خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خاطرات سفر آیه اللّه سبحانی به کشور مغرب :

پاسخ به پرسش های علمی آکادمی کشور مغرب

روز چهارشنبه ۶/ ۱۲/ ۸۲ بنا به دعوت اساتید دو دانشگاه، سیّد بن محمد بن عبداللّه و جامع القرویین، واقع در شهر فاس، برای ایراد سخنرانی در دانشکده ادبیّات و علوم انسانی، از رباط به سوی شهر فاس حرکت کردیم.

شهر فاس از شهرهای قدیمی کشور مغرب است. این شهر، سومین شهر کشور مغرب، پس از «دارالبیضاء» و «رباط» به شمار می رود، که در کنار رودخانه فاس بنا شده و از زمان های دیرینه مرکز دینی و فرهنگی و پایتخت مغرب بود و پس از اشغال فرانسویها، در سال ۱۳۳۱، پایتخت به دارالبیضاء منتقل گردید. جمعیّت این شهر با اطرافش، متجاوز از یک میلیون نفر است. یکی از جاهای دیدنی این شهر، مسجد «مولای ادریس» و قبر اوست. همچنانکه از مراکز دیدنی آن، جامع القرویین است که در عین مسجد بودن، مرکز تدریس نیز می باشد. این جامع در سال ۲۴۵ ه.ق بنا شده و هم اکنون نیز ساختمان آن، عظمت خود را حفظ کرده است. این مسجد در بخش قدیمی شهر فاس قرار گرفته و باید از بازار و کوچه های تنگ و کوچک آن عبور کرد تا به آن قسمت رسید.

نویسنده پس از ورود به این مسجد، دو رکعت نماز تحیّت به جای آورد و سپس از حلقات تدریس که به سبک رواق های دانشگاه الازهر برگزار می شود، بازدید و در تدریس یکی از اساتید آنجا شرکت کرد. استاد، مبحث ایمان و کفر را تدریس می کرد و می فرمود یکی از اسباب کفر این است که انسان یکی از ضروریات اسلام را انکار کند؛ ضرورتی که انکار آن ملازم با انکار خدا و یا رسالت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله باشد.

او درس خود را تقریر می کرد و شاگردان که همگی روی زمین نشسته بودند، سخنان او را می نوشتند. درس استاد به پایان رسید و از جایگاه خود برخاست. من گامی پیش نهادم و خود را معرفی کردم و یادآور شدم که فرمودید انکار ضروریات دین، مایه کفر است، آیا این به همین صورت مطلق است یا قیدی را باید افزود و آن این که، این ملازمه، نزد منکر تحقق پذیرد، نه مستمع. بعد این مثال را زدم: هرگاه فردی از کشورهای غربی دور از محیط اسلامی، اسلام را بپذیرد و هنوز از خصوصیات آیین اسلام و ضروریات آن آگاه نباشد و چنین فردی یکی از ضروریات را مانند زکات، انکار کند، آیا شما به کفر او حکم می کنید؟ درست است که انکار زکات، انکار یک امر ضروری است، ولی نزد منکر، ملازم با انکار رسالت پیامبرنیست؛ هرچند در نزد مستمع هست. او به سخن من گوش فراداد و تصدیق کرد که باید این قید را افزود.

سپس اذان مؤذن برای نماز عصر، آغاز شد و همه دروس به حالت تعطیل درآمد و همگی یکپارچه، نماز عصر را به جای آوردند، باز حلقه های تدریس به سبک دیرینه که هم اکنون در قم و نجف نیز رواج دارد، آغاز شد.

ولی این نوع شیوه تدریس در مغرب رو به افول است و دانشگاه های پر زرق و برق خاص کشور مغرب، جوانان را به سوی خود جذب کرده و فقط خانواده های بس متدین و قدیمی به شیوه دیرینه، علاقه مندند که فرزندانشان در چنین مراکزی تحصیل کنند.

به هرحال ما وارد «دانشکده ادبیات و علوم انسانی» فاس شدیم و در اتاق خاصی از ما پذیرایی مختصری به عمل آمد، آنگاه ما را به سالن کنفرانس، هدایت کردند و اساتید هر دو دانشگاه در جلسه حضور داشتند. رئیس و معاون دانشکده آقایان علی الصقلی و محمد الشاد اداره جلسه را بر عهده گرفتند.

اسامی برخی از شخصیت هایی که در آنجا حضور داشتند، به قرار زیر است:

۱. دکتر عبدالوهّاب التازی سعود

۲. دکتر عبدالرحیم الرحمونی

۳. دکتر عبدالمالک الشامی

۴. دکتر احمد العلمی حمدان

۵. دکتر محمد الیعقوبی

۶. دکتر محمد المالکی

۷. دکتر العیاشی السنوسی

۸. دکتر حسن الشبیهی

۹. دکتر عبدالحمید العلمی

۱۰. دکتر عبدالسلام الغرمینی

۱۱. دکتر محمد الصقلی

۱۲. دکتر احمد زلی گنون

۱۳. دکتر محمد ابوالفضل

۱۴. دکتر محمد الدنانی

۱۵. دکتر عبداللّه نصر العلوی

۱۶. دکتر احمد العراقی

۱۷. دکتر المفضل الگنونی

۱۸. دکتر محمد الداشمی

۱۹. دکتر عزّ العرب الحکیم بنانی

۲۰. دکتر محمد ابلاغ

۲۱. دکتر محمد الأمینو….

