خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اپوزیسیون در اروپا و آمریکا :

فعالیتهای سیاسی ایرانیان در اروپا، در سالهای بعد از شهریور ۱۳۲۰ نخست از سوی حزب توده ایران آغاز گردید و در دوران مبارزات ملی شدن صنعت نفت، به اوج خود رسید.سران حزب توده، با امکانات تشکیلاتی و تبلیغاتی خود درصدد برآمدند با نفوذ در اتحادیه دانشجویان ایرانی، که در سالهای آخر دهه ۱۳۲۰ ایجاد شده بود، به سود مقاصد خویش، که اهم آن مقابله با نهضت ملی بود، بهره برداری کنند.کشمکشهای ملیون و توده ایها، بر سر قبضه کردن اتحادیه های دانشجویی در انتخابات سال ۱۳۳۱، نمونه ای از این گونه عملیات بود.

تشکیل جبهه ملی دوم ایران و برگزاری میتینگ بزرگ جلالیه در اردیبهشت ۱۳۴۰ و شایعه به حکومت رسیدن جبهه ملی، تاثیر مهمی در تقویت روحیه ملیون و هواداران جبهه ملی در اروپا و آمریکا و نیز ترغیب آنها به کوشش در جهت سازماندهی سیاسی داشت.

در سال ۱۳۳۹ خسرو قشقائی که پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در تبعید بسر می برد.به فکر ایجاد سازمان سیاسی برآمد و روزنامه باختر امروز را به عنوان ارگان جبهه ملی ایران در اروپا منتشر کرد، ولی چون از مواضعی دفاع می کرد که بیشتر به شعارهای حزب توده نزدیک بود، و از سوی دیگر سابقه و تجربه سازماندهی سیاسی نیز نداشت، کوششهای او به نتیجه نرسید.

اتحادیه دانشجویان ایرانی در اروپا

فعالیت اتحادیه دانشجویان ایرانی در خارج از کشور که بعدها منشا ایجاد انجمنها و کنفدراسیون دانشجویان در اروپا و آمریکا گردید، از این جهت حائز اهمیت است، که پس از کودتای ۲۸ مرداد و نیز سرکوب همه نیروهای اپوزیسیون در ایران در اوایل دهه ۱۳۴۰ و سالهای بعد از قیام ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ به مبارزه ادامه داد.در این دوران تاریخی، دانشجویان با برپایی تظاهرات و پخش اعلامیه، بیانیه و خبرنامه ها، تبلیغات شاه را که سعی داشت خود را رهبر انقلاب و اصلاحات اجتماعی و سیاسی ایران بشناساند نقش بر آب ساختند و در سفرهای محمد رضا شاه، به اروپا و آمریکا، او را به عنوان یک دیکتاتور ستمگر به جهانیان معرفی کردند و حتی در یک مورد، با دستیابی به اسناد ساواک در سفارت ایران در سویس و انتشار وسیع آنها و معرفی عوامل ساواک در اروپا، از جنایات آن دستگاه مخوف، پرده برداشتند.

دانشجویان ایرانی در فرانسه و آلمان پیش از کودتای ۲۸ مرداد انجمنهایی داشتند ولی با آغاز جنبش ملی شدن صنعت نفت، فعالیتهای سیاسی آنها شکل گرفت.دانشجویان وابسته به حزب توده به لحاظ فزونی تعداد و برخورداری از امکانات مالی و تبلیغاتی حزب، از دیگر دانشجویان فعالتر بودند و با پیروزی از سیاست رهبری حزب توده در ایران، علیه نهضت ملی و دولت مصدق عملی می کردند.ملیون، بخصوص دانشجویان وابسته به حزب زحمتکشان ملت ایران (نیروی سوم) که از دیگر گروههای طرفدار دکتر مصدق متشکلتر بودند، با توده ایها به مقابله برخاستند و پس از چند ماه مذاکره توام با مشاجره، قرار گذاشتند برای تجدید سازمان انجمن دانشجویان، انتخاباتی برگزار کنند و هیئت اجرائی انجمن با رای اکثریت برگزیده شود.این انتخابات، در سال ۱۳۳۱ در پاریس انجام گرفت، ولی در جریان رای گیری، توده ایها که متوجه شده بودند ملیون اکثریت را به دست آورده اند، برای جلوگیری از اعلام نتیجه انتخابات، نیمه شب صندوق آراء را برداشته و فرار کردند! ^(۱)

