خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام)

با فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) شامل 120 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جایگاه دنیا در جهان بینی امام علی (علیه السلام) :

حجه الاسلام والمسلمین محمود شفیعی، دانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (ع).

دنیای خویش را سامان دهید و برای آخرت خویش آن چنان باشید که گویا فردا می میرید.

حضرت محمد صلی الله علیه وآله

مقدمه

سؤالی که مقاله حاضر در مقام پاسخ گویی به آن است این که آیا در متون اسلامی به ویژه شیعی می توان به گزاره ها و آموزه هایی دست یافت که به نحوی شایسته و مورد قبول عقل همگانی، در مورد مسائل و دغدغه های فکری موجود درباره استلزامات – به ظاهر – متضاد زندگی دینی و دنیوی، به داوری بنشینند و درباره جایگاه آن دو و شیوه ارتباط آن سخن بگویند؟ آنچه که حافظه تاریخی تشیع بایگانی کرده، بینش منفی در مورد امور ذاتا دنیوی است – در این جا شواهدی برای آن ذکر خواهیم کرد. بنابراین آیا می توان با نگاهی دوباره به متون دینی شیعی اندیشه ای نو به دست آورد و گفتمانی جدید بنیان نهاد که نتیجه آن تن دادن به فضاهای معنایی جدید در جهان کنونی باشد و در عین حال این گفتمان در درون جهان بینی توحیدی ساز و برگ داشته باشد؟ به عبارت دیگر، آیا تن دادن به فضای ذهنی – اجتماعی عصر حاضر حتما به معنای دست شستن از جهان بینی توحیدی است؟ جهان بینی توحیدی شیعی تا چه اندازه تحمل تفسیر و تعبیر جدید را در خود داراست؟ تا چه اندازه «متصلب » یا «پویا» است؟

بدون شک امتناع های فکری از اساسی ترین عوامل فقدان زایش، حرکت، پویایی، نشاط و تحول سیاسی – اجتماعی در جامعه است.جامعه پیش رونده و خود افزاینده در امور دینی و دنیوی بدون داشتن جهان بینی متناسب «دوگانه خواهی » ممکن نخواهد بود.هدف مقاله حاضر تلاش برای برداشتن امتناع های ذهنی برای «گرایش دنیا محور» در کنار «آخرت محور» در جامعه است.ترجمان این ایده، حرکت در راستای محو فرهنگ خمودگی، بی برنامگی در امور زندگی اجتماعی – اقتصادی و نیز تلاش برای ایجاد فرهنگ تولید، رفاه خواهی و غیره می باشد.

در این مقاله، جواب سؤالات فوق را در کلمات و سخنان امام علی علیه السلام درباره جایگاه دنیا جست وجو خواهیم کرد.برهمگان روشن است که آن حضرت در شرایط سیاسی – اجتماعی ای می زیستند که دنیا خواهی افراطی حاکمان وقت، دنیا را به جای دین، امور لذت طلبانه دنیوی را به جای ارزش های انسانی – معنوی و هوا خواهی را به جای آخرت خواهی نشانده بود.در این وضعیت انسان های جامع نگر و دارای دغدغه مسؤولیت انسانی – اجتماعی به صورت طبیعی دنبال بر جسته کردن مطلوب های اجتماعی خواهند بود که در کشاکش هواخواهی روزگار در زیر خروارها خاک مدفون شده است.بنابراین اگر بخواهیم در راستای پژوهش حاضر از سخنان امام علی بهره ببریم چاره ای نداریم مگر این که در موارد زیادی با بیرون آوردن مفاهیم از گفتمان آن دوره، آنها را در درون گفتمانی جدید باز سازی کنیم.کلمات پر معنای حضرت علی به آسانی تحمل چنین بازسازی را فراهم آورده است; البته طبیعی است که این باز سازی حتما با استدلال صورت بگیرد و گر نه به معنای تحریف سخن گوینده خواهد بود.

در آغاز لازم است الگوهای مختلفی را درباره «دنیا» به عنوان چارچوب نظری مقاله ترسیم کنیم; سپس اندیشه های امام علی علیه السلام را درباره دنیا با یکی از این الگوها تطبیق خواهیم کرد.

