خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) شامل 55 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) :

اسماء و صفات خدا در قرآن(حرف م )

المجید;المحیط; المحیی; المستعان; المصور; المقتدر; المقیت; الملک; المولی; المهیمن

۱۱۶ – المجید

لفظ «مجید» در قرآن چهار بار آمده و در دو مورد اسم خدا قرار گرفته است و در دو مورد دیگر قرآن با آن توصیف شده است، چنان که می فرماید:

۱ – (رحمه الله و برکاته علیکم اهل البیت انه حمید مجید)(هود، ۷۳).

«رحمت و برکات خدا بر شما اهل بیت است و او ستوده و بزرگوار است ».

۲ – (و هو الغفور الودود; ذوالعرش المجید)(بروج، ۱۴ – ۱۵).

«او است بخشاینده و مهربان صاحب عرش و بزرگوار».

۳ – (ق والقرآن المجید) (ق، ۱): «قاف، سوگند به قرآن بزرگوار».

۴ – (بل هو قرآن مجید; فی لوح محفوظ) (بروج، ۲۱ – ۲۲).

«بلکه آن قرآن شریف و بزرگواری است که در لوح محفوظ مکتوب است ».

«ابن فارس » می گوید: «مجد» عبارت از این است که چیزی به درجه نهائی برسد و عرب آن را در صفات زیبا بکارمی برد، مثلا فردی که از نظر کرم در رده بالائی قرار گیرد به عمل او «مجد» گفته می شود و او را «ماجد» می خوانند، وچون کرمی بالاتر از کرم خدا نیست، خدا ماجد و مجید است.

«راغب » می گوید: «مجد» گستردگی در کرم و جلال است، و اگر قرآن را مجید می نامند، چون بیانگر مکارم دنیوی واخروی است، و در نتیجه «مجید» مبالغه در «مجد» است و اگر خدا را مجید می نامیم، یا به خاطر برتری ذات و صفات او، و یا گسترش کرم و احسان او است.

ولی ظاهرا «مجد» به معنای رفعت و عظمت است، و مجید کسی است که دارای یکی از این دو مبدا است، و وسعت در کرم از آثار و مظاهر آن است.

۱۱۷ – المحیط

لفظ «محیط » در قرآن نه بار آمده و در هشت مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان که می فرماید:

۱ – (ان الله بما یعملون محیط) (آل عمران، ۱۲۰).

«خدا بر آنچه که انجام می دهند، احاطه دارد».

۲ – (بل الذین کفروا فی تکذیب والله من ورائهم محیط) (بروج، ۱۹ – ۲۰): «آنان که راه کفر پیش گرفته اند، پیوسته درتکذیب هستند و خداوند از پشت بر آنها احاطه دارد».

«محیط » از کلمه «حوط » گرفته شده و آن این است که چیزی بر چیزی دور بزند و اگر دیوار را «حائط » می گویند، به خاطر این است که زمین را دربر می گیرد.

و هدف از توصیف خدا با این اسم اشاره به سعه وجودی او است، که هرگز تحت حدی قرار نمی گیرد و همه چیز«محاط » او، او بر همه چیز احاطه دارد.

همان گونه که خدا بر تمام موجودات امکانی احاطه علمی دارد، احاطه وجودی نیز دارد، درباره نحوه دوم از احاطه اومی فرماید: (ان الله بکل شی محیط)(فصلت، ۵۴)، بنابر این، کسانی که وجود خدا را در بالای آسمانها مستقر برسریری می دانند، در تفسیر این آیات راه تاویل را در پیش می گیرند، و شگفت این جا است که با این که «رازی » ازحنابله نیست، ولی از مکتب استادش «اشعری » متاثر شده و آیه را به احاطه علمی تفسیر کرده است.

۱۱۸ – المحیی

این اسم در قرآن دو بار آمده و در هر مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان که می فرماید:

(فانظر الی آثار رحمه الله کیف یحیی الارض بعد موتها ان ذلک لمحیی الموتی و هو علی کل شی قدیر) (روم، ۵۰).

«به آثار رحمت خدا بنگر چگونه زمین را پس از مردنش زنده می کند، این خدا زنده کننده مردگان است و او بر هر کاری تواناست ».

و نیز می فرماید:

(و من آیاته انک تری الارض خاشعه فاذا انزلنا علیها الماء اهتزت و ربت ان الذی حیاها لمحیی الموتی انه علی کل شی قدیر) (فصلت، ۳۹).

«از آیات خداوند این است که تو زمین را آرام و بی حرکت می بینی، آنگاه که بر آن آب نازل کردیم، به جنبش درآمده وبالا می آید، خدائی که زمین را زنده کرده است، زنده کننده مردگان است، او بر همه چیز تواناست ».

بنابراین احیاء از صفات فعل خداست، به گواه این که او زمین را پس از مردنش، و انسان را پس از مرگش زنده می کند،و در برخی از آیات، احیاء بر اماته عطف شده چنان که می فرماید:

(والذی یمیتنی ثم یحیین) (شعراء، ۸۱).

«آن کسی که مرا می میراند، سپس زنده می کند».

و نیز می فرماید:

(و کنتم امواتا فاحیاکم ثم یمیتکم ثم یحییکم) (بقره، ۲۸).

«شما مردگان بودید، پس شما رازنده کرد، سپس می میراند و بار دیگر زنده می کند».

