خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 66 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نشست ها و همایش ها – موضوع: داغ همیشه سوزان حسین «علیه السلام » (سخنران: خانم کاظمپور) :

تاریخ: ۵/۲/۷۸
“ان للحسین محبه مکنونه فی قلوب المؤمنین”
حسین جان !
خواب بودم سخن عشق تو بیدارم کرد مست بودم تشر قهر تو هشیارم کرد زشت بودم چو من از حسن تو غافل بودم وصف روی مه تو قابل دیدارم کرد من بی مایه کجا و سخن عشق کجا مهر بی حد تو گستاخ بدین کارم کرد
امروز ما به دستور آقا زین العابدین و امام باقر و امام صادق «علیهم السلام » که ایام عاشورا صاحب عزا بودند، زیر خیمه حسینی دور هم جمع شده ایم و صاحب عزا، امام عصرمان است.
به فرموده امام راحلمان «رحمه الله » ما مفتخریم که در نظامی که علم آقا اباعبدالله و پرچم مظلومیت ایشان برپاست زندگی می کنیم و حرارت عشقی از حسین «علیه السلام » در دل داریم که هیچگاه به سردی نمی گراید: حراره لا برد ابدا”.
برای بررسی واقعه عاشورا بنا برفرمایش امیرالمؤمنین نیکوست طوری تاریخ را مطالعه کنیم که گویی در آن عصر زندگی می کنیم. اگر دقت شود امام «علیه السلام » از همان ابتدای حرکتش از مدینه، خروج خود را بنا بر یک هدف اعلام می کند و آن خداست. بر سر این سخن تا پای جان خویش و جان فرزندان و یارانش و اسارت اهل بیتش می ایستد.
آقا ابا عبدالله با قیام خود به فریضه امر به معروف و نهی از منکر حیات تازه می دهد. قرآن می فرماید: کنتم خیر امه اخرجت للناس تامرون بالمعروف و تنهون عن المنکر ; اما این مساله در جامعه پس از پیامبر«صلی الله علیه وآله » دیگر رنگی ندارد. و نهضت عاشورا به این مساله ارزش می دهد و به تعبیری حسین «علیه السلام » به ارزشهای دینی ارزش داده است و اکنون شما زن مسلمان باید از آن پاسداری کنید.
اشتباه کوفیان دوری از محور ولایت و امامت بود. آنها بعد از پنجاه سال فاصله گرفتند، دشمن ما نیز نقشه دویست ساله بر ما دارد تا محبتی را که از آقا و مولا در دل داریم از ما بگیرد، بصیرت را از جوانان ما بگیرد و مردم را دنیاخواه و دنیاطلب کند. نقشه دشمن این است که در ملت ما روحیه بی تفاوتی ایجاد کند و اگر این روحیه در جامعه ایجاد شود فاجعه است.
خواهرم ببین تکلیفت چیست، معیار تشخیص تکلیف اکنون ولی فقیه زمان است. وفاداری تو به امام حسین این است که شرایط زمانیت را احساس کنی و اهل بصیرت باشی .
امیرالمؤمنین «علیه السلام » می فرمایند: دو دسته از مردم پشت مرا شکستند; جاهلان متنسک، یعنی آنها که فقط به عبادت می پردازند بدون اینکه از روح نماز و عبادات آگاه باشند و عالمانی که به حرف من گوش نمی کنند. اسلام از اینجا ضربه حقیقی خورده است.
روزی در شام پیرمردی مقابل زین العابدین ایستاد و گفت: “الحمد لله رب العالمین که شما رسوا شدید و امیرالمؤمنین یزید پیروز شد.” امام نگاهی به پیرمرد کردند و فرمودند: “آیا قرآن خوانده ای؟” گفت: بله، فرمود:”آیا این آیه را خوانده ای”؟ “قل لا اسالکم علیه اجرا الا الموده فی القربی”؟ گفت: بله، امام فرمود: این آیه درباره اهل بیت پیغمبر است و این آیه: اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم”؟ گفت بله خوانده ام. فرمود:”به خدا ما اهل بیت پیغمبریم.” پیرمرد عمامه را از سر بدور افکند و گفت: “به خدا به ما چیز دیگری گفته بودند. به ما گفته بودند شما خارجی هستید.”
