خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) شامل 101 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گزارش سفر آیه الله سبحانی به کشور اردن(۴) :

سخنرانی در دانشگاه یرموک

روز سه شنبه (۱۵/۲/۷۷) چهارمین روز وروداینجانب به کشور اردن هاشمی است، در گذشته یادآور شدیم که این کشور بیش از ظرفیت خود، دانشگاه دارد. و یکی از دانشگاه های آن،دانشگاه دولتی «یرموک » است که به نام استان نامیده شده است. وپیش از ورود ما به اردن، مذاکره ای میان رئیس دانشگاه و سفیر محترم جمهوری اسلامی ایران، انجام گرفته، و در خواست کرده بودند که درآنجا دیدار و سخنرانی داشته باشیم و محور سخن «وحدت اسلامی »باشد.

ساعت ۹ صبح در معیت آقایان «محمد علی » سفیر محترم و «حمیدمکارم » وابسته فرهنگی، «امان » را به قصد «یرموک » ترک گفتیم،پس از طی مسافتی به درب دانشگاه رسیدیم در نیمه راه، راننده اتومبیل ما که راننده رسمی سفارت است و اهل اردن می باشد، مشاهده کرد، راننده ماشین دیگری که ارتباطی به ما نداشت، پوست پرتقال رااز ماشین به مت بیابان پرت کرد، وی با بوق زدن و اشاره با دست،عمل او را تقبیح کرد و من فهمیدم که نظافت شهرهای اردن معلول انضباط مردم آنجاست. برخلاف مردم کشور ما که در مورد نظافت خیابانها، غالبا بی تفاوت هستند.

در هر حال، ماشین وارد محیط دانشگاه شد و در مقابل ساختمان ریاست دانشگاه توقف کرد رئیس دانشگاه آقای دکتر «فائزالخصاونه » که دکترا در فیزیک دارد، با برخی از معاونان خود از ما استقبال نمود،و ما را به اتاق مخصوص خود راهنمائی کرد، سخن از دانشگاه یرموک به میان آمد، من توضیحاتی خواستم او چنین گفت: «این دانشگاه در سال ۱۹۶۶ میلادی تاسیس شده دارای ۱۵ هزار دانشجو با ۷۰۰ استاد است، درچند رشته تا مقطع دکترا پیش رفته است ».

اظهار داشت که من مدت کمی است به ریاست این دانشگاه منصوب شده ام ویادآور شد: که یک بار به ایران آمده و از کارخانه ماشین سازی تبریزدیدن کرده است. در این نشست کوتاه آگاه شدم که این دانشگاه رشته الهیات نیز دارد، و فقه چهار مذهب اهل سنت تدریس می شود ولی از فقه جعفری خبری نیست، پیشنهاد کردم که کرسی فقه جعفری را نیز تاسیس کنند و فقه اسلامی به صورت فقه مقارن تدریس شود، زیرا تلاقی افکارمی تواند روشنی بخش موضوع باشد.

گفتم: ما در حوزه علمیه قم، فقه را به صورت مقارن تدریس می کنیم،یعنی تاریخ مساله، و اقوال و آرای فقهای اسلام را مطرح کرده واحیانا ادله برخی را ذکر می کنیم سپس مساله را از طریق خود یعنی مراجعه به کتاب و سنت و روایات اهل بیت علیهم السلام مورد بررسی قرار می دهیم.

او پیشنهاد بنده را پذیرفت و گفت: این کار، با مساعدت و همکاری شما از نظر اعزام استاد و تهیه مصادر و مراجع، می تواند جامه عمل بپوشد.

باید توجه نمود که تاسیس فقه جعفری در گرو تحقق چهار چیز است که تا در پرتو آن، آرمان دیرینه شیعه جامه عمل بپوشد:

۱ – استاد مسلط بر فقه شیعه.

۲ – مسلط بر زبان عربی.

۳ – آگاه از مبانی فقهی اهل سنت.

۴ – دارای مدرک معتبر که با ضوابط دانشگاه های جهان تطبیق نماید.

