خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام شامل 58 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جاودانگی شهادت امام حسین علیه السلام :

پرسش اصلی که ما می خواهیم در این مقاله مطرح کنیم از این قرار است: پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله به ویژه دوره خلافت عثمانی، چه بر سر اسلام آمده بود که امام حسین علیه السلام لازم دانست با قیام خود آسیبهایی را که امویان بر آن وارد ساخته بودند، برطرف سازد؟

اسلام ماهیت انسان را بر حسب نیازهای معنوی و مادی، هر دو در نظر می گیرد و به معنای دقیق کلمه هرگز تنها به طرح آرمانها بسنده نمی کند، بلکه پیوسته خواهان به کارگیری آنهاست. قرآن برای مسلمانان تمام دلایل را آورد تا خواستار دولت و جامعه ای باشند که بر اساس اسوه حسنه ای که ابعاد سیاسی و آرمانی رسالت پیامبر بر روی زمین برقرار کرده بود، استوار باشد. ولی رفتار سیاسی عمده رهبران صدر اسلام به طور اجتناب ناپذیری عدم تعهد نسبت به «اسوه حسنه» را نمایان ساخت. از زمان عثمان، طبقه حاکم، از اسلام کم و بیش به منزله نماد هویت استفاده کرده بود. در همان حال که آرمانهای اسلامی در بردارنده تعهد اجتماعی مسئولانه و مساوات طلبانه بود، این حاکمان مشغول ایجاد طبقه ممتازی از برگزیدگان کوچک بودند که میراث مشترک عربی، آنان را به هم پیوند داده بود. معانی ضمنی چنین انحرافی از آرمان اسلامی برای مسلمانانی که نسبت به مسئولیتهای اخلاقی و سیاسی برخاسته از ایمان اسلامی بسیار جدی بودند، آشکار گردید. آشکارترین معنای ضمنی اشاره به میراث اعراب در تنظیم زندگی عمومی و خصوصی بدین معنی بود که آیین اسلام، که طبقه حاکم ممتاز اعراب را به هم پیوند داده بود، رشک برانگیز بود. این پیوند رشک برانگیز طبقه حاکم، اسلام را به صورت آیین اسماعیلی (چون اعراب از نسل اسماعیل فرزند ابراهیم بودند) در آورد، همان گونه که گروندگان آیین اسرائیلی یهود، تنها به دلیل آنکه از نسل ابراهیم بودند، عضو جامعه به شمار می آمدند. به رغم جامع بودن آرمان اسلامی و سمت و سوی جهان گرایانه آن، ستایش اعراب به منزله نژادی از نسل اسماعیل و

ایجاد جامعه قوم مدار به صورت بخشی از برنامه امویان از نیمه دوم دوره خلافت عثمان درآمد. مهم ترین نتیجه این رسالت سیاسی که به تدریج آشکارتر گردید، این بود که با مسلمانان به طور برابر رفتار نمی شد؛ یعنی بر طبق حکم قرآن به «برادری تمام مؤمنان» و سفارش پیامبر به مسلمانان برای ترک همه منازعاتِ مبتنی بر نسب و خانواده^(۲). برعکس، خانواده های بزرگ مدینه که از اخلافِ اصحاب نزدیک پیامبر بودند برتر شمرده شدند و احساس مصونیت از تعرض برای افرادی از طوایف عرب در برابر نص قرآنی، یعنی آنکه یک مسلمان، جدای از وابستگی قومی اش باید به آن آزادی و کرامت دست یابد، تقویت گردید^(۳).

رشد اشکال گسترده تجمل پرستی شهری، و تمایز اجتماعی با نگرش ضد مساوات طلبانه رهبران مسلمان اولیه هماهنگ بود. دستاورد فتوحات در قالب غنایم جنگی و درآمد دولتیِ حاصل از سرزمینهای فتح شده سبب توزیع نابرابر ثروت در میان تمام مسلمانان عرب گردیده بود. در نتیجه، ثروت در میان خانواده های فاتح متمرکز شده بود و آنان امتیازاتی را بر مبنای تمایزهای خودسرانه مقام خود می توانستند کسب کنند. به گفته ذهبی، در طی حکومت عثمان آن چنان ثروتی در مدینه وجود داشت که یک اسب یکصد هزار درهم به فروش می رفت، در حالی که یک باغ چهارصد هزار درهم قیمت داشت. به گفته ذهبی، امویان در طی این دوره در انباشتن ثروت آن چنان غیرعادلانه عمل می کردند که مقام خلافت را به منزله ضامن سهم مساوی از ثروت به دست آمده مسلمانان از طریق غنایم جنگی و مالیاتهای حاصل از سرزمینهای فتح شده بی اعتبار ساخته بود^(۴). معاویه که نماد گرایشهای رایج اشرافیت عرب در سده نخست اسلام است آشکارا سیاستهایش را به منزله سرکرده اعراب که احتمالاً کمتر به دستورهای قرآن و سنّت پیامبر صلی الله علیه و آله توجه داشت شکل داد.

این امر را می توان با اسناد فراوانی تأیید کرد که حاکمان اموی برای تحکیم امور اسلامی کمترین تلاش را کردند. حاکمان اموی و والیانشان که در مجموع نه پرهیزگار بودند و نه متعهد، در برابر اسلام از کسانی نبودند که حیات اجتماعی و دینی را مطابق سنّت پیامبر اعتلا بخشند.

در واقع اشاره به سنّت لزوما اشاره به سنّت پیامبر صلی الله علیه و آله نبود، بلکه معاویه بارها به سنّت عُمَر در تنظیم سیاستهای مالی حکومت اشاره می کرد^(۵). توجه چندانی به زندگی دینی توده مردم نمی شد. آنان به منزله اعراب راستین، چه در رفتار خودشان و چه در رفتار زیردستانشان، به دین توجهی نداشتند. اگر مردی در حال انجام دادن فریضه دینی اش دیده می شد که در مسجد صادقانه عبادت می کند چنین تصوّر می شد که وی پیرو سلسله اموی نیست، بلکه از حامیان پرشور علی علیه السلام است^(۶).

