خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی

با فایل فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی شامل 78 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هجرت امام از عراق تا ایران (۱) گفت و گو با آیه اللّه مسعودی خمینی :

به نظر حضرت عالی چرا رژیم عراق از حضرت امام قدس سره درخواست کرد تا کشور عراق را ترک کند؟ و آیا رژیم شاه نیز در این مسأله دخالت داشته است یا نه؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: خروج حضرت امام از عراق، ریشه در فشارهایی داشت که این رژیم بر حضرت امام وارد می کرد. به نظر می رسد که در اِعمال فشارها، رژیم شاه و حکام عراق به توافق رسیده بودند، از این رو به امام اطلاع می دهند که باید خاک عراق را ترک کنید و ایشان هم بدون هیچ گونه صحبتی آماده حرکت می شوند. برای من هنوز جای سؤال هست که چگونه رژیم عراق و ایران اقدام به اخراج امام کردند؛ در حالی که در واقع امام از تحت کنترل خارج می شد. فکر می کنم در آن مقطع عملاً رژیم شاه به سستی و پوکی رسیده بود. ساواکی ها دیگر بریده بودند و به آینده امید نداشتند. شاهدش این که وقتی در شهر کرد، ساواک مرا دستگیر کرد. مشاهده کردم که «رضوان» رئیس ساواک شهر کرد و حتی مأموران او مانند سابق انگیزه ندارند وزیاد دوروبر متهم حاضر نمی شوند. این مسأله را با کسی در میان گذاشتم و در جواب شنیدم که این جماعت به آخر خط رسیده اند.

یکی از رفقای حضرت امام جناب آقای املائی در هجرت از عراق با ایشان همراه بود، برای ما نقل می کرد که وقتی به حضرت امام خبر دادیم که رژیم عراق ابراز کرده که خاک این کشور را ترک کنید، امام بدون کوچک ترین درنگی فرمودند:«ماشین صدا کنید، برویم!» حتی وقت نخواستند که کتاب ها و وسایلشان را جمع کنند یا مسأله را به همسر و فرزندانشان در میان بگذارند. آن قدر اعتماد به نفس داشتند که بدون هماهنگی با کشورها،به سمت مرز کویت حرکت کردند، که البته برای ورود به این کشور، جواب رد شنیدند و در همان بیابان نزدیک مرز به نماز ایستادند و بعد هم باز گشتند و به فرانسه عزیمت کردند.

علت این که حضرت امام از ورود به کویت منع شد چه بود؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: به نظر می رسد معاهده هایی میان شاه ایران و کویتی ها وجود داشت یا تماس هایی بر قرار شده بود و از کویتی ها خواسته بودند که حضرت امام را به این کشور راه ندهند. در این خصوص خاطرات مرحوم املائی شنیدنی است. ایشان برای من نقل می کرد: وقتی خواستیم از عراق خارج شویم، مسؤولان کویت وعراق با دربار شاه ایران در تماس مداوم بودند و وضعیت حضرت امام را تعقیب می کردند. حضرت امام در آن شرایط از توکّل بالایی برخوردار بود و این روحیه را می توان از فیلمی که در مرز کویت برداشته شده بود و نشان می داد که امام بسیار خونسرد عبای خود را زیر بغل گرفته اند دریافت. گویا قرار بوده که هیچ یک از کشورها ایشان را نپذیرند و ایشان عزم ایران کنند. در این حال هر گونه احتمالی وجود داشت. بعید نبود رژیم شاه در پی از میان برداشتن امام بر آید. به نظر می رسید که امام خود به این احتمال وقوف داشتند که فرمودند:«به آب های آزاد جهان که زیر نظر هیچ دولتی نیست، می روم و حرفم را می زنم». امام در آن مقطع، هفتاد و اندی سال داشتند و بسیار موجب شگفتی بود که در سنین پیری و به اصطلاح بازنشستگی این گونه با قاطعیت کار مبارزه را ادامه دهند.

پس از منع کویت از ورود امام به این کشور، چرا یک کشور غیر مسلمان انتخاب شد و چرا فرانسه به ایشان اجازه ورود داد؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: این که چرا فرانسه انتخاب شد و چرا این کشور به امام اجازه داد، این بود که فرانسه در میان کشورهای اروپایی از همه جا آزادتر است. در حال حاضر هم این کشور در مقابل آمریکا شاخ و شانه می کشد و زیر بار بسیاری از سیاست های آمریکا نمی رود. من معتقد نیستم که شاه به فرانسه، اجازه پذیرش حضرت امام را داده باشد. به نظر می رسید که با توجه به این که فرانسه خود را مهد آزادی می دانست و در شمار عقایدشان این بود که باید انسان آزاد باشد، به امام به عنوان فردی که سال هاست در راستای دیدگاه هایش تلاش می کند و از خودخواهی های سیاسی در او خبری نیست، اجازه دادند که در فرانسه اقامت کنند.

