خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن

با فایل فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن شامل 41 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پارادوکس روشن فکر بودن :

شرق، ۲۱ و ۲۲/۲/۸۳

چکیده: روشن فکری دارای سه خصلت پرسشگری، درگیری و مصلحت اندیشی است و روشن فکر به طور همزمان هم پاسدار سنت و هم پیشتاز تحول است. ازاین رو، روشن فکر از مصادیق پارادوکس (تناقض نما) به حساب می آید. از بررسی آثار و اندیشه های مرتضی مطهری چنین به دست می آید که او یکی از مصادیق روشن فکر در جامعه معاصر ایران است.

آیا به راستی روشن فکری چیست و روشن فکر کیست. هر پرسشگر، هر تحصیل کرده و یا هر دگراندیشی را نمی توان در زمره روشن فکران قلمداد کرد. روشن فکری به عنوان یک عمل اجتماعی وظیفه ای خطیر، اقدامی پیچیده و نه نو، کارویژه ای پرمخاطره و دستاوردی با پی آمدهای عمیق و دگرگون ساز است. اولاً، وظیفه ای خطیر است؛ زیرا تنها بر یک گروه و یا دسته خاص تأثیرگزار نیست؛ بلکه بر کلیت هویتی و جهت گیری جامعه تأثیر می گذارد. ثانیا، اقدامی پیچیده است؛ زیرا چندبعدی است: هم به حوزه نظر کار دارد و هم به حوزه عمل دلالت می کند؛ هم به مقولات معیشتی و ناسوتی، مانند سیاست و اقتصاد توجه دارد و هم به مقولات سعادت ابدی و لاهوتی، مانند فرهنگ، سنت، اخلاق و دین عنایت می کند. ثالثا، کارویژه ای پرمخاطره است؛ زیرا به هر جنبه از زندگی مدنی که توجه کند، به احتمال زیاد به دلیل گوهر پرسشگرانه آن به قبای گروهی برمی خورد و گاه پرسش کننده را به دردسر می اندازد. همه روشن فکران دارای یک خصیصه مهم هستند و آن مسئله پرسشگری است. بنابراین، اولین و مهم ترین عنصر در تعریف مفهوم روشن فکری پرسشگری است. اما منظور از پرسشگری چیست. وقتی آدمی با پرسش از چیستی ها آغاز می کند، اولین قدم را در جهت خروج از زمره حیوانات برمی دارد و روند خودآگاهی را در پیش می گیرد که نتیجه آن انسان شدن است. البته، پرسشگری متعهدانه با سخنان بهانه جویانه فاصله بسیار دارد. پرسشگر بودن به معنای سست اصولی و یا بی اصولی نیست؛ درحالی که بهانه جویی، در موارد بسیاری، فرصت طلبی و نان به نرخ روز خوردن است. در جوامعی که از نظر تولید تمدنی، زنده و پویا هستند، سنت روشن فکری زنده است؛ حرفه روشن فکری استمرار دارد و عملی با ارزش تلقی می شود؛ وجدان اجتماع بیدار است و تشکیک و انتقادجویی از روند سازندگی است. از آنجا که این عمل با طرح پرسش هایی عمیق و گاه هستی شناسانه روی می دهد، روشن فکری به حوزه نظری، یعنی به مقولات «چرایی» و «چیستی» توجه دارد و ذهن او کمتر به «چگونگی» می پردازد. در واقع این عمل آخر، یعنی تمرکز بر «چگونگی»، در زمره کارویژه و وظیفه قشر فن آور و اربابان صناعت است. آنها هستند که وضع موجود را می پذیرند و در پی آن هستند که نحوه کارکرد ساختار جامعه را بدانند؛ به کارآمدی آن کمک کنند و حتی آن را به دیگران نیز تعلیم دهند؛ درحالی که روشن فکری چون از گوهر مقولات می پرسد، در ظاهر وضع موجود را به چالش می کشد، و در واقع سرنخ هایی به سوی حقایق ارائه می کند. تا آنجا که روشن فکری عملی است که دغدغه چرایی و چیستی دارد، در واقع به حوزه فلسفه