ولی اجتماع این شرائط در محیط ما در یک نفر بسیار کم است و افرادواجد شرائط، بر این کار تن نمی دهند از این جهت فقه شیعه به وسیله خود او زندانی شده و به مجامع علمی جهان کمتر راه یافته است. اگرروزی این آرزو تحقق پذیرفت، باید نقطه شروع، مسائل مربوط به احوال شخصیه باشد، یعنی مسائل مربوط به نکاح و طلاق، و اقرار و وصیت ومیراث تدریس شود زیرا در کشورهای عربی، این نوع از مسائل بیش ازدیگر مسائل مورد نیاز می باشد و تدریس فقه به صورت «مقارن » پرده از عظمت فقه شیعه برمی دارد. و مشترکات میان دو گروه، در این ابواب فزون از حد است، و به یک معنی فقه شیعه از تجلی خاصی برخورداراست. زیرا حقوق زن در این مکتب کاملا محفوظ است درحالی که فتاوای اهل سنت در میراث زن، غالبا به محرومیت او تمام می شود و این خود،برای خویش گفتگوی گسترده ای می طلبد، که شاید در آینده به آن اشاره کنیم. سرانجام همراه آقای دکتر «فائزالخصاونه » به سالن سخنرانی رفته، و مجری برنامه پس از معرفی درخواست نمود که اینجانب درباره وحدت اسلامی سخن بگویم. پس از حمد خدا و درود به روان پاک محمد مصطفی و اهل بیت طاهر و یاران برگزیده او و تلاوت آیه ای ازقرآن سخن خود را چنین آغاز کردم:

«السلام علی الاخوه و الاخوات جمیعا و رحمه الله و برکاته ».

موضوع سخن، تحقق بخشیدن به تقریب میان مسلمانان است، که گاهی ازآن به «وحدت اسلامی » نیز تعبیر می کنند، تقریبی که برخی آن را ازمحالات دانسته، و برخی دیگر آن را از فرائض می دانند ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا، هرگاه نقطه بحث را باز کنیم، روشن می شود که تقریب جزء ممتنعات است یا جزء واجبات ؟

«تقریب » است نه «تذویب »

گاهی تصور می شود هدف دعوت گران تقریب، این است که هر دو مذهب را به یک مذهب تبدیل کنیم و به اصطلاح یکی را در دیگری ذوب نمائیم، یامثلا اهل سنت از اصول و معتقدات خود دست بردارند و تشیع رابرگزینند، یا شیعه از عقائد خود رفع ید کند و در مسلک اهل سنت درآید، ما نام این اندیشه را «تذویب » می گذاریم، فرقه ای در فرقه دیگر ذوب شود همچنانکه شکر در آب حل می گردد ^(۱) .

این نوع دعوت را، «وحدت » می نامیم، یعنی تمام ممیزات و مشخصات،جداسازی، از میان برود و امت اسلامی در عقائد و احکام، از یک مکتب عقیدتی و یک مذهب فقهی پیروی کنند.

دعوت به تقریب به این معنی، از ممتنعات و محالات است و در شرائطی که ما زندگی می کنیم، امکان پذیر نیست. و اختلافی که متجاوز از سیزده قرن روییده و رشد کرده و به صورت درخت تنومند درآمده است، در ظرف یک روز، یک ماه و یک سال، قابل قلع نمی باشد.

و علت امتناع آن دو چیز روشن است:

اولا: جهان تسنن، از عقائد شیعه، آگاهی خوبی ندارد، نه تنها عوام آنان، بلکه قسمت اعظم دانشمندان و آگاهان آنان، از معتقدات و فقه شیعه آگاهی صحیحی ندارند فقط در پرتو انقلاب اسلامی ایران نسیمی ازحقیقت در مراکز اهل سنت وزیده و می خواهند شیعه را بشناسند و باوجود چنین ناآگاهی، وحدت حقیقی امکان پذیر نیست. ثانیا: در هر دوگروه عالمان بزرگی هستند که حاضر به ورود خراشی بر مکتب خودنمی باشند و آنچنان بر عقائد و فقه سنتی خود، لباسی از قداست دوخته اند که هرگز حاضر به بیرون کردن از تن نیستند و این حقیقت درممارست با دانشمندان کاملا مشهود و ملموس است.