با توجه به این که حضرت امام(ره) مرجع دینی و رهبر مذهبی انقلاب ایران بود و حال یک کشور غیرمسلمان را برای اقامت انتخاب کرده بودند، این رفتار امام چه واکنش هایی را در میان علمای قم در پی داشت؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: وقتی حضرت امام به فرانسه هجرت کردند، عدّه ای از ظاهربینان و قشریّون ابراز تعجّب کردند که چگونه یک مرجع به خود اجازه می دهد که به خاک کفر پناهنده شود. در این جهت هم من گمان می کنم که این اشکال ساخته و پرداخته سازمان امنیت بود تا شأن و شخصیت حضرت امام را بشکنند، ولی حضرت امام از این معنا باکی نداشت. ایشان بیشتر به هدف و راهی که صحیح می دانست و این که دیدگاه های خودشان را به گوش جهانیان برسانند می اندیشید. نظر مقامات روحانی ایران در خصوص اقامت حضرت امام در فرانسه متفاوت بود. آیه اللّه گلپایگانی و آقایان دیگر به جز آقای شریعتمداری چیزی در مخالفت ابراز نکردند و حتّی در مواردی تأیید هم کردند؛ اما اطرافیان آقای شریعتمداری قصد داشتند این گونه تبلیغ کنند که امام به یک مملکت غربی سفر کرده اند و این کار جای انتقاد دارد. خوشبختانه در آن مقطع، آقای شریعتمداری از وجهه خوبی برخوردار نبود. اقامت امام در پاریس بیش از سه ماه به طول انجامید. در این مدت امام حتی در میان خارجی ها جا باز کردند. وقتی امام از خیابان های نوفل لوشاتو عبور می کردند، مردم آن ناحیه می ایستادند و به حضرت امام و چهره نورانی ایشان خیره می شدند.

جناب عالی و دوستان شما در قم، به محض این که خبر عزیمت حضرت امام به پاریس را شنیدید، جلسه و گفت وگو و تبادل نظری با هم داشتید؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: وقتی صحبتِ رفتن امام به فرانسه پیش آمد، این مسأله را به قم اطلاع دادند. عده ای از مدرسین حوزه علمیه قم در منزل ما تشکیل جلسه دادند. آقای منتظری در همان جلسه ابراز تمایل کرد که برای دیدن امام به فرانسه برود و عنوان کرد که آقایانی که تمایل دارند با ایشان همراه شوند، خود را معرفی کنند. آقایان امینی، دوزدوزانی و سید ابوالفضل موسوی ابراز آمادگی کردند که به فرانسه عزیمت کنند و برای این کار ویزا تهیه کردند و رفتند. رژیم در خصوص افرادی که از ایران عازم دیدار حضرت امام بودند، زیاد سختگیری نکرد و به گمان من می خواست با این کار برای خودش محبوبیت درست کند.

شنیده شده که حضرت امام در نوفل لوشاتوی فرانسه، به هیچ یک خبرنگاران رسانه های جمعی و حتی از دوستان و یاران خود ملاقات خصوصی نمی دادند، به نظر شما علت این امر چه بود؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: حضرت امام در نوفل لوشاتو نیز طبق عادت همیشگی شان حتی المقدور از ملاقات خصوصی با افراد خودداری می کردند. یکی از نزدیکان امام نقل می کرد: آقای اشراقی به طور مرتب خدمت امام می رسید و ابراز می کرد که فلان کس مایل به ملاقات خصوصی است. امام جواب منفی می دادند و می گفتند: «هر کس هر حرفی دارد، باید در جمع به من بگوید». حتی خبرنگاران یا افراد کاملاً نزدیک به امام همچون آقای امینی و منتظری نیز برایشان مقدور نبود که بخواهند امام را پشت درهای بسته ملاقات کنند. از قرار معلوم امام به مضرّات ملاقات خصوصی واقف بودند و می دانستند اگر مسائل به صورت غیر واقع نقل شود، بهره برداری های ناصوابی از آن خواهد شد. شیوه برخورد امام در آن مقطع در فرانسه بسیار هوشیارانه و توأم با دقایق و ظرایف بود که با تمام مدتی که در ایران بودند، برابری می کرد. مقطعی که حضرت امام در نوفل لوشاتو به سر می بردند، در شمار پربارترین مقاطع زندگی امام است و جا دارد در این خصوص کتابی از خاطرات افرادی که در آن جا با امام از نزدیک برخورد داشتند، تألیف شود. به طور کلی برخورد امام در این مقطع بسیار زیرکانه و عاقلانه بود؛ به نحوی که هیچ کس از موافقان و مخالفان امام نمی توانند به رفتار و موضعگیری های امام در آن بُرهه خُرده ای بگیرند.