الگوهای مختلف درباره «دنیا»

الف) الگوهای تک جهانی نگر

۱. الگوی دنیا گریز:

این الگو از جهان بینی صوفیانه باز سازی شده است.چنین بینشی از آن همه صوفیان نیست، بلکه برای این دیدگاه در درون این جبهه فکری رگه و ریشه هایی می توان جست وجو کرد. ^(۱) ابتدا باید دید در این بینش، دنیا و دنیا گرایی چگونه تفسیر شده است، سپس بررسی کرد که برای دنیا چه جایگاهی در جهان بینی خود قائل هستند.سید جعفر سجادی در این باره گفته است:

نسفی در این معنا (اهل دنیا، در مقابل اهل آخرت) می گوید: ای درویش، دنیا همین بیش نیست و این هر شش (شهوت بطن، شهوت فرج، دوستی فرزند، دوستی آرایش ظاهر، دوستی مال و دوستی جاه که شش بتند) شاخ های دنیااند و سه شاخ آخرین چون قوی شوند آن سه شاخ اول ضعیف شوند و مغلوب گردند، و اهل دنیا هر یک در زیر سایه یکی از این شاخ ها نشسته اند یا در زیر جمله نشسته اند و پناه به سایه این شاخ ها برده اند. ^(۲)

اکنون در این نکته متمرکز می شویم که صوفیان (رگه و ریشه ای از افکار آنان یا بعضی از آنان) چنین دنیایی را چگونه ارزیابی کرده اند.ابن جوزی می گوید:

از فریبکاری شیطان این است که این پندار را در نظر زاهدان و صوفیان می آراید که زهد و پارسایی، ترک مباحات و دوری از چیزهای حلال است، و از ایشان کسانی هستند که نان تهی می خورند و لب به میوه نمی زنند و طعام خود را چنان اندک می کنند که بدنشان خشک می شود، پوشاک پشمین بر تن می کنند و آب سرد نمی نوشند. ^(۳)

و همو می گوید:

از فریبکاری شیطان یکی دیگر این است که بر این گروه تلقین می کند که پارسایی در کاستن خوراک و پوشاک است. ^(۴)

در این جهان بینی، دنیا آن ارزشی را ندارد که به تدبیر آن نشست و از این ابت خود را به زحمت انداخت.ابوالعباس بن مسروق (متوفای ۲۹۹ ق) گفته است:

من ترک التدبیر عاش فی راحه ; هر کس تدبیر را کنار بگذارد، زندگی آسانی خواهد داشت. ^(۵)

در این اندیشه، ترک دنیا امری مطلوب شمرده شده است.شیخ ابواسحاق ابراهیم بن شهریار (متوفای ۴۲۶ ق) مدعی است که در خواب رسول الله صلی الله علیه وآله را دیده و از چیستی عقل پرسیده و حضرت در جواب به او فرموده است:

ادناه ترک الدنیا و اعلاه ترک التفکر فی ذات الله تعالی; ^(۶) کمترین مرتبه عقل ترک دنیا و آخرین مرتبه آن ترک اندیشه درباره چیستی خداست.

ابوالحسین سیروانی از طبقه ششم صوفیان گفته است: «تصوف، یگانه داشتن همت و یگانه زیستن از خلق می باشد». ^(۷) همو گوید: «ما آفه الناس الا الناس » ، ^(۸) و بالاخره معتقد است:

الفقراء ملوک الدنیا و الاخره استعجلو الراحه; ^(۹) فقیران پادشاهان دنیا و آخرت هستند، چرا که زودتر به راحتی دست یافته اند.

شیخ ابوبکر شبلی با همین بینش این سخن را از خود به یادگار گذاشته است:

اگر همه دنیا مرا باشد به جمهوری دهم، بزرگ منتی دانم او را برخود که از من پذیرد. ^(۱۰)

بنابراین در این الگو اولا، منظور از دنیا نعمت های دنیوی و لذت های موجود در آنهاست و ثانیا، چنین نعمت هایی به صورت منفی تلقی شده اند و هیچ گونه مطلوبیتی به آنها داده نشده است.در نتیجه صاحبان این تفکر، ترک تلاش و تدبیر دنیوی را توصیه کرده اند و همین امر را مایه راحتی انسان از یک سو و رستگاری اخروی او از سوی دیگر دانسته اند.به خوبی روشن است که با این اندیشه نمی توان بین دنیا و آخرت به شکل ممکنی جمع کرد، بلکه مطلوب آن است که زندگی دنیوی را کنار گذاشت.