امام حسین «علیه السلام » از دست چنین مردمی، برای نجات آنها و برای احیای دین، طفل شش ماهه اش را فدا کرد. نباید فراموش کرد که محبت امام به خانواده اش محبت ولایی است. امام سه بار برای وداع به حرم آمد زیرا جز امام زین العابدین هیچ مردی در میان آنها نبود; باید نگران باشد از قومی چنین تبهکار که بارها آنها را پند و موعظه کرده که او فرزند رسول خداست رسولی که “عزیز علیه ما عنتم حریص علیکم و بالمؤمنین رؤوف رحیم ” پیامبری که از گمراهی مردم ناراحت است. مردم آن زمان قدرنشناس و ولی نشناس بودند و دین را سطحی می فهمیدند.
عمرسعد به وعده امارت ابن زیاد راضی به مبارزه با پسر پیامبر خدا می شود، چنانچه طلحه و زبیر هم علی «علیه السلام » را به کاخهای پرزرق و برق فروختند و حسین «علیه السلام » اینگونه می فرماید: که “الناس عبید الدنیا و الدین لعق علی السنتهم و اذا محضوا بالبلاء قلت دیانون” وقتی مردم بنده دنیا شدند، وقتی که دین لقلقه زبانشان شد، وقتی همه چیز را ظاهری پذیرفتند، دینداران کم می شوند.
اما خواهرم به شما دینداران بگویم اگر محکم و اهل بصیرت باشید، با عده اندک هم می توانید واقعه عاشورا را زنده نگه دارید. هر انسانی که قدر و منزلت خود را بفهمد خودش را ارزان نمی فروشد، هرچند روزنامه ها قلم فرسایی کنند، تا شما هشیار باشید، آنها نمی توانند شما را به سوی خود جذب کنند.
امام حسین «علیه السلام » چند روز به عاشورا مانده، به حبیب می گوید برو و یارانی جمع کن که قیام ما خون می خواهد. از همان ابتدا می فرمود: “من کان باذلا مهجته فینا فلیرحل معنا صباحا”. امام به این دلیل که یارانش کمند حبیب را نمی فرستد، چرا که می داند احیای دین به قلت افراد یا به کثرت ایشان نیست; بلکه به ایمان آنهاست. همچنانکه انقلاب ما را هم خون شهدا بیمه کرده است.
همین که شما به دلتان راضی نیستید که بعضی از ارزشهای دین نادیده گرفته شود و امر بمعروف و نهی از منکر می کنید کافی است بقیه را به آقا بسپارید. مسلم بن عوسجه در لحظات آخر عمرش به حبیب سه بار می گوید “علیک بهذا الرجل!” مبادا این مردامام حسین را تنها بگذاری که او فرزند رسول خداست. یاران ابا عبدالله با خونشان به ما پیام دادند و خود امام هر لحظه از عاشورا را برای ما درس قرار دادند. او فرزند علی است و مروت دارد; به دشمنانش آب می دهد; آنها را موعظه می کند; حتی وقتی شمربن ذی الجوشن برای سرکشی به نزدیکی خیمه های امام می آید، امام مانع از این می شود که او را بکشند و می فرماید ما شروع نمی کنیم; بگذار دشمن شروع کند.