متعاقب این حادثه، انجمن دانشجویان ایرانی در فرانسه، دو پاره شد، ملیون و طرفداران مصدق که اکثریت دانشجویان را تشکیل می دادند، هیئت اجرائیه انجمن را از طریق انتخابات و رای اکثریت برگزیدند و انجمن دانشجویان را به نام «اتحادیه دانشجویان ایرانی در فرانسه » به عنوان مؤسسه غیر انتفاعی به ثبت رساندند، توده ایها نیز با حفظ نام انجمن دانشجویان ایرانی، فعالیتهای خود را در مبارزه علیه نهضت ملی و کوبیدن دکتر محمد مصدق، از سر گرفتند. ^(۲)

به رغم یاس و نومیدی ناشی از پیروزی کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، دانشجویان بی کار ننشستند و طی چند ماه در چار چوب اتحادیه، فعال بودند، اما فشار و تهدید سفارت ایران در پاریس جنبش دانشجویی را در فرانسه تضعیف کرد، تا جایی که فعالیت عمده آن محدود به برگزاری مراسم شب عید نوروز گردید.فعالیتهای دانشجویان ایرانی در شهرهای دیگر اروپا، مانند لندن، بن، وین و فرانکفورت نیز به همین منوال بود.

در سال ۱۳۳۷ کوششهای تازه ای برای به حرکت درآوردن اتحادیه دانشجویان ایرانی در فرانسه آغاز شد.دانشجویان بار دیگر درصدد سازماندهی اتحادیه برآمدند و با انتخاب هیئت مدیره انجمن و بررسی و تحلیل اوضاع و مشکلاتی که دانشجویان در مورد تهیه و استفاده از گذرنامه مخصوص دانشجویی و تمدید آن از سوی سفارت ایران داشتند، بدین نتیجه رسیدند که اتحادیه جدید «صنفی » و غیر سیاسی باشد و دانشجویان با هر گونه عقیده و طرز تفکری، در آن عضویت داشته باشند، در چنین شرایطی، دانشجویان ضمن حفظ وحدت سازمانی نسبت به مسائل عمده کشور خود، مانند مسائل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، احساس علاقه مندی و تعهد داشتند.

استقبال دانشجویان در قبول عضویت در اتحادیه چشمگیر بود.کوششهای هیئت اجرائیه در ترتیب دادن کنفرانسهای مختلف، در موضوعهای اجتماعی، علمی و حقوق صنفی دانشجویان و نیز انتشار نامه پارسی ناشر افکار دانشجویان ایرانی در اروپا، در اردیبهشت ۱۳۳۸ (مه ۱۹۵۹) در پیشبرد هدفهای اتحادیه، که اهم آن ایجاد وحدت بین دانشجویان ایرانی در اروپا بود، تاثیر اساسی داشت و مقدمات تشکیل کنفراسیونی از دانشجویان ایرانی را در کشورهای اروپا، که تعدادشان حدود ده هزار تن بود فراهم ساخت. ^(۳)

همزمان با تجدید فعالیت دانشجویان ایرانی در فرانسه و انتشار نامه پارسی (سالهای ۴۰- ۱۳۳۸) در دیگر کشورهای بزرگ اروپای غربی، انجمنهای دانشجویان ایرانی همکاری دسته جمعی خود را از سر گرفتند و اتحادیه های صنفی تشکیل دادند.