۲.الگوی دنیا خواهی انحصار:

طبق این الگو مقتضیات زندگی دنیوی، آخرین غایت اخلاقی تلقی شده است.اندیشه پردازان در درون این الگو با شیوه های مختلف به توضیح این غایت پرداخته اند.در قرآن مجید نیز به منطق این جهان بینی اشاره شده است.در این بحث ابتدا این الگو را از زبان بعضی از اندیشه پردازان آن دنبال می کنیم و پس از آن منطق آنان را از قرآن جست وجو خواهم کرد.

نظریه اصالت زندگی دنیوی به طور انحصاری، ابتدا به صورت مبسوط در اندیشه های غرب جدید مورد پردازش قرار گرفته است.اصلاحگران اجتماعی افراطی قرن نوزدهم، فایده گرایی دنیوی را اساس فلسفه سیاسی خود قرار دادند.جرمی بنتهام با اصالت دادن به زندگی دنیوی و بیرون راندن اصول ماورایی از سازوبرگ های اندیشه خود به این فلسفه سیاسی پرداخت که «انگیزه انسان ها آرزوی دست یابی به شادمانی و نبود ناراحتی می باشد». ^(۱۱) او با همین دیدگاه در عرصه زندگی سیاسی به این نتیجه رسید که «تصمیمات سیاسی درست از لحاظ اخلاقی آنهایی هستند که خواهان بیشترین شادمانی برای بیشترین تعداد مردم جامعه باشند». ^(۱۲)

این نظریه یکی از اساسی ترین نظریاتی است که بنیان مدرنیته بدان تکیه کرده است. یکی از آثار طبیعی چنین دیدگاهی – در صورتی که تبدیل به اندیشه مسلط گردد و جامعه ای بخواهد بر اساس آن سیاست گزاری کند – مهندس اجتماعی مبتنی بر لذایذ مورد پذیرش اکثریت جامعه است. ^(۱۳) اگر مساله تبعیض نژادی به طور تصادفی خواسته اکثریت جامعه گردد، سیاستمداران با این بینش چاره ای ندارند جز آن که همان را اجرا کنند.به طور منطقی می توان استنباط کرد که امروز نیز ملت های فقیر جهان تاوان این بینش مسلط غربی را می پردازند; بینشی که جهان غرب را به این نتیجه سوق داده است که تحصیل بیشترین لذت برای غرب در گرو بهره کشی از غیر غرب با هر شکل ممکن، می باشد.به هر ترتیب در قرآن نیز به این جهان بینی اشاره شده است: از موارد استعمال واژه «دنیا» در قرآن به دست می آید که خداوند کسانی که شریعت را نادیده می گیرند و اعمالی انجام می دهند که حدود الهی شکسته می شود، اینها را کسانی می داند که دنیا را در مقابل از دست دادن آخرت، می خرند. ^(۱۴) در آیاتی کافران را کسانی می داند که زندگی دنیا برای آنها زینت داده شده است، ^(۱۵) و باز دنیا گرایان را کسانی می داند که به مظاهر دنیا بدون در نظر گرفتن زندگی اخروی دل بسته اند:

محبت امور مادی، از زنان و فرزندان و اموال هنگفت از طلا و نقره و اسب های ممتاز و چهارپایان وزراعت، در نظر مردم جلوه داده شده است (تا در پرتو آن، آزمایش و تربیت شوند، ولی) اینها (در صورتی که هدف نهایی آدمی را تشکیل دهند) سرمایه زندگی پست (مادی) است، و سرانجام نیک (و زندگی والد و جاویدان) نزد خداست. ^(۱۶)

خداوند از وضعیتی سخن می گوید که انسان تنها طالب دنیا – در مقابل آخرت – است. ^(۱۷) کلا آیات زیادی در قرآن درباره دنیا وارد شده که بخشی از آنها به توضیح این بینش و نتایج و احکام آن پرداخته است. ^(۱۸)

این دیدگاه به گونه ای است که زندگی آخرت را به صورت نظری و عملی مورد انکار قرار می دهد و یا برای آن حسابی در زندگی خصوصی و اجتماعی باز نمی کند.