درجائی که الفبای عقائد شیعه در اکثر نقاط جهان، برای گروه دیگرمجهول است، چگونه وحدت حقیقی امکان پذیر می شود؟ و یا در هر دو طرف عالمانی است که هرگز بر ورود خراشی نامرئی بر مذهب خود راضی نمی باشند، چگونه می توان فرقه ای را در فرقه دیگر ادغام نمود.

آری این ادغام و تذویب محال است، لکن تقریب مذاهب کاملا ممکن است وآن این که با برشمردن مشترکات و رفع بدبینی ها گروهها را به هم نزدیک سازیم.

مساله تقریب در میان مسلمانان که در اواخر قرن دوازدهم به وسیله نادرشاه به خاطر این که در سپاه او افاغنه سنی زیاد به چشم می خوردند، عنوان شد، سپس پرونده تقریب بر اثر سوء تدبیر او،مختومه گردید آنگاه در زمان مرحوم «سید جمال الدین اسدآبادی »(۱۲۵۴ – ۱۳۱۶) گشوده شد. و وسیله شخصیتهائی از اهل سنت و شیعه ترویج شد و به تاسیس «دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیه »در مصر منتهی گشت، دکترین و نظریه این گروه این است که پیروان مذاهب اسلامی را با یکدیگر آشنا سازند و مشترکات هر گروه، بر گروه دیگر روشن گردد و با تشکیل سمینارها و یا کنگره ها از سران فرق دعوت نموده تا درتفاهم و تقارب کوشش کنند و سرانجام در قلمروهای مختلف از مسائل سیاسی و اقتصادی و فرهنگی، همبستگی خود را حفظ نمایند و از نشر کتابهای تفرقه افکن خودداری کنند، و در طرح مسائل اختلافی ادب و امانت را رعایت کرده و واقع گرا باشند.

یک چنین ایده و فکر، نه محال است و با توجه به مخاطراتی که جهان اسلام را احاطه کرده و قدس شریف در قبضه اسرائیل است، و توسعه طلبی او بر هیچ کس پوشیده نیست، جزء فرائض به شمار می رود.

معنی تقریب این نیست که مسائل خلافی در زمینه های عقیده و شریعت مطرح نشوند، و جز مشترکات، سخن دیگری به میدان نیاید، نه یک چنین چیزی نه خواسته آنهاست و نه به مصلحت اسلام است، حیات علم و زنده بودن آن در پرتو مذاکره و مناقشه است، ولی مناقشه ای که اسلام بر آن دعوت کرده و نام آن را «جدال به احسن » نامیده است.

«عبدالله قصیمی نجدی » کتابی در دو جلد به نام «الصراع بین الاسلام و الوثنیه » در رد کتاب «کشف الارتیاب » مرحوم آیه الله «سیدمحسن امین عاملی » نوشته است، گذشته از اکاذیبی که در این کتاب به شیعه بسته است، نام خود کتاب، خیانت بزرگی به اسلام و مسلمانان است زیرا که فرقه عظیمی از مسلمانان را «وثنی » یاد کرده و گفته است:

اختلاف سنی و شیعه در حقیقت نبردی است میان اسلام و بت پرستی.

باید از نشر این نوع کتاب ها که مملو از سب و بدگوئی و حاکی ازعقده روانی مولف است ، جلوگیری کرد و به حکومت ها توصیه نمود که به این نوع کتابها اجازه انتشار ندهند.

شیعه امروز تنها گروه اسلامی است که در مرزهای لبنان، با اسرائیل نبرد رویاروئی دارد، فاجعه «قانا» را فراموش نکنید، متجاوز ازصد نفر از کودک و جوان و پیر در کنار پرچم نیروهای سازمان ملل به خاک و خون آغشته شدند. سخنان گوینده در حاضران اثر بسیار مثبتی داشت بالاخص مردم اردن از صلح با اسرائیل سخت ناراحت هستند و درمطبوعات از آن انتقاد می کنند هرچند گاهی نیز برای طرف مقابل،مجوزهائی می شمرند.