از سرگیری فعالیت انجمنهای دانشجویی دولت را نگران ساخت.جهانگیر تفضلی سفیر مخصوص شاه و سرپرست کل دانشجویان ایرانی در اروپا، با استفاده از عوامل ساواک، برای مقابله با اتحادیه دانشجویان دست به کار شدند و «کلوب دانشجویان » را علم کردند. این کلوب که مجهز به انواع وسایل تفریح، سرگرمی و عیاشی بود، به زودی تبدیل به مرکز توطئه علیه انجمن دانشجویان گردید. همچنین، نشریه ای به نام «اخبار ایران » که برای همه دانشجویان رایگان بود، از سوی سفارت انتشار یافت.در این نشریه، ضمن درج مطالب تبلیغاتی، مقالاتی علیه دانشجویان و گردانندگان نامه پارسی نوشته می شد و آنها را، به فعالیتهای سیاسی ضد دولتی متهم می کرد.چندی بعد، اعضای کلوب سفارت، همراه با ماموران ساواک برای بر هم زدن جلسات کنفرانس اتحادیه دانشجویان، به اخلالگری پرداختند، حتی از برگزاری مراسم عید نوروز سال ۱۳۴۰ دانشجویان، در یکی از هتلهای بزرگ پاریس جلوگیری کردند. ^(۴)

اگر در گذشته مشکل انجمن دانشجویان و اتحادیه های دانشجویی، حزب توده و عوامل آن بود، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ سفیران شاه و ماموران ساواک با عنوان دیپلمات، با دانشجویان سر ستیز داشتند.

سرانجام، چند هفته بعد، دکتر علی اصغر حریری را – که اتحادیه به نام او به ثبت رسیده بود – به سفارت کشاندند و با مرعوب و مجذوب کردن وی، وادارش ساختند با مراجعه به وزارت کشور فرانسه، از خود سلب مسئولیت کند.بدین ترتیب اتحادیه دانشجویان ایرانی برای ادامه فعالیت فاقد مجوز قانونی گردید، و انتشار نامه پارسی نیز متوقف شد.

کنفدراسیون دانشجویان ایرانی

پس از متوقف شدن فعالیت اتحادیه دانشجویان ایرانی در فرانسه، جمعی از نمایندگان انجمنهای دانشجویان ایرانی در اروپا، در شهر هایدلبرگ (آلمان غربی) گرد آمدند و کنفدراسیون دانشجویان ایرانی را بنیان گذاردند.

کنفدراسیون با برگزاری دو کنگره، با شرکت نمایندگان دانشجویان کشورهای فرانسه، آلمان غربی، اطریش، ایتالیا، سویس و ایالات متحده آمریکا، درباره اهداف، سازماندهی و فعالیتهای خود، تصمیماتی اتخاذ کرد، متاسفانه این سازمان نیز از آغاز کار به علت اختلاف نظرهای سیاسی و مرامی دانشجویان از هدفهای اساسی خود، منحرف گردید.به بیان دیگر، کنفدراسیون از صورت سندیکایی و دانشجویی متعهد، که می توانست همه دانشجویان ایران را در بر گیرد، خارج شد و گرایش سیاسی پیدا کرد و سرانجام به موضع و سنگر مبارزان سیاسی، با تاکتیک و شعارهای رنگارنگ تبدیل گردید. ^(۵)

یکی از زیانهای تبدیل کنفدراسیون از یک سازمان مخفی و سندیکایی به سنگر سیاسی، آزادی عمل فعالیت ماموران سازمان امنیت در درون آن بود، بدین ترتیب که چون گردهماییهای کنفدراسیون علنی بود، ماموران سازمان امنیت به آسانی می توانستند فعالان اصلی را شناسایی کنند و برای آنها پرونده بسازند.افزون بر این، سازمان امنیت عده ای از عوامل خود را به عنوان دانشجو، به اروپا و آمریکا می فرستاد تا عضو انجمن دانشجویان شوند و از این راه به کنگره ها و نشستهای کنفدراسیون دست یابند و از اخبار و تصمیم گیریهای رهبران سازمان، قبل از آنکه به مرحله اجرا در آید، آگاه گردند.زیان دیگر تبدیل کنفدراسیون به سازمان سیاسی این بود که عده ای از بهترین فرزندان مملکت، که در بهترین دانشگاههای کشورهای اروپا و آمریکا درس خوانده بودند، به دلیل فعالیتهای سیاسی در کنفدراسیون، از بیم ایجاد مزاحمت برای آنها در ایران، در اروپا و آمریکا ماندگار شدند.