ب) الگوهای دو جهان نگر

۱.الگوی دنیای حداقل:

این بینش به گونه ای است که همزمان به خصلت های زندگی اخروی و دنیوی باور دارد; اما در این جهان بینی زندگی اخروی با زندگی دنیوی، با توجه به تفاوت بنیانی آنها با تسلیم به مقتضیات هر دو، ممکن نخواهد بود.هر گونه نگاه استقلالی و اصالت بخش به زندگی دنیوی به معنای دست شستن و از دست دادن زندگی معنوی – اخروی خواهد بود.در این دیدگاه دنیا نفی نمی شود (آن طور که در جهان بینی از نوع اول بیان شد، زندگی دنیوی مورد نفی قرار می گرفت و جای آن را رهبانیت پر می کرد) ، بلکه دنیای مادی با مورد غفلت قرار گرفتن بعد مادی آن، به صورت معنوی مورد تفسیر قرار می گیرد; به عبارت دیگر، تمتعات دنیوی، اشباع غرایز و برآوری سایر نیازهای ذاتا دنیوی، از باب ضرورت و به صورت مقدمه ای برای هدف های اصیل غیر دنیوی مورد ارزیابی قرار می گیرد و این اعمال خود به خود «نا مطلوب » و «نامقدس » تلقی می گردد. با این نگاه، مدح و ستایش نظام خلقت که خداوند در کتاب خود بدان پرداخته، اصالتا شامل این پدیده های دنیوی نمی گردد.طبق الگوی دنیای حداقل، وقتی انسان به تمتعات دنیوی مشغول می شود، پدیده هایی در عالم ظاهر می شود که خداوند نظر مهر به آنها ندارد و فقط با نگاه ضرورت به آنها می نگردد، ضرورتی که از نقص وکاستی عالم مادی ناشی می شود. ^(۱۹) یکی از مهم ترین نتایج این الگو این است که:

بهبود زندگی همگان که موضوع عمل سیاسی است بسیار محدود می شود.در این صورت بسامان یا نابسامان بودن اوضاع سیاسی و اقتصادی علی رغم وجود بحث های تئوریک در جامعه، عملا با ظواهر دینی جامعه سنجیده می شود.زمامداران جامعه وقتی این ظواهر را روبه راه ببینند، تصور می کنند جامعه بسامان است، مشکل ها گشوده است و نیازها تامین شده است.در چنین وضعی بهبود زندگی همگان به معنای واقعی جدی گرفته نمی شود. ^(۲۰)

رگه و ریشه چنین تفکری را می توان در تاریخ اندیشه های جهان اسلام نیز ردیابی کرد; خصوصا در جهان بینی شیعی; به طور مثال، صاحب معالم، از علمای برجسته شیعی، وقتی که از اهمیت علم و بالاخص علم فقه صحبت می کند، از آن جا که این علم بر آورنده نیازهای اخروی انسان هاست، آن را بهترین علوم می شمارد و در ادامه درباره منفعت خلقت استدلال می کند و می گوید:

این منفعت ممکن نیست به خدا برگردد، چرا که او مستغنی است و کمال مطلق است، پس به ناچار به انسان بر می گردد و از آن جا که منفعت های دنیایی در حقیقت منفعت نیستند و همانا آنها دردها را دفع می کنند، پس واژه منفعت مقدار بسیار نادر و کم چیزی از منافع ظاهری دنیوی را شامل می شود و به خاطر آن منطقی نیست که انسان خلق بشود.انسان با این شرافت، و منفعت با آن ندرت که آن هم منقطع است و در عین حال آلوده به چندین برابر منفعت از انواع مختلف درد و رنج هاست، با همدیگر سازگار نیستند; پس به ناچار هدف باید چیز دیگر غیر از منفعت های دنیوی باشد، یعنی هدف باید به چیزهایی تعلق گیرد [مانند خدمت به خلق، نیایش و غیره از امور معنوی در جهان دنیوی] که با منافع اخروی ربط داشته باشد. ^(۲۱)

