خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما شامل 57 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسطوره فلسفه در میان ما :

ایران، ۳۰/۱و۲/۲/۸۳

چکیده: احمد فردید (۱۲۸۹۱۳۷۳) استاد فلسفه دانشگاه تهران بود و به رغم آنکه چندان اثر مکتوبی نداشت، ولی با تأثیرگذاری بر شاگردانش، یکی از جریانات فکری چند دهه اخیر ایران را شکل داده است. در این مقاله، نویسنده با نگاهی به دو مجموعه گفتار از او که به تازگی انتشار یافته است، به نقد نظریاتش می پردازد. مهم ترین انتقاد نویسنده این است که فردید با ترکیب اندیشه های هایدگر، محی الدین عربی و هگل، ملغمه ساخته است که نه از سازگاری و هماهنگی درونی برخوردار است، نه بر مبنای فکری مشخصی بنا شده است و نه حاصل روشنی دارد.

فردید، در مقام فیلسوف، یک مفهوم تازه به زبان فارسی عرضه داشت که سرنوشت تاریخی بسیار بااهمیتی پیدا کرد و آن مفهوم «غربزدگی» بود که به گمانم می بایست در اواخر دهه سی به آن رسیده باشد. آنچه سبب توجه به فردید و حرف های او شد، انتشار کتاب غرب زدگی جلال آل احمد در سال ۱۳۴۰ بود. اما شرح آل احمد از مفهوم غرب زدگی، ارتباطی به حرف های فردید نداشت؛ بلکه آموخته هایی بود که در حزب توده و نیروی سوم در زمینه آشنایی سطحی با تاریخ، جامعه شناسی و اقتصاد مارکسیستی کسب کرده بود. اما فردید مقوله غرب زدگی را با زبانی پیچیده و پرطمطراق و از دیدگاهی فلسفی عرفانی، در مجالس خصوصی و کلاس های درس دانشگاه ادبیات طرح می کرد. از نظر فردید، روی گردانی از غرب و غرب زدگی و «نیست انگاری» آن، به معنای بازگشت به دامان شرق و معنویت آن است و باید آن را در عرفان نظری و فرهنگ تصوف جست وجو کرد که آن هم خود را حقیقت باطنی اسلام می داند.

دلیل دیگر جاذبه فردید جو زمانه ای بود که می رفت تا در جوار گفتمان رادیکال و انقلابی چپ که دشمن اصلی خود را امپریالیسم غرب و سرمایه داری آن می دانست و قبله اش سوسیالیسم شرق بود، گفتمان دیگری را مطرح کند که از جبهه معنویت، روحانیت و عرفان شرقی، به مادیت، نیهیلیسم، علم و تکنیک زدگی غرب حمله می برد. این جبهه که مشتاق بازگشت به خود و اصالت شرقی و اسلامی خود بود، با غرب زدگی آل احمد و نوشته های پرشورو شتاب علی شریعتی، زیر نفوذ فضای «جهان سوم گرایی» روشن فکری فرانسوی، در نیمه نخست دهه چهل ظهور کرد و رفته رفته زمینه ای فراهم آمد که این گفتمان از زبان سیاسی اجتماعی فراتر رفت و با فردید و زبان فلسفی عرفانی او به میدان آید. در سال های بعد، دو شاگرد هانری کربن، یعنی سید حسین نصر با اسلامیت دو آتشه اش و داریوش شایگان با گرایش های عرفانی، در کتاب آسیا در برابر غرب به این ارکستر «معنویت شرقی» پیوستند و سرانجام، با بالا گرفتن کار و گرم تر شدن هرچه بیشتر بازار، احسان نراقی، جامعه شناس، نیز با یکی دو مجموعه مقاله «آنچه خود داشتی» به میان معرکه آمد.