مشکل خلافت و امامت

هر موقع سخن از تقریب به میان می آید گردن ها به سوی مساله ای به نام «امامت » و خلافت کشیده می شوند و می گویند:

امامت از نظر اهل سنت یک مقام انتخابی است درحالی که از نظر شیعه یک مقام تنصیصی است امام در نظریه نخست به وسیله «اهل حل و عقد»گزیده می شود درحالی که در نظریه دوم به وسیله خود پیامبر تعیین می گردد، بالاخره اهل سنت پس از درگذشت پیامبر، به خلافت ابی بکراعتقاد دارند، درحالی که در نظر دیگر امامت و رهبری مسلمانان باامام علی(ع) است با این اختلاف چگونه می توان به تقریب رسید تا چه رسد وحدت.

ولی باید توجه نمود که اختلاف در این مساله در نظر اهل سنت اختلاف در یک مساله فرعی است نه اصلی به گواه این که شخصیت های بزرگی ازاهل سنت مانند غزالی(م ۵۰۵) در کتاب «الاقتصاد فی الاعتقاد»; و«آمدی »(۶۳۱) در کتاب «غایه المراد»; و «ایجی »(۷۵۷) در«مواقف »; و «تفتازانی »(۷۹۱) در «شرح مقاصد»، مساله امامت را از فروع دین می دانند نه از اصول، بنابراین اختلاف در این مساله بسان اختلاف حنفی و شافعی در مسائل فقهی است اینک به برخی ازعبارات آنها اشاره می کنیم:

«غزالی » می گوید: «اعلم ان النظر فی الامامه ایضا لیس من المهمات و لیس ایضا من فن العقولات بل من الفقهیات » ^(۲) . «بدان، نظر درامامت از مسال مهم نیست و جزء علوم عقلی نمی باشد، بلکه از مسائل فقهی است ».

«آمدی » می گوید: «اعلم ان الکلام فی الامامه لیس من اصول الدیانات و لا من الامور اللابدیات بحیث لا یسع المکلف الاعراض عنها و لا الجهل بها» ^(۳) .«بدان سخن گفتن در امامت از اصول دین و جزء امور ضروری نیست به گونه ای که برای ترک گفتگو در آن راهی نباشد، و یا ناآگاهی عذری شمرده نشود».

«ایجی » می گوید: «و هی عندنا من الفروع و انما ذکرها فی علم الکلام تاسیا عمن قبلنا» ^(۴) «امامت نزد ما از فروع است و اگر درکتب عقائد یادی از آن می کنیم، به پیروی از پیشینیان است ».

«تفتازانی » می گوید: «لا نزاع فی ان مباحث الامامه بعلم الفروع الیق لرجوعها الی ان القیام بالامامه و نصب الامام الموصوف بالصفات من فروض الکفایات » ^(۵) . «مباحث امامت به فروع دین شایسته تر است،زیرامحور سخن این است نصب امام با صفات مشخص از واجبات کفائی است ».

بنابراین، اختلاف در مساله امامت از دیدگاه اهل سنت بسان اختلاف فقهای مذاهب اربعه با فقهای ظاهریه در حجیت قیاس در استنباط احکام شرعیه است، فقه ظاهری قیاس را باطل می داند، درحالی که فقهای دیگرمذاهب آن را دلیل صحیح می انگارند، یا بسان اختلاف فقهای حنفی یاشافعی در حجیت استحسان است، حنفیها به استحسان عمل می کنند درحالی که شافعی می گوید: «من استحسن فقد شرع ».

اگر این نوع اختلافها در میان فقهای اهل سنت مایه تفرقه وسنگ اندازی نیست، مساله خلافت نیز نباید مایه بدبینی و بدنگری باشد. ممکن است گفته شود: «اعتقاد به امامت امیرمومنان علی(ع نزدشیعه جزء اصول است و آن را در ردیف دیگر مسائل عقیدتی ذکر می کنند،پاسخ آن این است که آن را جزء اصول مذهب شیعی می دانند، به جزءاصول دین که تحقق اسلام و ایمان به آن بستگی دارد.