حتی در ادامه مطالبش اثبات می کند که علم فقه در صدد برآوردن منافع اخروی نیز است.به هر حال در این الگو امور دینی و دنیوی کاملا جدا از هم مورد ملاحظه قرار می گیرد و آخرت بیش از دنیا مورد تاکید قرار می گیرد; در چنین دیدگاهی بهبود زندگی به معنای واقعی کلمه جدی گرفته نمی شود.

۲.الگوی دنیای حداکثر:

این الگو نیز درباره بینشی است که به هر دو جهان ایمان آورده است; هم دنیای مادی را پذیرفته و هم جهان اخروی – معنوی را و برای هر دو حساب باز کرده است; در عین حال آن اندازه که به دنیا اصالت می دهد به آخرت وقعی نمی نهد; اهمیتی که دنیا دارد آخرت ندارد.در این دیدگاه بیشترین تلاش، برنامه ریزی و دغدغه انسان باید صرفا تنظیم امور ذاتا دنیوی گردد.در این جا نیز دیوار بزرگی بین دنیا و آخرت کشیده شده و حوزه این دو به طور کلی از همدیگر متباین است.ساز و کار واحدی برای جمع همزمان آن دو وجود ندارد; با انجام امور دنیوی به آخرت نمی توان رسید و باعمل معنوی هم، منفعتی دنیوی کسب نمی گردد.در راستای همین الگو، از بینشی نیز می توان سخن گفت که طلب آخرت را صرفا با امور دنیوی ممکن می داند و از این طریق در صدد است با متمحض شدن در امور دنیوی به سعادت اخروی دست یابد.

ماکس وبر با تکیه بر مکتب پروتستانیزم، به تفصیل، چنین بینش را به صورت تجربی توضیح می دهد.وبر وقتی این سؤال را طرح می کند که چرا فقط در جهان غرب ابعاد مختلف پیشرفت (اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و غیره) تحقق یافت، تغییر در حوزه باورهای مذهبی را به عنوان عامل اصلی این پدیده معرفی می کند.این تغییر راه آخرت را دنیا و تلاش دنیوی می دید که به صورت مکتب پروتستانیزم تجلی یافت. بر همین اساس وبر می گوید: در آلمان، مدیران، صاحبان سرمایه، نمایندگان فوقانی تعلیم ایده کارگری و غیره، همه از آن پروتستان هاست تا کاتولیک ها.طبق آمار، کاتولیک ها علاقه شدیدی به پیشه وری نشان می دهند و از این که شغل پیشه وری را ترک نمایند و یک کارگر تعلیم دیده صنعتی شوند ابا دارند.او این مساله را نتیجه محیط فکری – مذهبی این دو فرقه می داند.به نظر وبر شدت علاقه پروتستان ها به عقلانیت اقتصادی و تلاش مضاعف دنیوی و بی علاقگی کاتولیک ها به چنین تلاش مضاعف را باید در خصلت ذاتی و پایدار جهان بینی مذهبی و نه صرفا اوضاع و احوال ظاهری وگذرای تاریخی – سیاسی آنها جست وجو کرد. ^(۲۲)

ذکر این نکته ضروری است که این بینش از دنیا، همان طوری که به عنوان یک اندیشه بر آمده از دین مطرح شده – آن طور که وبر پروتستانیزم را توصیف کرد – امروزه در واقعیت زندگی غربی نیز – به عنوان حاصل اندیشه غیر دینی – تحقق یافته است.خود وبر نیز جدایی این بینش از مبانی دینی خود را (در روند عرصه های فکری – اجتماعی سرمایه داری) پذیرفته است.

در ایران امروز نیز یکی از بینش ها درباره دنیا همین است.