سؤال این است که چه چیزی و تا چه اندازه ای از این گفتمان ها فلسفی بود. به راستی این فیلسوفان چه پرسش جدی و اصیلی را طرح کردند که ما را از عالم سطحی روشن فکری سیاست زده، به ساحت اندیشه ای ژرف تر و مایه دارتر بکشاند. گمان می کنم که یک سنجش گری جدی از نقش و سخنان او، کم وبیش بتواند روشن کند که بالاترین رده روشن فکری ما که داعیه اندیشه فلسفی داشت، آن هم از نوع بسیار اصیل و بومی اش، در دوران دهه چهل تا نیمه دهه پنجاه و آستانه انقلاب، در چه عالمی می زیست و چه ایده هایی را می پراکند. من که شاگرد شکیبا و جویای محضر این استادان بودم و هرچه می گفتند، به گوش هوش می شنیدم و هرچه می نوشتند، به نیت آموختن، به دقت می خواندم و کل کتاب داریوش شایگان را هم ویرایش کرده بودم، از همان نخست حس می کردم که جایی از این داستان از اساس خراب است و در آن گونه ای وهم پردازی یا در مواردی، شعبده بازی وجود دارد. به عبارتی، این حرف ها ایدئولوژی سازی است و به «فرهنگ اصیل شرقی» ربطی ندارد. در حقیقت، حالا که به گذشته می نگرم، می بینم که این «معنویت شرقی» و فلسفه و حکمت بافی های پیرامون آن، هیچ چیزی بر معرفت نظری ما نیفزوده و پرتوی بر هیچ مسئله ای نینداخته است؛ بلکه بالاترین ارزش آن در مصرف سیاسی اش بوده است و بس؛ و چنان که به چشم خود دیدیم، هر یک از دو نظام شاهنشاهی و اسلامی، به دلایل ویژه خود، خریدار این «حکمت معنوی» بوده اند. مهم ترین دلیل آن این است که هواداران این حکمت، با بزک کردن و به صحنه آوردن معنویتی که زمینه تاریخی خود را از دست داده بود، از آن چیزی ساختند که تنها کارکرد آن پشتیبانی ایدئولوژیک از استبداد و سرکوب سیاسی بود. دیکتاتوری محمدرضاشاهی از آن جهت خریدار این معنویت بود که دچار خلأ ایدئولوژیک بود. این رژیم، به رغم سیاست های توسعه اقتصادی و خواب وخیال هایی که برای صنعتی کردن ایران در سر داشت سیاست ها و رؤیاهایی که ایدئولوژی و برنامه تبلیغاتی همخوان با خود را می طلبد بر اثر هراسی که از سویی از ایدئولوژی های چپ داشت و از سوی دیگر، اوهامی که درباره «فرهنگ اصیل ملی» و پاسداری از آن در سر می پروراند، در آن فضای سرکوب و خفقان سیاسی، ایدئولوژی های دارای رنگ دینی و عرفانی را پناهگاهی برای خود می دانست و به آنها میدان می داد.

فردید با پیروزی انقلاب، با چرخش صدوهشتاد درجه ای از نظر سیاسی، خود را به میان معرکه انقلاب انداخت و در فضای هیجانی پرکشش و پرزوری که انقلاب پدید آورده بود، عده زیادی از جوانان مسلمان انقلابی را پیرامون خود جمع کرد. مرحله اثرگذاری واقعی او از جهت سیاسی و ایدئولوژیک از اینجا آغاز شد. اما معرکه ای که او با انقلاب اسلامی به پا کرد و توجهی که حکمت معنوی ضدغرب و غرب زدگی او برانگیخت، سبب شد که خانه او را پس از مرگش بخرند و به بنیاد فردید بدل کنند، تا مرکزی برای گردآوری و نشر آثار وی باشد. اکنون از برکت این کار، کتاب دیدار فرهی و فتوحات آخرالزمان را در دست داریم که مجموعه ای از سخنرانی های احمد فردید است.