تعلق دارد و بنابراین، روشن فکری را می توان در زمره فعالیت های زندگی فلسفی قرار داد. اما جالب این است که همه روشن فکران را می توان فیلسوف قلمداد کرد؛ ولی همه فلاسفه روشن فکر نیستند. در بسیاری موارد، زندگی فلسفی در عرصه جدال و کشمکش باقی می ماند؛ درحالی که روشن فکری مقوله ای انتزاعی، خیال اندیشی و یا محال اندیشی نیست؛ بلکه انضمامی است و با حوزه عمل ارتباط مستقیم دارد. اصحاب روشن فکری نیز مانند فلاسفه، حقیقت را می ستایند؛ اما قدری جلوتر رفته و در پی آنند که معنای حقیقت را در عرصه عمل جست وجو کنند و حتی تحقق بخشند. البته این عبارت آخر ممکن است این تصور را ایجاد کند که روشن فکری عملی سیاسی است. اگر مراد از سیاست، داشتن دغدغه منافع عام و خیر عموم باشد، در آن صورت روشن فکری با سیاست عجین است؛ ولی اگر مراد از سیاست، دغدغه قدرت داشتن است، در آن صورت راه اربابان روشن فکری از راه اربابان سیاست جدا می شود. بدین ترتیب، ویژگی دوم روشن فکری، آمیختگی آن با عقل عملی است و لذا روشن فکری را باید به مقوله ای که با پرسشگری و درگیری سروکار دارد تعبیر کرد. در عین حال، ویژگی های مقوله روشن فکری به اینجا ختم نمی شود. هرگونه پرسشگری و هر نوع درگیری به ناچار در زمان و مکان خاص رخ می دهد و لذا دو پرسش عمده دیگر، روشن فکری را جهت می دهد: اول اینکه آیا پرسشگری و درگیری در زمانی که اعمال می شود، اقدامی بهنگام و بِروز بوده است و دوم اینکه آیا در متن فرهنگی و در چارچوب ارزشی غالب محقق شده است. اگر عمل پرسشگری و درگیری بیش از حد به گذشته ذهن مربوط باشد، اقدامی متحجر، ارتجاعی، نابهنگام و گذشته گراست و اگر بیش از حد به آینده ذهن ربط داشته باشد، یک پرسشگری خیالی و محال اندیشی است. روشن فکر میان گذشته و حال قرار دارد؛ یعنی باید به گذشته واقف و به آینده حساس باشد. توجه کردن به سبک و سنگین کردن زمان و مکان را در اصطلاح و در سپهر اندیشه اجتماعی، مصلحت بینی می خوانند. توجه به مکان در مصلحت بینی به معنی توجه کردن به ارزش های جامعه ای است که در آن حیات روشن فکرانه محقق شود. ارزش های شناخته شده در جامعه، از یک سو عبارت اند از علایق و دلبستگی ها به گذشته و یا میراث و سنت، و از سوی دیگر شامل امیدها و آرمان ها برای تحولات آینده است. به زبان دیگر، می توان ادعا کرد که مصلحت بینی همانا در چهارراه «گذشته و آینده» و «سنت طلبی و تحول خواهی» قرار گرفتن است. اگر یک روشن فکر فرضی به ارزش ها، سنت، میراث، فرهنگ و مکانی که در آنجا اندیشه و عمل می کند پای بند نباشد، اقدامش سطحی و بی ریشه خواهد بود. از طرفی، اگر روشن فکری به آینده و تحول خواهی بی توجه باشد، در جهت حفظ وضع موجود بیهوده تلاش می کند؛ از افقی برخوردار نیست و صرفا میراث خوار است و باز هم کنار زده می شود. بدین ترتیب، خصیصه سوم روشن فکری همانا مصلحت بینی است و می توان آن را به اندیشه و عملی پرسشگر، درگیر و مصلحت اندیش تعریف کرد.

روشن فکر، خواه لاهوتی (دینی) و خواه ناسوتی (سکولار)، موجودی نامطلع و کودن نیست. او می داند در جامعه اش چه می گذرد و از طرفی حد و حدودشناس هم هست و چون می داند که پاسداری از حد و حدود برای دوام و بقا ضرورت دارد، نه می تواند به زما