نتیجه کلی سیاسی شدن هدفهای کنفدراسیون دانشجویان ایرانی این بود که چون همه فعالان آن نقطه نظرهای مشترکی نداشتند، با یکدیگر برخوردهای عقیدتی پیدا کردند.در انتخابات کمیته ها، در شهرهای مختلف، برای تعیین مسئولین رده بالا، رقابتهای نا معقولی به عمل آمد و کنفدراسیون صحنه کشمکشهای مرامی شد، مدتی عوامل کمونیسم در آن نفوذ داشتند، زمانی ملیون سازمان را قبضه کردند، از سال ۱۳۴۲ نفوذ حزب توده در کنفدراسیون به ضعف گرایید و موضع جبهه ملی قوت بیشتری پیدا کرد ولی چون ملیون از لحاظ سازمانی ضعیف بودند، گروههای مارکسیستی، کنفدراسیون را در اختیار گرفتند.سرانجام مبارزات درونی کنفدراسیون، قدرت و اعتبار آن را پایین آورد، به طوری که در سال ۱۳۵۲ این سازمان به تدریج در سراشیبی پراکندگی و انحلال قرار گرفت.

در اینجا، باید در ارزیابی بیلان عملکرد کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در اروپا و آمریکا، این نکته را یاد آور شویم که سازمان مزبور، به رغم انحراف از اهداف و اصولی که مبنای عملکرد آن بود، و نیز اختلاف نظرهای مرامی و مسلکی، در زمینه تبلیغات سیاسی علیه رژیم کودتا، عملیات چشمگیری انجام داد، و طی سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۰ در مقابله با تبلیغات رژیم ایران و شناساندن ماهیت انقلاب به اصطلاح شاه و مردم به جهانیان موفق شد.

کنفدراسیون در طول فعالیت خود، نشریات متعددی منتشر ساخت از جمله: نامه پارسی، ۱۶ آذر، پیمان، ایران ریپورت، پژواک، دانشجو، روشنفکر، اول بهمن…

سازمان اروپایی جبهه ملی ایران

پس از ایجاد جبهه ملی دوم در تیرماه ۱۳۳۹ در ایران، گروهی از هواخواهان دکتر مصدق و جبهه ملی در آلمان و فرانسه گرد آمدند و سازمانهای اروپایی جبهه ملی ایران را ایجاد کردند.ساختار این سازمانها مانند جبهه ملی دوم در ایران بود.پس از چند ماه نشریه ای به نام «ایران آزاد» منتشر کردند.از ویژگیهای سازمانهای مزبور، عدم تجانس فکری وسیاسی بین رهبران و فعالان آن بود. گروهی از فعالان سازمان دانشجویان وابسته به جبهه ملی در دانشگاه تهران نیز که به تدریج برای ادامه تحصیل به اروپا رفتند، به سازمانهای اروپایی جبهه ملی ایران پیوستند.اینان که با روش محافظه کارانه سران جبهه ملی در ایران مخالف بودند، جناح دیگری بر جناحهای موجود سازمانهای اروپایی افزودند. ^(۶)

سران و فعالان سازمانهای اروپایی جبهه ملی ایران، دیدگاه سیاسی و اجتماعی مشخصی نداشتند، برخی مانند خسرو شاکری و حسن ماسالی، چپگرا، و چند تن مانند بنی صدر و حبیبی، ملی گرا با گرایش مذهبی بودند.بعضی دیگر نظیر قطب زاده و سلامتیان…جاه طلب بودند، یا منش ماجراجویی داشتند، در مجموع گروه نامتجانسی بود، با نقطه نظرهای مختلف، که هر چند رابطه منظم و ارگانیک با شورایعالی جبهه ملی در تهران نداشت، از جبهه ملی دوم و آرمانهای مصدق پشتیبانی می کرد.

در کنار این جناحها، جامعه سوسیالیستهای ایرانی بود که در اروپا فعالیت داشت و خود را سوسیالیست و طرفدار نهضت ملی ایران می دانست. ^(۷)

سوسیالیستها که تجارب سیاسی و سازماندهی بیشتری داشتند و بخش قابل توجهی از دانشجویان ایرانی، در اروپا، به ویژه فرانسه، به آنها وابسته بودند، در نشریات و سخنرانیهای خود، ضرورت و اهمیت یگانگی و اتحاد عمل سیاسی نیروهای ملی را تاکید می کردند.تعریف این گروه، از «جبهه » با تعریف سران جبهه ملی دوم، متفاوت بود و بیشتر با نظریه دکتر مصدق همسویی داشت. اینان می گفتند همه احزاب و سازمانهای سیاسی (به استثنای حزب توده)، صرفنظر از افکار و عقایدشان، باید بر اساس برنامه مشترکی ائتلاف کنند و یک جبهه واحد برای تحقق برنامه مشترک به وجود آورند.

