت به سمت یک کاسه

شدن یا جهانی شدن

(Globalization)

می باشد قرار گرفته ایم، در جهانی که به قول کارل

(۱۸)

یاسپرس کوچکتر از

گذشته است، علاوه بر این، مد و مدگرایی بنا به شرح «ژان استوتزل و فلوگل مؤلفه ای قابل توجه گردیده است

.

به هر روی، در چنین شرایطی با درک این که حقیقت جاودانه است، مساله، وجود گوناگون می یابد اما جاودانگی

قیقت به منزله ثبات در فهم حقیقت و درک یکسان آن در زمان، مکان و میان آدمیان نیست این «من » هستم (من مثالی

)

که حقیقت را معنا می کنم، و این معنا، معنایی است که من از آن حقیقت، دریافته ام، و بنا به من درونی آن را تفسیر

کرده ام، اما این من، من یکسان همه نسلها نیست نسل دیروز و فردا متفاوت از من امروز هستند اما به این معنا نیست که

حقیقت را نمی فهمند بلکه حقیقتی را که من می فهمم نمی فهمند به عبارت دیگر به قول جامی

:

حقیقت را به هر دوری ظهوری است

ز اسمی بر جهان افتاده نوری است

.

جانت ولف در تولید اجتماعی هنر بزیبایی این مفهوم را تبیین می نماید: «چگونگی ترجمه یا تفسیر ما از آثار خاص

همواره به وسیله جهان نگری خود ما و وضعیت ما از لحاظ ایدئولوژی تعیین می شود

». ^(۱۹)

اما باید بپرسیم، این حقیقت که هر نسل تنها قادر است بخشی از آن را درک کند و کنه و ذات آن تا روز حساب بر کسی

معلوم نمی گردد، چرا به سبب ارتباطش با هنر محبوب است؟ شاید مهمترین جلوه حقیقت امید و روشنی نهفته در آن

است. پنجره ای فراروی وضعیت موجود و دشواریهای ممکن، پنجره ای گشوده شده از امید، عشق و تکامل با چشم اندازی

ما است. به قول برشت: «اهمیت انسان در این است که بتواند دنیای بهتری تصور کند

». ^(۲۱)

این دنیای بهتر، این آرزوها و خواستها که به شکل خواهشی ابدی تجلی می کند و هرگز امکان حصول به نهایت آن ممکن

نمی شود، حقیقت است. در واقع روی همین خصلت امیددهندگی و روشنایی است که خداوند به آن توجه خاص می نماید،

چنان که کتاب مقدس عهد جدید را مژده نامیده اند و در قرآن کریم، خداوند، پیامبر عظیم الشان را «بشیر» می نامد

.

بشارت دهنده به امید و زیبایی، به بهشت زیبایی که فراروی ماست «و ما ارسلناک الا مبشرا ونذیرا» و در سوره مبارکه بقره

می فرماید: «وبشر الذین آمنوا وعملوا الصالحات ان لهم جنات » رمان به عنوان جزیی از هنر علاوه بر خصیصه ها و

خصلتهای عام هنر، دارای شاخصه های ویژه خویش نیز هست

.

رمان نویس کیست و رمان چیست؟

ارنست کارسیرو می نویسد: «همان گونه که دانشمند کاشف قوانین و حقایق این جهان است رمان نویس کاشف صورتهای

جهان است.» لوکاچ نیز گفته است: «رمان (ریمنی

)

[Demoniaque]

ی