خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر ۶

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر دعای سحر ۶ :

اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ نورِک بِانْوَرِه وَ کلُّ نورِک نَیرٌ؛ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِنورِک کلِّهِ.

تفسیر ادبی

کلمه «نور» از نظر لغت به چیزی می گویند که خود به خود ظاهر باشد و چیز دیگری را هم ظاهر کند. لذا می گویند: «ظاهِرٌ بِذاتِه، مُظْهِرٌ لِغَیرِه.»^[۱] پروردگار عالم نور است «اللَّهُ نورُ السَّمواتِ وَالارْضً»^[۲] زیرا به خودی خود ظاهر، موجود و واجب الوجود است. منوّرِ غیر است؛ یعنی ما سوی الله پرتوی از نور او و وابسته به اوست.

پروردگار عالم هم از نظر صفات جمال و هم از نظر صفات جلال نور است، زیرا عالم وجود مظهر رحمانیت او، و بهشت مظهر رحیمیت او، و آتش مظهر قهّاریت اوست. روشن است هر کجا که قهر و جلال خدا باشد جمال در آن مستور است. و هر کجا که جمال باشد جلال در آن مخفی است. هم قهر و هم لطف است، در حالی که لطف است قهر در آن مخفی است. لذا باید بگوییم آتش یعنی جهنّم، با فرض این که مظهر قهر خداست اما برای تربیت و ساختن است، و لطفی در آن موجود است. «یا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَه.» پروردگار عالم به حسب فیض مقدس هم نور است، زیرا موجودات همه و همه موجود به فیض مقدس خدا هستند چنان چه اهل بیت علیهم السلام هم نورند، در روایات می خوانیم: «اوَّلُ ما خَلَقَ اللّهُ نورُ مُحَمَّد.»^[۳] و اهل بیت علیهم السلام همه شان نور واحدند، چنان چه در روایات داریم: «کلُّهُمْ نورُ واحِد.»^[۴] واسطه فیض مقدس اهل بیت اند، وقتی واسطه، اهل بیت باشند پس اهل بیت هم «ظاهِرٌ بِذاتِه مُظهِرٌ لِغَیرِه» هستند.

شرح عرفانی

کسی که به درخانه خدا رفته است وقتی به نور خدا، ذات مقدس و صفات و اسماء وی توجه کند، می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ نورِک بِانْوَرِه؛ خدایا! به درخانه ات آمده ام، توجه به نورایت تو دارم و به نورانی ترین نورهایت. به ذات مقدست تو را قسم می دهم.» ولی وقتی توجه پیدا می کند به این که همه صفات جلال و جمال عین نور خداست، می گوید: «وَ کلُّ نورِک نَیرٌ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِنورِک کلِّه؛ خدایا! در این عالم چیزی نیست جز ذات تو، چیزی نیست جز وجود مقدس تو. خدایا! به درخانه ات آمده ام و تو را به ذات مقدست قسم می دهم». کسی که به درخانه خدا می رود گاهی به فیض مقدس و گاهی به رحمت واسعه خدا و به «کن» رحمانی وی نظر دارد. داعی در این نظر، کثرات را مشاهده می کند، در این مرتبه واسطه فیض، حقیقت محمدی صلی الله علیه و آله و مابقی موجودات را می بیند و می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ نورِک بِانْوَرِه؛ ای خدا! به درخانه ات آمده ام، توجه به نورت دارم و به نورانی ترین نورهایت؛ یعنی به حقیقت محمد تو را قسم می دهم.» سپس توجه می کند به این که فیض مقدس و «کنِ» رحمانی بسیط است، یک چیز بیشتر نیست. لذا در این نظر می گوید: «وَ کلُّ نورِک نَیرٌ اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک بِنورِک کلِّه؛ ای خدا! به درخانه ات آمده ام، و تو را به نورت که یک چیز بیشتر نیست و فیض مقدس است، قسم می دهم.»

درس ولایی

گاهی هم توجه به این دارد که باید به درخانه خدا رفت و به اهل بیت توسل کرد. نور چهارده معصوم و کثرات را می بیند و می گوید: «اللَّهُمَّ انّی اسْئَلُک مِنْ نورِک بِانْوَرِه؛ خدایا! به درخانه ات آمده ام، توجه به چهارده معصومت دارم، و تو را به نورانی ترین نورهایت قسم می دهم؛ یعنی به حقیقت محمد صلی الله علیه و آله تو را قسم می دهم.» گاهی به «کلُّه