سران و فعالان جبهه ملی می گفتند: جبهه ملی ایران سازمان واحد است و هر گروه یا جمعیتی که بخواهد عضو جبهه ملی شود، باید ابتدا سازمان خود را منحل شده اعلام کند و اعضای آن به صورت انفرادی به سازمانهای اروپایی جبهه ملی بپیوندد.این کشمکش مانند مشاجارات درون جبهه ملی دوم در ایران، حدود سه سال ادامه یافت و سرانجام، با ارسال نامه هایی از سوی دکتر مصدق به شورایعالی جبهه ملی دوم و پاسخ شورایعالی، منجر به انحلال جبهه ملی گردید.جبهه ملی سوم، بر اساس تعریف دکتر مصدق، که در آن موقع در احمد آباد تحت نظر قرار داشت، ایجاد شد.نظریه مصدق این بود که «جبهه ملی اجتماعی است از احزاب و گروههایی که تشکیلاتی دارند و مرام آنها آزادی و استقلال ایران است » .

پس از انتشار نامه های دکتر مصدق، برای تشکیل جبهه ملی سوم در اروپا و اخذ تصمیم در مورد ساختار تشکیلاتی آن، قرار شد سمیناری تشکیل شود و هیئتهای نمایندگی سازمانهای اروپایی جبهه ملی نظریات خود را عنوان کنند.در این سمینار که در اسفند ۱۳۴۳ تشکیل شد، جامعه سوسیالیستها، تنها سازمان سیاسی بود که نظریات خود را در گزارش کتبی چهل صفحه ای مطرح کرد.در این گزارش با اشاره به فعالیتهای گذشته احزاب و سازمانهای سیاسی و نیز کوششهایی که در جهت مبارزات ضد استعماری ملت ایران در دوران ملی شدن صنعت نفت و پس از آن به عمل آمده بود، به ضرورت وحدت و اتحاد سازمانهای ملی برای ایجاد جبهه ملی سوم، در اروپا و نیز ایالات متحده آمریکا، تاکید شده بود.

در اردیبهشت ۱۳۴۵ کنگره ای با شرکت نمایندگان سازمانهای اروپایی جبهه ملی ایران در پاریس تشکیل شد و طرح پیشنهادی جامعه سوسیالیستها، در زمینه تشکیل جبهه ملی سوم در اروپا، به تصویب رسید، و اعلامیه «اتحاد» در ۲۳ ژوئن ۱۹۶۵ (تیر ۱۳۴۴) انتشار یافت. ^(۸)

با همه کوششی که برای اتحاد و همبستگی نیروهای ملی به عمل آمد، ایجاد جبهه ملی سوم در اروپا، به علت اختلاف نظرها، خود خواهی ها و جاه طلبی ها، که از ویژگیهای بیشتر رهبران و فعالان جوامع سیاسی در ایران است، پا نگرفت.در ایران نیز، جبهه ملی سوم، به علت دستگیری همه رهبران اپوزیسیون، در نطفه خفه شد و رهبران آن، از جمله خلیل ملکی و اعضای کمیته مرکزی جامعه سوسیالیستهای نهضت ملی دستگیر و در دادگاههای نظامی محاکمه و محکوم گشتند.

سازمانهای دانشجوئی جبهه ملی ایران در اروپا نیز به طور پراکنده، به ابتکار خود عمل می کردند، بنی صدر و یارانش، سالها به نام جبهه ملی، فعال بودند و نشریه ای به نام «خبرنامه » منتشر کردند.حسن ماسالی یکی دیگر از فعالان جبهه ملی، که هواخواه مبارزه مسلحانه و جنگ چریکی بود، به عراق رفت، تا در آنجا شعبه جبهه ملی را ایجاد کند.سازمانهای دانشجوئی جبهه ملی در اروپا، تا اواسط دهه ۱۳۵۰، بی آنکه فعالیت چشمگیری داشته باشند، ابراز وجود می کردند و گاه، اعلامیه هایی در مخالفت با رژیم شاه منتشر می نمودند.