اینجانب و سفیر محترم جمهوری اسلامی ایران در کنار رئیس دانشکده قرار گرفتیم و رئیس؛ سخنان خود را چنین آغاز کرد:

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم:

خانم ها و آقایان، دانشگاه، افتخار دارد که میزبان دانشمند گرامی: حضرت آیت اللّه سبحانی میباشد. ایشان در اکثر علوم اسلامی تخصص و یا مشارکت دارند. دانشمندی است روشنفکر و افق دید او وسیع و گسترده است و از سفیر محترم جمهوری اسلامی ایران نیز به خاطر فراهم آوردن مقدمات این نشست و پذیرفتن دعوت ما، سپاسگزاری می شود. این گونه دیدارها سبب می شود دو کشور مغرب و ایران با وجود دوری راه، با یکدیگر، آشنا شوند و از ظرفیت های یکدیگر بهره بگیرند.

سخنرانی استاد در دو جلسه و پیرامون دو موضوع خواهد بود:

۱. تفسیر قرآن مجید و شیوه سازنده آن.

۲. اصول فقه نزد شیعه امامیّه.

اینک ما از حضرت ایشان خواهش می کنیم که ما را در بخش نخست، بهره مند سازند.

در این هنگام، این جانب، سخنرانی خود را به این شرح ایراد کردم:

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم:

الحمد للّه ربّ العالمین و الصلاه و السلام علی خیر خلقه محمّد و آله الطّاهرین. قال الحیکم فی محکم کتابه الکریم: أعوذ باللّه من الشیطان الرّجیم:

«و أنزَلْنا اِلَیْکَ الذِّکْرَ لِتُبَیِّنَ لِلنّاسِ ما نُزَّلَ الَیْهِم و لَعَلَّهُم یَتَفَکَّرونَ^(۱)».

«ما این قرآن را بر تو نازل کردیم تا آنچه را که به سوی مردم نازل شده است، برای آنها روشن سازی، شاید بیندیشند».

قرآن، کتاب آسمانی و نسخه سعادت برای همه بشر است.

۱. قرآن معجزه جاودان رسول گرامی است که پیوسته بر تارک اعصار می درخشد.

۲. نبوّت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نبوّت جهانی و جاودانی است و آیین جاودانی دلیل جاودانی لازم دارد و قرآن؛ دلیل جاودانی بر ختم نبوّت اوست، زیرا قرآن از روز نزول، پیوسته به تحدّی دعوت کرد و بیش از چهارده قرن از نزول قرآن می گذرد که هنوز هم کسی به مقابله با آن برنخاسته است.

۳. قرآن کتاب ورد و ذکر نیست که انسان تسبیحی به دست بگیرد و آن را تکرار کند. هرچند این عمل نیز در جای خود مطلوب و محبوب است، بلکه قرآن کتاب تفکر و اندیشه است و پرنده اندیشه را در فرازهای بس دور به پرواز درمی آورد.

آیه ای که در آغاز سخن تلاوت کردم دو مطلب را گوش زد می کند:

۱. قرآن باید به وسیله پیامبر صلی الله علیه و آله تفسیر و تشریح شود، چنانکه می فرماید: «لتبیّن لهم» و نمی فرماید: «لتقرأ علیهم». از این جمله استفاده می شود که پیامبر صلی الله علیه و آله علاوه بر تلاوت، وظیفه دیگری به نام بیان و تفسیر دارد.

و در آیه دیگری می فرماید:

«إنَّ عَلَیْنا جَمْعَهُ و قُرْآنهُ * فَإذا قَرَأْناهُ فاتَّبِعْ قُرآنَهُ * ثمَّ إنَّ عَلَیْنا بَیانَهُ^(۲)».

«جمع کردن و خواندن آن بر عهده ماست * پس هرگاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن * سپس بیان و توضیح آن نیز بر عهده ماست».

البته این سخن که یکی از وظایف پیامبر صلی الله علیه و آله تفسیر قرآن است، به آن معنا نیست که قرآن بدون تفسیر پیامبر صلی الله علیه و آله قابل فهم نیست، بلکه تمام مفاهیم قرآن، و در یک درجه، برای عموم، قابل فهم است و پس از فهم، قابل اندیشه می باشد. امّا بخش هایی از قرآن، بی نیاز از بیان پیامبر نیست، مانند آیات مربوط به عبادات: نماز، روزه، زکات، حج و جهاد. مسلما اجزا و شرایط این عبادات و موانع آنها در گرو بیان پیامبر است.

۲.