خواهرم جامعه ما به اخلاق اسلامی و تقوی نیازمند است اگر این چنین باشد دشمن تا هزار سال دیگر هم نمی تواند وارد این جامعه شود. ابوالفضل العباس در روز عاشورا تا آخرین لحظات از امامش کسب تکلیف می کند. با اینکه خود صاحب تشخیص است ولی باز هم امامش را اولی می داند و این درس را به ما و تمامی صاحبنظران و روشنفکران می دهد که هرچند شما اهل علم و ذوق و سلیقه اید ولی ببیند امامتان چه می گوید تا او اجازه نداده، دست از پا خطا نکنید و خودتان اقدام نکنید. درس دیگر از عاشورا مساواتی است که امام حسین دارد; با غلامش در لحظه شهادت طوری رفتار می کند که با فرزندش کرده است. وقتی صورت پر خون او را می بیند، (و وضع خده علی خده) صورتش را به صورت غلام می گذارد چنانچه برای علی اکبر هم این کار را کرد. می بینیم امام در جنگش هم، قانون الهی حکمفرماست. زینب «علیهاالسلام » نیز با رفتارش در اسارت و وعظش به ما خواهران درس می آموزد و مردم را هوشیار می کند و وضع را دگرگون می سازد. اینها چند عبرتی است که ما از نهضت عاشورا بیان کردیم. ان شاءالله که پند گیریم و بکار بندیم ; هشیار باشیم و لحظه ای غفلت نورزیم. موضوع: تاسی به انسان کامل
سخنران: خانم اسکندرجوی
تاریخ: ۲۰/۶/۷۸
ما عموما برای استکمال روحی و معنوی خودمان همیشه در انتظار یک حادثه ناگهانی هستیم که به قول معروف، زندگی ما را از این رو به آن رو کند و متاسفانه تاریخ هم ما را در این باور، کمک می کند; یعنی ما وقتی به زندگی بعضیها مثل فضیل عیاض و ابراهیم ادهم نگاه می کنیم، می بینیم ناگهان از کارهای بدشان دست برداشته، خداشناس شده اند و در جرگه عرفا جای گرفته اند. وقتی آنها را می بینیم که در زندگیشان دچار یک انقلاب دفعی شده اند و یکمرتبه به مقامات بالا رسیده اند، ما هم منتظر حادثه ای مشابه می مانیم. هر روز هم اگر کار بدی انجام می دهیم می گوییم بالاخره شبی خوابی می بینیم; روزی اتفاقی می افتد و ما از آنی که هستیم تغییر می کنیم و امکان دارد مثل عرفای بزرگ شویم مثل فضیل و ابراهیم ادهم و … ولی ما از دو نکته بی خبریم; اول اینکه از پشت صحنه های زندگی این افراد خبر نداریم و فقط آن نقطه رسیدنشان به کمال، در تاریخ به ما رسیده و دیگر اینکه بر فرض که چنین اتفاقاتی افتاده باشد، نادر بوده اند و ما نمی توانیم زندگیمان را براساس استثنائات و امور نادر بنا گذاریم. انسان باید زندگی اش را بر اساس قاعده و قانون بنا بگذارد. یعنی داستان زندگی آنها در تاریخ، مثل آب جوشی است که ما از مراحل قبلی این آب خبر نداریم; نمی دانیم چه میزان گرما دیده؟ و به چه واسطه هایی کم کم گرم شده است. ما تنها نقطه ۱۰۰ درجه و نقطه جوش آن را می بینیم. ما همیشه به دنبال آن نقطه اوج هستیم. اینجا دین، ما را به نکاتی راهنمایی می کند.
نکته اول: دین به ما می گوید شما باید مساله تدریج را در نظر بگیرید. شما در زندگیتان اگر عادت بدی دارید هر روز یکی از آن عادات را کم کنید تا به آن انسان واقعی که می خواهید برسید.
برخی معتقدند که آدم یا نباید اصلا” دروغ بگوید یا حالا که مرا آب برده است چه یک متر چه صد متر، بگذار آب ببرد اما دین قایل به تدریج است می گوید تدریج را در نظر بگیرید. اگر امروز ۷۰ دروغ می گویید فردا بکنید۶۹ تا، پس فردا ۶۸ تا و می بینید بتدریج انسانی می شوید که دروغ نمی گویید.
حال ما مساله تدریج را در نظر گرفته ایم; می خواهیم یک حرکت اخلاقی کنیم و یک انسان وارسته شویم. این حرکت را از کجا باید شروع کرد؟
اگر در آیات و روایات تامل کرده باشید می بینید که خدا می فرماید: “لایکلف الله نفسا الا وسعها”. شما توان خودتان را در نظر بگیرید، آن وقت حرکت خودتان را شروع کنید تا به آن نتیجه ای که می خواهید برسید. یعنی به مقتضای توانتان آن اوامر را انجام دهید و نواهی را ترک کنید.
بعلاوه، ما در زندگی به یک انسان کامل احتیاج داریم، که خودش کم و کسری نداشته باشد و هر کدام از اعمال را که او گفت خوب است آن را انجام دهیم و هر کدام را که گفت بد است انجام ندهیم. حال انسان کامل کیست؟
عقیده ما بر این است که انسانهای کامل، اهل بیت هستند; آنها راه درست را رفته اند و اگر به ما امر و نهیی کنند ما آن را قبول می کنیم. حال از کجا می فهمیم اینها انسان کامل هستند؟ نهج البلاغه به ما ملاک می دهد: امام علی «