نمونه های خاصّی که شماری از سنّت گرایان موثّق اظهار داشته اند، اوضاع را از حیث جهل رایج در میان امویان در باره اعمال عبادی و احکام دینی در سده اول نشان می دهد. در سوریه که امویان سرسختانه حمایت می شدند، همه نمی دانستند که پنج نوبت نماز روزانه وجود دارد و برای اطمینان از این امر، تصمیم گرفته شد از صحابه ای که هنوز زنده بود در این باره سؤال شود^(۷). کاملاً غیر ممکن است در حالی که حاکمان اموی توجه چندانی به درک قوانین و موازین اسلام نداشتند، اوضاع رایج در حکومت امویان را بتوان درک کرد. در حقیقت، به چنین دوره ای در حدیث نبوی اشاره شده است. در این حدیث، آینده بحرانی دین در جامعه مسلمانان پیش بینی شده است:

«حاکمانی بعد از من خواهند آمد که نماز را تباه می کنند، امّا همچنان در اوقات معیّن آن را به جا می آورند.»^(۸)

علاوه بر این، نفرت امویان از هاشمیان، به ویژه خاندان پیامبر، که در حکومت معاویه و جانشینانش آشکار بود، سبب بروز مجادلاتی در میان مسلمانان در موضوعات اسلامی، سیاسی یا عقیدتی گردید. روش امویان در جعل، و پنهان نگاه داشتن احادیث نبوی در توصیه ای که معاویه به والی اش المغیره در بد نام کردن علی علیه السلام و اصحابش کرده است آشکار می شود:

«از اهانت کردن به علی علیه السلام و طلب رحمت الهی برای عثمان دست بر مدار، و اصحاب علی را بد نام کن، آنها را از خود دور کن، از گوش فرا دادن به سخنان آنان بپرهیز؛ برعکس، طایفه عثمان را ستایش کن، آنها را نزد خود بخوان و به سخنانشان گوش فرا ده…»^(۹)

این توصیه به شکل تشویق رسمی برای جعل دروغهایی بر ضد علی علیه السلام و مخفی نگاه داشتن اخباری است که مؤید اوست. آشکارا امویان و پیروان سیاسی آنان هیچ دغدغه خاطری از ترویج دروغهای مظلوم نمایانه خود در قالب احادیث نبوی نداشتند و آماده بودند تا چنین دروغ پردازیهایی را با [همراهی] مراجع مسلم خود مورد حمایت قرار دهند.

یکی از این مراجع دیندار زُهری بود که نتوانست در برابر فشارهای مراجع دولتی مقاومت کند و مایل بود که منافع سلسله اموی را با شیوه های دینی ارتقا بخشد. زُهری از آن دسته مسلمانان بود که معتقد بودند مصالحه موقت با دولت اموی مطلوب است، ولی حتی وی نتوانست بر گزارشی که انس بن مالک در خصوص موقعیت سیاسی بحرانی در تحت حکومت امویان نقل کرده بود سرپوش نهد. این گزارش در صحیح بخاری در بخشی با عنوان ذیل محفوظ است: «اقامه نماز در غیر وقت آن».

زُهری نقل می کند که انس بن مالک را در دمشق ملاقات کرد در حالی که می گریست. از او دلیل گریه اش را جویا شد. وی پاسخ داد:

«اینک هر آنچه را که در روزگار پیامبر خدا می دانستم نمی دانم. [و همه چیز از میان رفته است]، جز این نماز که [آن هم] دارد از میان می رود [یعنی بدان گونه که شایسته آن است اقامه نمی شود]»^(۱۰).

اینکه شیوه ای که در آن این سنّت پایدار نبوی نماز خواندن، چه آگاهانه و چه به واسطه نگرش ضد سنّت و ضد علی علیه السلام امویان، تغییر کرده است، بیشتر با حدیث دیگری در صحیح بخاری، با عنوان «پایان دادن به تکبیر در سجده» نشان داده شده است. این حدیث با استناد به مُطرِّف بن عبداللّه نقل می شود که می گوید:

«عمران بن حسین و من نماز را پشت سر علی بن ابی طالب [در بصره] اقامه می کردیم. وقتی علی علیه السلام به سجده رفت، تکبیر گفت؛ وقتی سرش را از سجده برداشت باز هم تکبیر گفت و وقتی هم که برای رکعت سوم برپا ایستاد گفتن تکبیر را تکرار کرد. بعد از اتمام نماز، عمران دستم را گرفت و گفت: «او [علی] مرا به یاد نماز محمد صلی الله علیه و آله انداخت» یا [چیزی به این مضمون که]: «نمازی که او به جا آورد همچون نماز محمد صلی الله علیه و آله بود»^(۱۱).

واقعیّات بالا کاملاً روند رایج در حکومت اموی را نشان می دهد؛ حکومتی که در آن، اسلام بیش از هر چیز، نماد اشرافیت اعراب متحد، و نیز اصول و ضوابط برگزیدگان فاتح بود. بدان گونه که در دوره های بعدی آشکار شده است سنن اشرافیت عرب ارتباط نَسَبی بسیار اندکی با خود اسلام داشتند. در واقع، تحت حکومت امویان، روحیه مسئولانه و مساوات طلبانه اسلام به نفع سیاستهای قدرت طلبانه نادیده گرفته می شد. در چنین شرایطی مؤمنان لازم بود به این سؤال دینی و اخلاقی مهم پاسخ دهند: تا چه