سروش در یک تقسیم بندی، نیازهای بشر را به دو دسته اصلی تقسیم می کند: حاجات درجه اول و حاجات درجه دوم.حاجات درجه اول، همان نیازهای مادی و اولیه ما هستند; نیازهایی چون غذا، لباس، مسکن، دارو، نظم اجتماعی و از این دست نیازها.مسائلی چون دین و هنر از حاجات درجه دوم هستند; یعنی حاجات لطیف تر و معنوی انسان ها. ^(۲۳)

۳.الگوی دنیا و آخرت گرای حداکثری: این الگو بیانگر اندیشه ای است که به زندگی دنیوی و اخروی همزمان اصالت می دهد.اگر از رهیافت اندیشه دینی این بینش را بررسی کنیم، خواهیم گفت:

[در این دیدگاه] تمتعات طبیعی انسان در این عالم خود به خود مورد رضایت خدا و مطلوب وی است و مدح و ستایش نظام خلقت این پدیده ها را با عنوان اصیل خودشان – و نه از باب مقدمه و ضرورت – شامل می شود.وقتی انسان به «تمتع حلال » می پردازد، پاره ای از «اسمای جمال » خدا متجلی می شود و نظام خلقت کمال می یابد…انسان مساوی است با «عبد» تمتعات طبیعی انسان، چون بخشی از زندگی بر طبق اراده خداست، مقوم عبودیت انسان است، چنان که عمل به دو وظیفه خطیر «نیایش و خدمت به خلق » نیز چون زندگی بر طبق اراده دیگر خداست مقوم عبودیت وی است.تمتعات طبیعی انسان همان «طلب رزق » است که در منابع وحیانی اسلام عبادت نامیده شده است. ^(۲۴)

در این بینش از یک سو، «رفاه عمومی از اصالت برخوردار می شود.بسامان یا نابسامان بودن اوضاع سیاسی و اقتصادی جامعه با محاسبات دقیق علمی که واقعیت فقر یا رفاه را نشان می دهند سنجیده می شود…کوشش های زمامداران بر محاسبات علمی استوار می شود.مشکلات و نیازمندی ها چهره واقعی خود را نشان می دهند و تلاش برای حل و رفع آنها کامل، جدی و حیاتی تلقی می شود» ، ^(۲۵) و از سوی دیگر، به همان سان، به علت اصالت زندگی معنوی – اخروی، امور معنوی نیز مورد اهتمام واقع می شود; نه دنیا فدای آخرت می گردد و نه آخرت فدای دنیا.فرد صاحب این بینش به دنیایی بودن دنیا و معنوی بودن آخرت همزمان ایمان آورده است و مقتضی هر دو را در اندیشه و عمل مد نظر قرار می دهد.

با این حال این جهان بینی با اصالت دادن به زندگی دنیوی و اخروی، در صدد انکار برتری زندگانی اخروی در مقایسه با زندگی دنیوی نیست.این دیدگاه اذعان دارد که ویژگی های ذاتی جهان آخرت بسی بالاتر و والاتر از زندگی دنیوی است; اما روی این نکته اصرار می کند که امور دنیوی فی حد ذاته اصیل هستند و مستقلا – بدون این که صرفا مقدمه آخرت قرار گیرند – باید مورد طلب قرار گیرند، روی همین جهت در عین حال که دنیا مورد طلب واقع می شود، اما هیچ گاه هدف اصلی قرار نمی گیرد.

به طور خلاصه پیام این نوع نگاه به دنیا و آخرت این است:

برخورداری از دنیا مستلزم محرومیت از آخرت نیست; آنچه مستلزم محرومیت از آخرت است یک سلسله گناهان زندگی برباد ده است، نه برخورداری از یک زندگی سالم مرفه و تنعم به نعمت های پاکیزه و حلال خدا، همچنان که چیزهایی که موجب محرومیت از دنیاست، تقوا و عمل صالح و ذخیره اخروی داشتن نیست، یک سلسله عوامل دیگر است. ^(۲۶)

برای این قسم از تفسیر دنیا و آخرت، می توان از قرآن و روایات نیز استدلال آورد:

امام باقر علیه السلام فرمود:

لیس منا من ترک دنیاه لآخرته