خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی

با فایل فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی شامل 77 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دختر پیغمبر در شعر فارسی :

ستایشگران بنی هاشم و حدود آزادی آنان در دوره خلفا

چنانکه در فصل گذشته خواندید،از نیمه دوم سده نخستین هجرت،برغم تمایل حکومت دمشق،در شعر عربی نشانه هائی از گرایش به خاندان پیغمبر پدید گشت.
(۱)
بحق دانستن آنان، سوگواری در مصیبت این خاندان،ناخشنودی نمودن از ستمهائی که بر ایشان رفت.و گاه نکوهشی از آن مردم که موجب چنین ستم شدند.از میان آن شعرها نمونه هائی انتخاب گردید که با زندگانی دختر پیغمبر (ص) ارتباطی داشت.اما آنچه درباره امیر المؤمنین علی علیه السلام و فاجعه کربلا سروده شده فراوانست،چندانکه در چند مجلد بزرگ جای خواهد گرفت.

با بر افتادن امویان بسال یکصد و سی و دو هجری این دسته از شاعران مجال فراخ تری یافتند. و با آنکه عباسیان از آل علی دلی خوش نداشتند،برای ریشه کن ساختن مانده خاندان اموی ستایندگان بنی هاشم را آزاد می گذاشتند،و اگر ضمن ستایش آل پیغمبر از آل عباس هم مدحی می کردند،ستاینده بی جایزه وصلت نمی ماند.اما بهر حال آزادی آنان تا آنجا بود که مدح علویان با نکوهش عباسیان توام نباشد و گرنه شاعر بجان خود امان نمی یافت-چنانکه درباره منصور نمری خواندید-گاهی هم زمامدارانی چون متوکل و معتصم کم ترین گرایشی را بآل علی (ع) بر نمی تافتند و از آزار شاعران ثناگوی آنان دریغ نمی کردند.

با گسترش تسلط دیلمیان بر بغداد،در این شهر که از سالها پیش مرکز اجتماعی شاعران شیعی شده بود،انجمن ها تشکیل گردید که در آن فضیلت های اهل بیت را می خواندند و بر مظلومیت آنان اشک می ریختند.نمونه ای از آن مجلس ها در فصلی که با عنوان «برای عبرت تاریخ »گشودیم از نظر خواننده گذشت.

اما در شعر فارسی چنانکه در این فصل خواهید دید،ستایش آل پیغمبر و گرایش به علی (ع) و خاندان او از سده چهارم هجری آغاز شده،و شمار این شعرها (آنچه در دست ماست) در سراسر حکومت سامانیان غزنویان،سلجوقیان و خوارزمشاهیان بسیار اندک است.

در آن دسته از شعرها که بعنوان نخستین شعرهای دری معرفی شده جز وصف طبیعت و ستایش حکومت چیزی نمی بینیم.

آیا می توان گفت همه شعرهای فارسی ایران اسلامی که تا سده چهارم هجری بزبان دری یا دیگر لهجه های ایرانی سروده شده از این نوع بوده است؟هر چند نمی توان بدین پرسش پاسخ مثبت داد،اما گمان نمی رود شعرهای در موضوع مورد بحث ما سروده شده باشد.در اینصورت علت آن چیست؟فشار سخت حکومت؟جای چنین احتمالی هست.و ما می دانیم از سال چهل و سوم هجری تا پایان حکومت ولید بن عبد الملک بن مروان،ایران و منطقه شرقی زیر فشار حاکمانی چون زیاد،عبید الله،حجاج بن یوسف،پسر اشعث.و کسانی از این دست مردم،روزگار می گذرانده است.اما چرا در مدینه که مستقیما زیر نظر خاندان اموی بود،کمیت به ستایش هاشمیان بر می خیزد ولی در نیشابور،طوس،غزنه و هرات نظیر چنین شاعری را نمی بینیم؟. آیا می توان گفت در سده نخستین هجرت مردم ایران از خاندان پیغمبر (ص) و آنچه بر سر آنان رفت اطلاعی نداشتند؟هرگز جای چنین احتمالی نیست.از این گذشته در فاصله تقریبا نیم قرن از حکومت ولید بن عبد الملک تا پایان کار مروان بن محمد که گروههای مقاومت در شرق ایران مخفیانه سرگرم کار بودند و بنام حکومت خاندان پیغمبر«الرضا من آل محمد»شعار می دادند،می توان گفت هیچگونه شعری که بازگوینده این تمایل باشد سروده نشده؟می دانیم شعر عامل مهمی برای تحریک عاطفه و احساس عمومی است.آیا می توان گفت حکومت ها و یا عاملان آنان چنین شعرها را از میان برده اند؟اگر چنین است چرا با شعر عربی چنین معامله ای نشده است؟مضمون شعرهای عربی مذمت مستقیم از خلفای اموی و عباسی بود،در صورتیکه اگر در زبان فارسی چنین شعرهایی سروده شده باشد،تعریض به حاکمان صفاری،سامانی و یا غزنوی نبوده،چه آنان دخالتی در آن ستمکاری ها نداشته اند.