جامعه سوسیالیستهای ایرانی در اروپا

بنیانگذاران جامعه سوسیالیستهای ایرانی در اروپا، فعالان حزب زحمتکشان ملت ایران به رهبری خلیل ملکی (نیروی سوم) بودند که پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۰ و به اجبار و یا برای تحصیل و تحقیق به اروپا رفتند.اینان نخست سازمان دانشجویان نهضت ملی ایران در اروپا را ایجاد کردند و با انتشار «نامه پارسی » و یک سلسله فعالیت سیاسی، مقدمات ایجاد کنفدراسیون را فراهم ساختند.سرانجام پس از سه سال، در سومین کنگره کنفدراسیون، چون کنترل و رهبری کنفدراسیون از دست آنها خارج شد و در اختیار گروههای چپ و هواداران جبهه ملی افتاد، درصدد ایجاد یک سازمان سیاسی ملی، با اهداف سوسیالیسم ایرانی، منطبق با فرهنگ و سنن و شرایط ویژه ایران، برآمدند.

جامعه سوسیالیستهای ایرانی در اروپا، اولین سازمان سیاسی ملی و سوسیالیستی بود که در خارج از ایران به وجود آمد و در سایه فعالیتهای سیاسی، مطبوعاتی و تبلیغاتی شهرت یافت و گروه قابل توجهی از جوانان ایرانی را که از فعالیتهای سیاسی سرخورده بودند و یا امید و علاقه ای به تلاشهای سیاسی نداشتند جذب و بسیج کرد، به طوری که پس از چهار سال تعداد اعضای آن از سه هزار تن تجاوز نمود. ^(۹)

جامعه سوسیالیستها، از لحاظ ساختار تشکیلاتی، از نوعی خود مختاری و استقلال نسبی برخوردار بود. «جامعه » در هر کشور اروپایی در انتخاب اعضای سازمان آزادی عمل داشت، هیئت اجرائیه خود را با رای مخفی، انتخاب می کرد و مسئول امور تشکیلاتی خود را به کمیته مرکزی جامعه معرفی می نمود.با خلیل ملکی و رهبران جامعه سوسیالیستهای وابسته به نهضت ملی در ایران ارتباط منظم داشت، ولی این رابطه و همکاری مشکلاتی برای دوستان و همفکران آنها در ایران فراهم ساخت، زیرا شعارهای ضد شاه و رژیم جامعه در اروپا، به حساب آنها گذاشته شد.یکی از استنادات دادستان ارتش در محاکمه و محکوم کردن خلیل ملکی و یارانش همان شعارها بود.

طرح اساسنامه جامعه، با شیوه دموکراتیک، در کنگره اول یا مؤسسان در سال ۱۳۳۷ در شهر هانور آلمان مطرح و مورد بحث و مذاکره قرار گرفت و در کنگره دوم – سویس – تصویب شد.سپس کنگره های دیگری در پاریس، اتریش و آلمان برگزار گردید.

نشریه جامعه سوسیالیستهای ایرانی در اروپا به نام مجله سوسیالیسم، به مدیریت و سردبیری امیر پیشداد (مدیر سابق مجله «علم و زندگی » در تهران، و مدیر «نامه پارسی » در پاریس) هر دو ماه یکبار، با مقالات سیاسی، تحلیلی و تئوریک و نیز ضمیمه ای به نام «اسناد و مدارک » ، حدود سه سال به طور منظم انتشار یافت.بسیاری از رویدادهای داخل ایران، که روزنامه ها اجازه چاپ آن را نداشتند در مجله سوسیالیسم، چاپ و به ایران فرستاده شد.