آشنایان با فردید به یاد می آورند که نام مارتین هایدگر، فیلسوف آلمانی، از زبان او نمی افتاد. وی در آغاز خود را شارح هایدگر می دانست؛ ولی این اواخر خود را هم سخن او می شمرد. وی از هایدگر دوران دوم، دوران «گشت»، تأثیرپذیرفته بود. بر اساس این فهم فلسفی از «تاریخ غرب» و «حوالت تاریخی» آن بود که فردید می خواست وضع تاریخی کنونی ما را نیز ذیل مفهوم غرب زدگی شرح کند. اما این اصیل ترین مفهوم و اندیشه فردیدی نه تنها وضع تاریخی ما را به عنوان مردمانی غرب زده یا ازخودبیگانه شرح می کرد، بلکه به پیروی و تقلید از هایدگر، می خواست کل تاریخ جهانی را از دیدگاهی فلسفی طرح و معنا کند. اما با در نظر داشتن این نکته، چندین فرق اساسی میان فردید و مدل اصلی اش، مارتین هایدگر، را نباید از نظر دور داشت؛ نخست اینکه، هایدگر یک آلمانی بسیار جدی و با نظم، پرورش یافته در سنت شکوهمند فلسفه در آلمان و استاد بزرگ و به رسمیت شناخته شده فلسفه بود. درس گفتارهای فردید، «هایدگریات» صوفیانه پریشانی بود که هرگز تفصیل و بسط نمی یافت. اما با تکرار بی نهایت، همیشه و همه جا بازگو می شد. حرف های او از نظر شیوه طرح مطلب و نتیجه گیری، نه هیچ شباهتی با معیارهای حکمت و فلسفه سنتی ما و ادب درس و بحث آن داشت و نه، به ویژه، با فلسفه اروپایی. مقدمات و نتایج حکمت معنوی، در حقیقت جز چند جمله نبود. آن چند جمله نیز، چنان که خواهیم دید، ابطالاتی از چیزهای ناساز به زبانی الکن است. فردید، به تقلید از هایدگر، فیلسوف ضدفلسفه و حکیم الاهیِ مدعی انحصار تفکر بود.

بنیادی ترین حرف فردید، که اساس همه «حکمت الاهی» و «فلسفه تاریخ» اوست، برگرفته از نظریه علم الأسماء محی الدین عربی است؛ یعنی ظهور زمانی و تاریخی «اسماءاللّه » در «عالم شهادت». در عرفان نظری ابن عربی اسماء همان «ثابتات تعقلی» یا ماهیات اشیاءاند که در علم الاهی در عالم غیب جای دارند و سپس، بنا به تقدیر الاهی، در قالب اشیا در عالم محسوس پدیدار می شوند. اگر از دیالکتیک یا عنوان منطق حرکت تاریخی در فلسفه هگل چشم بپوشیم، نظریه ظاهر تاریخی اسماء در عرفان نظری ابن عربی، به نظریه بسط تاریخی ایده در فلسفه هگل، دست کم در ظاهر، بی شباهت نیست. فردید اگرچه مُرید هایدگر است و به هگل ارادتی ندارد، اما به وسیله تاریخ باوری مدرن، نظریه ظهور اسماء را به عرصه تاریخ جهان می آورد و سپس، آن را با نقدهای هایدگر از تاریخ تفکر غرب به عنوان تاریخ متافیزیک می آمیزد. از دید هگل نیز ایده یا حقیقت کلی، در ذات خویش، خود را در طلب خودآگاهی در دوره های تاریخی و بسترهای تمدنی بسط می دهد، تا آنکه سرانجام در دوران مدرن و در متافیزیک و فلسفه تاریخ او به کمال خودآگاهی می رسد.

این نخستین دست آویز فردید برای بنا کردن یک «فلسفه تاریخ» به نام خود است. اما علم الأسماء ابن عربی بر یک تاریخ شناسی دینی در قلمرو «تاریخ الانبیا» در تمدن اسلامی تکیه دارد و تاریخ ظهور و بسط حقیقت در آن با آدم آغاز می شود و به محمد پایان می گیرد. ولی فردید این علم الأسما را در قالب تاریخ جهانی می ریزد و با تقسی