درست است که بحث ما درباره شعر دری است و این لهجه از سده سوم رسمیت یافت،اما در شعر تازی هم که ایرانیان عربی گو سروده اند چنان نمونه هائی دیده نمی شود.از سده چهارم هجری یعنی همزمان با تاسیس دولت های شیعی در ایران مرکزی است که گاهگاه نظیر این مضمون ها در شعر فارسی دیده می شود:

مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر بستود و ثنا کرد و بدو داد همه کار
(۲)

و یا این نمونه:

چنین زادم و هم بدین بگذرم همین دان که خاک ره حیدرم
(۳)

و یا این بیت ها:

مرا شفاعت این پنج تن بسنده بود که روز حشر بدین پنج تن رسانم تن بهین خلق و برادرش و دختر و دو پسر محمد و علی و فاطمه حسین و حسن
(۴)

در اواخر سده چهارم که فاطمیان بر مصر دست یافتند و حکومتی مقتدر را پی افکندند وصیت شهرت آنان بدیگر کشورهای اسلامی رسید و در شرق ایران طرفدارانی پیدا کردند، شاعران فارسی گوی آن سامان بمدح اهل بیت زبان گشودند و نمونه برجسته آنان ناصر خسرو علوی است.لیکن باز هم در سراسر قرن پنجم و ششم.شمار شعرهائی که در مدح آل پیغمبر بفارسی سروده اند،فراوان نیست.شگفت اینکه در سده پنجم شیعیان در بغداد و مرکز خلافت عباسی انجمن ها تشکیل می دادند و بر مصیبت اهل بیت می گریستند و نمونه ای از این مجلس ها در فصلی که با عنوان «برای عبرت تاریخ »گشودیم از نظر خواننده گذشت،اما در شرق ایران دور افتاده ترین نقطه بمرکز خلافت،ناصر خسرو باید از بیم جان از بیغوله ای به بیغوله دیگر پناه برد.این چنین سختگیری را باید بحساب عباسیان گذاشت و یا بحساب خوش خدمتی حکومت های محلی که برای پایداری خود،خشنودی خاطر آنان را از هر راهی می جستند،و یا بحساب پای بندی سخت مردم این منطقه بمذهب سنت و جماعت و یا پذیرش وضع (پس از مقاومتی اندک) ،بحثی است که پس از گذشت هزار سال آنچه پیرامون آن نوشته شود حدس و گمانی است که منشا آن نیز تمایل و عاطفه و یا طرز تفکر بحث کننده است.بهر حال چنانکه نوشتیم از نشات زبان دری در شرق ایران تا دهه نخستین سده هفتم،از شعر فارسی آنچه در ستایش خاندان پیغمبر سروده شده نمونه هائی اندک است.و نام دختر پیغمبر به تلویح یا ضمنی در بعض این بیت ها دیده می شود.با هجوم مغولان بایران برای مدتی بیش از یکصد سال همه چیز درهم ریخت و در سده هشتم هجری است که شاعران شیعی در نقاط مختلف کشور ایران بمدح اهل بیت زبان می گشایند.

در پایان این فصل این نمونه شعرهای از نظر خواننده می گذرد و چنانکه می بینیم طولانی ترین مدیحه از خواجوی کرمانی و ابن حسام خوسفی است.

آنچه در این فصل فراهم آمده،به پایان قرن نهم خاتمه می یابد.چه قرن دهم آغاز سمیت یافتن مذهب شیعه در ایران است و در این دوره است که قسمت مهمی از شعر فارسی را مدیحه ها و مرثیه های اهل بیت تشکیل می دهد.

ناصر خسرو

ابو معین ناصر بن خسرو بن حارث قبادیانی بلخی متولد به سال ۳۹۴ و متوفی بسال ۴۸۱ هجری قمری از شیعیان اسماعیلی و مداح خلفای فاطمی مصر و حجت از سوی ایشان،در جزیره خراسان.

آنروز در آن هول و فزع بر سر آن جمع پیش شهدا دست من و دامن زهرا تا داد من از دشمن اولاد پیمبر بدهد بتمام ایزد داد ارتعالی

دیوان.تقوی ص ۴

شمس وجود احمد و خود زهرا ماه ولایتست ز اطوارش دخت ظهور غیب احد احمد ناموس حق و صندق اسرارش هم مطلع جمال خداوندی هم مشرق طلیعه انوارش صد چون مسیح زنده ز انفاسش روح الامین تجلی پندارش هم از دمش مسیح شود پران هم مریم دسیه ز گفتارش هم ماه بارد از لب خندانش هم مهر ریزد از کف مهیارش این گوهر از جناب رسول الله پاکست و داور است خریدارش کفوی نداشت حضرت صدیقه گرمی نبود حیدر کرارش جنات عدن خاک در زهرا رضوان ز هشت خلد بود عارش رضوان بهشت خلد نیارد سر صدیقه گر بحشر بود یارش باکش ز هفت دوزخ سوزان نی زهرا چو هست یار و مدد کارش

دیوان ص ۲۰۹

گفتا که منم امام و میراث بستد ز نبیرگان و دختر صعبی تو و منکری گر این کار نزدیک تو صعب نیست و منکر ورمی بر وی تو با امامی کاین فعل شده است زو مشهر من با تو نیم که شرم دارم از فاطمه و شبیر و شبر

(ناصر خسرو.دیوان.مینوی و محقق ص ۹۴)

سنائی

ابو المجد مجدود بن آدم.از شاعران قرن پنجم و ششم هجری.متوفای اوائل قرن ششم (۵۱۸ هجری) .