واکنش اهالی نوفل لوشاتو در زمانی که حضرت امام در آن جا حضور داشتند، در قبال حضور یک مرجع و رهبر دینی چگونه بود؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: در روزهای نخست اقامت امام در آن منطقه به لحاظ تجمعات و ترافیک و حضور طرفداران امام، مردم بومی منطقه قدری ناراضی بودند، ولی به تدریج رابطه دوستانه و صمیمانه ای میان آنان و حضرت امام برقرار می شود، به نحوی که مردم از خروج ایشان دلگیر بودند و ابراز تمایل کرده بودند که امام در آن جا بمانند. ظاهرا حتّی غیرمسلمانان منطقه وقتی امام عبور می کردند، برای تماشا می ایستادند و به ایشان سلام و اظهار ارادت می کردند و این همه به اخلاق حسنه و شیوه برخورد امام برمی گشت که ناظران را شیفته می کرد؛ برای مثال تصور اوّلیه بسیاری از مقدسین این بود که خارجیان کافر و نجس العین هستند و باید از آنان اجتناب کرد؛ در حالی که حضرت امام با آنان دست می دادند. حتی در منزلی که اقامت کردند، بعضی ها ابراز کردند که چون متعلق به کفار است، نجس است. امام ابراز کرد: «تا آلودگی و نجاست به چشم دیده نشود، محکوم به طهارت است».

امام در ابتدا بر این باور بودند و در درسشان هم می فرمودند که کفار کتابی نجس محسوب می شوند و این نجاست، سیاسی است! ولی به نظر می رسد با توجه به عملکرد خود ایشان در فرانسه، از این فتوا عدول کرده باشند و حق هم این است که کفار کتابی اگر موحّد باشند همچنان که غالبا این افراد ادعا می کنند که موحدند پاک هستند. امام هم روی این جهت ابایی نداشتند که با دستِ مرطوب میله های منزل مزبور را لمس کنند.

بنده بعد از ارتحال حضرت امام یک بار به نوفل لوشاتو سفر کردم تا ببینم در چه حال و هوایی است. مشاهده کردم که منزلی را که امام در آن سکنا داشتند، تخریب کرده اند، ولی باغ هنوز بود و احتمالاً درخت سیب معروف هم سرپا بود و به لحاظ این که باغ مزبور ملک خصوصی بود، از ورود ما به آن جلوگیری کردند.

چه خاطراتی خاص ازاقامت حضرت امام(ره) در نوفل لوشاتو دارید؟

آیه اللّه مسعودی خمینی: یک بار یکی از ایرانیان نزد امام آمد و ابراز کرد که من حاضرم هر چقدر پول که شما نیاز داشته باشید، در اختیارتان بگذارم. ایشان نپذیرفتند و فرمودند: «ما به این پول ها نیازی نداریم». امام با این شیوه می خواستند استقلال و عزت نفس خود را حفظ کنند و وامدار کسی نباشند. حتی یک روز آقای امینی و آقای منتظری به حضرت امام گفته بودند: «چرا این جا وضعیت غذایی این گونه است؟ نان هم به میزان کافی وجود ندارد تا انسان سدّ جوع کند». امام سرشان را بلند کرده و فرموده بودند: «به همین زندگی بسازید که خوب زندگی ای است». یک بار هم آقای اشراقی به امام گفته بود: «ما ازبس در این جا نان و سیب زمینی خوردیم، پوسیدیم». امام در جواب گفته بودند: «اگر می خواهی غذای حسابی بخوری، برو ایران و چلوکباب بخور تا حالت جا بیاد».

زهد و دنیاگریزی حضرت امام صرفا برای این نبود که توده مردم را متوجه خود کند. امام واقعا باور داشت که راه صحیح در این گونه زندگی خالی از تشریفات و تجمّلات است. تمام حرکات و سکنات امام توأم با زیبایی و ظرافت بود. به یاد دارید که چگونه خودشان را به درخت سیب معروفی که زیر سایه آن می نشستند، می رساندند. فرشی آن جا پهن بود که رویش می نشستند و در وقت نماز در همان جا اقامه جماعت می کردند. برخی از اهالی منطقه به تماشای نماز امام می آمدند. این امر باعث شد که عده زیادی به ایشان گرویدند. حتی دولت فرانسه پی برد که امام تنها یک سیاست مدار ساده و با اندیشه های خشک سیاسی نیست، بلکه به یک مکتب الهی وابسته است و از آرمان های آن دفاع می کند. حتی وقتی خبرگزاری ها برای تهیه نوار و گزارش به نزد امام می آمدند، ایشان غیر از اسلام و انقلاب و مردم چیزی نمی گفتند و برای یک بار هم از خودشان دم نزدند.

یکی از خاطرات من در این ایام این است که یک روز من از ایران به نوفل لوشاتو زنگ زدم. حاج احمدآقا گوشی را برداشت. از وضعیت حضرت امام و سلامتی ایشان سؤال کردم. بعد حاج احمدآقا پرسید: از ایران چه خبر؟ قدری از مشکلات و این که برخی از آقایان