البته هر موقع احیاء و اماته گفته شود، مقصود همان زنده کردن و میراندن جسمی و طبیعی است ولی گاهی این دوواژه در حیات و موت معنوی نیز بکار می روند چنان که می فرماید:

(افمن کان میتا فاحییناه) (انعام، ۱۲۲): «آیا آن کس که مرده(کافر) بود، زنده کردیم(ایمان آورد) یکسان است؟».

(و لا یستوی الاحیاء و لا الاموات) (فاطر، ۲۲). «زنده و مرده ها یکسان نیستند».

نتیجه این که احیاء واماته با تمام اقسامش از جانب خداست، ولی در عین حال مانع از آن نیست که این دو فیض ازطریق اسباب و جنود الهی به بندگان برسد، این که خدا را محیی و ممیت می دانیم به معنی انکار اسباب و علل طبیعی نیست، حتی خود قرآن نیز اماته را به فرشته مرگ نسبت داده می فرماید:

(قل یتوفاکم ملک الموت الذی وکل بکم) (سجده، ۱۱).

«بگو فرشته مرگ که بر شما گمارده شده است، شما را می گیرد».

و باز می فرماید:

(حتی اذا جاءتهم رسلنا یتوفونهم) (اعراف، ۳۷).

«وقتی فرستادگان(فرشتگان) به سوی آنان آمدند، جان آنان را می گیرند».

و نمایش این اسم در زندگی انسان این است که قلب خود را با یاد خدا زنده کند و غرائز مرزنشناس را با لگام زدن به آنها از طغیان باز داریم.

۱۱۹ – المستعان

این لفظ در قرآن دوبار آمده و در هر دو مورد وصف خدا قرار گرفته است:

۱ – (و جاووا علی قمیصه بدم کذب قال بل سولت لکم انفسکم امرا فصبر جمیل والله المستعان علی ما تصفون)(یوسف، ۱۸).

«شبانگاه برادران یوسف با پیراهن خون آلود یوسف نزد یعقوب آمدند، یعقوب گفت: نفس شما کاری را در نظرتان زیباجلوه داده است، برای من صبر جمیل، بهتر است، واز خدا استعانت می شود بر آنچه شما بیان می کنید».

۲ – (قال رب احکم بالحق و ربنا الرحمان المستعان علی ما تصفون)(انبیاء، ۱۱۲).

«گفت پروردگارم به حق داوری کن، پروردگار ما رحمان واز او استعانت می شود بر آنچه می گوئید».

«مستعان » اسم مفعول از فعل «استعان » به معنی کمک خواستن است چنان که می فرماید: (واستعینوا بالصبر والصلاه) بقره، ۴۵): «با پایداری و نماز کمک بگیرید».

در این که فقط باید از خدا کمک گرفت، سخنی نیست و این حقیقت در جمله: (و ایاک نستعین) نهفته است، مقدم داشتن مفعول (ایاک) بر فعل (نستعین) به خاطر افاده همین حصر است یک فرد موحد تنها خدا را عبادت می کند وتنها از او کمک می طلبد، ولی اعتراف به حصر استعانت به خدا به معنی حذف اسباب و علل طبیعی و وسائط معنوی که خداوند آنها را سبب قرار داده است، نیست. به گواه این که همان خدائی که خود را تنها مستعان می خواند درآیه دیگر دستور می دهد از صبر و نماز استعانت بجوئیم و «ذی القرنین » این مرد خدا برای ساختن سد می گوید: (ما مکنی فیه ربی خیر فاعینونی بقوه اجعل بینکم و بینهم ردما)کهف، ۹۵).

«آنچه پروردگارم را از آن متمکن ساخته است، بهتر است، مرا به نیروی خویش کمک کنید تا میان شما و آنها سدی بسازم ».

گروه ناآگاه به ظاهر آیات حصر استعانت در خدا استناد کرده هرنوع استعانت از ارواح مقدسه را شرک انگاشته اند،همین گروه وقتی به اسباب طبیعی می رسند، بدون تامل از آنها کمک می گیرند، در حالی که اگر استعانت منحصر به خداست، اسباب طبیعی و غیر طبیعی تفاوتی نخواهد داشت، از این جهت یک فرد موحد با حصر استعانت به خدا،از اسباب طبیعی و ارواح مقدسه کمک می گیرد، زیرا کمک کننده واقعی را خدا می داند، و به اینها از دریچه سببیت ووابستگی به خدا می نگرد.

نمایش این اسم در زندگی ما این است که اگر درمانده و ناتوانی از ما کمک خواست، از یاری کردن او دریغ نکنیم.

۱۲۰ – المصور

این لفظ در قرآن یک بار آمده و در همان مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان که می فرماید:

(هو الله الخالق الباری المصور له الاسماء الحسنی یسبح له ما فی السموات و الارض و هو العزیز الحکیم)(حشر، ۲۴).

«او است خدای آفریننده صورتگر، نامهای بهتر از آن اوست، آنچه در آسمانها و زمین است، او را تسبیح می گویند و اوقدرتمند و حکیم است ».

«مصور» به کسی گویند که صورتی را پدید آورد و خدا «مصور» است چون هیات هر مخلوقی به وسیله او وجودمی پذیرد، بنابراین هر موجودی که دارای ماده و صورت است، مخلوق خداست، و او است که این ماده را به صورت زیبائی درمی آورد، چنان که می فرماید:

(هو الذی یصورکم فی الارحام کیف یشاء) (آل عمران، ۶).

«او است که شما را در رحم های مادران به هر نحوی بخواهد، صورتگری می کند».