شیعه می گوید: اصول دین را سه چیز تشکیل می دهد: «توحید، معاد ورسالت پیامبر خاتم ». بنابراین اسلام و ایمان با اعتقاد به اصول سه گانه تحقق می پذیرد، ولی تشیع در گرو دو اصل دیگر است، خلافت رااز آن علی(ع بداند; به عدل الهی معتقد گردد.

آری نخستین کسی که اعتقاد به خلافت خلفا را جزء اصول این قراردادسیاستمدار کهنه کار عصر، «عمروعاص » بود. او در مساله حکمیت که با «ابوموسی » در «دومه الجندل » گرد آمده بودند، به قصد طعن برعلی(ع، اعتقاد به خلافت دو خلیفه نخست را در کنار دیگر مسائل اصولی شمرد ۶. و نظری جز متهم ساختن امام چیز دیگر نداشت. کار عمروعاص سبب شد که برخی از افراد ناآگاه بدون توجه به ریشه کار آن را جزءاصول دین بدانند حتی «احمد بن حنبل » در کتابی که برای تنظیم عقائد اهل سنت نوشته و به نام «السنه » معروف است، اعتقاد به خلافت و افضلیت آنان به ترتیب خلافتشان جزء عقائد اهل سنت آورده است و می گوید: «بهترین مردم پس از پیامبر، ابوبکر، پس از او عمر، پس از او عثمان و پس از او علی-رضوان الله علیهم- است و همگان خلفاءراشد و هدایت یافته اند» ^(۷) .

حسن ظن به احمد بن حنبل سبب شد که «ابو جعفر طحاوی » و«ابوالحسن اشعری » نیز اعتقاد به خلافت خلفای چهارگانه در کتابهای خود جزء اصول دین بشمارند ^(۸) .

به طور مسلم عواطف در این بخش عاطبه دینی بیش از عامل دیگر موثربوده است واگر آنان واقع بینی متکلمان محققی مانند غزالی و آمدی وغیرهما را داشتند، هرگز آن را در ردیف عقائد اسلامی ذکر نمی کردند.

زیرا مسلمانان سالیان درازی در محضر پیامبر بودند و تا آخرین لحظه حیات پیامبر از این اصل خبری نبود و اسلام همگان، اسلام راستین وکامل بود و اگر اعتقاد به امامت خلفا جزء اصول بود، باید اسلام آنان را اسلام ناقص تلقی کرد.

من در این جا به سخنانم خاتمه می بخشم اگر شنوندگان عزیز، نظر و یاسوالی داشته باشند می توانند از طریق مجری برنامه، بنده را مطلع کنند.

پرسش ها و پاسخ ها

سوالهای متعددی پس از فراغت از سخنرانی مطرح شد که به یکی از آنهاکه مهم است، اشاره می کنیم:

تنصیص بر خلیفه کجا انجام گرفته است ؟

شما در سخنان خود گفتید که درباره خلافت اسلامی پس از پیامبر دو نظروجود دارد، اهل سنت می گویند: امام را باید صحابه انتخاب کنند،درحالی که شیعه می گویند:

امام باید از طریق وحی الهی معین شود آیا شیعه بر نظر خود دلیل وحجتی دارد کجا، خدا، امام را تعیین نموده است ؟

پاسخ:

شیعه، مقام امامت را یک مقام تنصیصی می داند و معتقد است، که امام به فرمان خدا، از طریق رسول گرامی(ص) معین شده است برخی از این تعیین ها، جنبه مقدماتی و ایجاد آمادگی در مردم داشته، برخی دیگرکاملا رسمی بوده است و ما از این موارد متعدد سه مورد را یادآورمی شویم:

۱ – حدیث بدء الدعوه

مقصود از حدیث «بدءالدعوه » و یا «حدیث الدار» سخنی است که پیامبر گرامی اسلام در باره علی(ع در مجلس دعوت بستگان نزدیک خودفرمود آنگاه که خدا او را با آیه (و انذر عشیرتک الاقربین)(شعراء:۲۱۴) مامور ساخت که نزدیکان خود را بیم د