فعالیتهای جامعه سوسیالیستهای ایرانی در اروپا و رشد کیفی و کمی آن، همراه با کوششهایی که برای شناساندن رژیم شاه و ماهیت انقلاب سفید، در سالهای اول دهه ۱۳۴۰ انجام می گرفت، موجب تشدید عملیات ساواک برای تضعیف جامعه از طریق فرستادن عوامل نفوذی در درون واحدهای جامعه گردید. ^(۱۰)

و دانشجویان عضو جامعه، پس از پایان تحصیلات خود و مراجعت به ایران مورد آزار و اذیت قرار گرفتند.از سوی دیگر چون فکر مبارزه مسلحانه و چریکی، در ایران و اروپا و آمریکا قوت گرفته بود، بقایای سازمانهای اروپایی جبهه ملی، بیش از پیش ضعیف شدند و در مسیر فروپاشی افتادند.

از سال ۱۳۴۹ به بعد همه جوانان مصمم به فعالیتهای سیاسی به این نتیجه رسیده بودند که دوران مبارزه علیه رژیم ایران در چار چوب قوانین مملکتی به سر رسیده است.فکر مبارزه مسلحانه شکل می گرفت و دیگر فعالیتهای سیاسی مخالفان، که منحصر به پخش اعلامیه های مخفی بود، کاربرد نداشت.در چنین شرایطی جامعه سوسیالیستها دیگر نمی توانست برای جوانان مصمم به مبارزات سیاسی جاذبه داشته باشد.بدین سان سازمان مزبور در سال ۱۳۵۳ فعالیت خود را متوقف کرد.

بخش دوم

اپوزیسیون در آمریکا

پس از کودتای مرداد ۱۳۳۲ دو گروه برای ایجاد جبهه ملی در آمریکا به فعالیت پرداختند، ابتدا، دکتر علی شایگان، یکی از یاران نزدیک دکتر محمد مصدق پس از رهایی از زندان به نیویورک رفت و در تاریخ ۲ فوریه ۱۹۶۲ (بهمن ۱۳۴۰) جبهه ملی را در امریکا تاسیس کرد.

در اولین کنگره جبهه که در سال ۱۳۴۱ در شهر نیویورک برگزار شد، در مورد ساختار تشکیلاتی جبهه و برنامه سیاسی آن اختلاف نظر شدید به وجود آمد و در نتیجه، دومین کنگره جبهه، سه سال بعد، در بهار ۱۳۴۴ تشکیل گردید.در سالهای ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ نیز کنگره های سوم و چهارم برگزار شد. ^(۱۱)

در همین اوان، محمد نخشب که از چندی پیش در ایالات متحده به سر می برد با گرایش سوسیالیستی – مذهبی، برای ایجاد سازمان دانشجویان جبهه ملی در سال ۱۳۳۹ به فعالیت پرداخت.گفتنی است که کوشش ملیون، در زمینه برقراری وحدت سازمانی بین جبهه ملی و سازمان دانشجویان، به نتیجه نرسید.جبهه ملی در آمریکا تا انقلاب سال ۱۳۵۷ جنبه «سمبولیک » داشت و فعالیت آن از صدور چند اعلامیه تجاوز نکرد، ولی سازمان دانشجویان جبهه، که به طور مستقل عمل می کرد، بسیار فعال و پویا بود، و پس از وابستگی به کنفدراسیون جهانی دانشجویان در سال ۱۳۴۲، با آن همکاری و وحدت داشت و به کنگره های فدراسیون نماینده می فرستاد.

گفتنی است که دانشجویان ایرانی در آمریکا، چند سال پیش از شهریور ۱۳۳۹، انجمنی داشتند که وابسته به دولت بود و سالانه ۱۸ هزار دلار بودجه داشت (۱۲ هزار دلاراداره سرپرستی دانشجویان ایرانی در آمریکا می پرداخت، و شش هزار دلار انجمن آمریکایی دوستداران خاورمیانه ^(۱۲).

در شهریور ۱۳۳۹ همزمان با فعالیت جبهه ملی در ایران برای اولین بار ۱۷ تن از دانشجویان ایرانی، به سرپرستی صادق قطب زاده و محمد نخشب، تظاهراتی علیه محمد رضا شاه، در مقابل ساختمان سازمان ملل در نیویورک ترتیب دادند.خبر تظاهرات مزبور، با وجود کمی تعداد شرکت کنندگان آن، در ایران بازتاب گسترده ای داشت و مخالفان رژیم ایران در آمریکا را تشوی