نشوی غافل از بنی هاشم وز ید الله فوق ایدیهم داد حق شیر این جهان همه را جز فطامش نداد فاطمه را

(حدیقه.مدرس رضوی ص ۲۶۱)

در صفت کربلا و نسیم مشهد معظم

آل یاسین بداده یکسر جان عاجز و خوار و بی کس و عطشان کرده آل زیاد و شمر لعین ابتدای چنین تبه در دین مصطفی جامه جمله بدریده علی از دیده خون بباریده فاطمه روی را خراشیده خون بباریده بی حد از دیده

(حدیقه.ص ۲۷۰)

قوامی رازی

بدر الدین قوامی از شاعران معروف نیمه اول قرن ششم.متوفی در نیمه دوم قرن ششم هجری.

در مرثیه سید الشهداء

زهرا و مصطفی و علی سوخته ز درد ماتم سرای ساخته بر سدره منتها در پیش مصطفی شده زهرای تنگدل گریان که چیست درد حسین مرا دوا ایشان درین که کرد حسین علی سلام جدش جواب داد و پدر گفت مرحبا زهرا ز جای جست و به رویش در اوفتاد گفت ای عزیز ما تو کجائی و ما کجا چون رستی از مصاف و چه کردند با تو قوم مادر در انتظار تو دیر آمدی چرا حب یاران پیمبر فرض باشد بی خلاف لیکن از بهر قرابت هست حیدر مقتدا بود با زهرا و حیدر حجت پیغمبری لاجرم بنشاند پیغمبر سزائی با سزا

(دیوان.ص ۱۲۰۶-۱۲۷)

اثیر اخسیکتی

از شاعران سده ششم هجری و متوفی بسال ۵۷۷ یا ۵۷۹ هجری قمری.

سبزه فکنده بساط بر طرف آبگیر لاله حقه نمای شعبده بو العجب پیش نسیم ارغوان قرطه خونین بکف خون حسینیان باغ کرده چو زهرا طلب

(دیوان رکن الدین همایون فرخ ص ۲۷)

خواجوی کرمانی

ابو العطا کمال الدین محمود مرشدی متولد به سال ۶۸۹ و متوفی بسال ۷۵۳ هجری قمری.

روشنان قصر کحلی گرد خاک پای او سرمه چشم جهان بین ثریا کرده اند با وجود شمسه گردون عصمت فاطمه زهره را این تیره روزان نام زهرا کرده اند خون او را تحفه سوی باغ رضوان برده اند تا از آن گلگونه رخسار حورا کرده اند باز دیگر بر عروس چرخ زیور بسته اند پرده زر بفت بر ایوان اخضر بسته اند چرخ کحلی پوش را بند قبا بگشوده اند کوه آهن چنگ را زرین کمر در بسته اند اطلس گلریز این سیما بگون خرگاه را نقش پردازان چینی نقش ششتر بسته اند مهد خاتون قیامت می برند از بهر آن دیده بانان فلک را دیده ها بر بسته اند دانه ریزان کبوتر خانه روحانیان نام اهل بیت بر بال کبوتر بسته اند دل در آن تازی غازی بند کاندر غزو روم تازیانش شیهه اندر قصر قیصر بسته اند

(دیوان.ص ۱۳۳-۱۳۴)

منظومه محبت زهر او آل او بر خاطر کواکب از هر نوشته اند دوشیزگان پرده نشین حریم قدس نام بتول بر سر معجز نوشته اند.

(دیوان.ص ۵۸۴)

از آن بوصلت او زهره شد بدلالی که از شرف قمرش در سراچه دربان بود چون شمع مشرقی از چشم سایر انجم ز بس اشعه انوار خویش پنهان بود نگشت عمر وی از حی
(۶)
فزون ز روی حساب چرا که زندگی او بحی حنان بود ورای ذروه افلاک آستانه اوست زمرغزار فردایس آب و دانه اوست بدسته بند ریاحین باغ پیغمبر که بود نیره برج قدس را خاور عروس نه تتق
(۷)
لاله برگ هفت چمن
(۸)
تذرو هشت گلستان
(۹)
و شمع شش منظر ز نام او شده نامی سه فرع
(۱۰)
و چار اصول
(۱۱)
بیمن او شده سامی دو کاخ و پنج قمر
(۱۲)
کهینه سوری
(۱۳)
بیت العروس او ساره