خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت شامل 73 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش بیعت در عصر حضور و غیبت :

مفهوم بیعت

بیعت به معنای تعهد و پیمان است، که بیعت کنندگان تعهد می دهند تا نسبت به کسی که با او بیعت می کنند وفادار باشند و این بستگی دارد به آنچه از جانب بیعت شونده پیشنهاد می شود.

از این رو بیعت در مواردی بکار می رود که از جانب مقام والایی در رابطه با امر مهمی پیشنهاد می شود که به همراهی و یاری بیعت کنندگان نیازمند باشد، تا امکانات خود را در اختیار او بگذارند و در تحقق یافتن آن امر مهم بکوشند.

در حقیقت، این بیعت شونده است که تعهد می گیرد، و بیعت کنندگان تعهد می دهند.

معنی یاد شده از موارد کاربرد این واژه در قرآن بدست می آید:

یا ایها النبی اذا جاءک المؤمنات یبایعنک علی ان لا یشرکن بالله شیئا و لا یسرقن و لا یزنین و لا یقتلن اولادهن و لا یاتین ببهتان یفترینه بین ایدیهن و ارجلهن و لا یعصینک فی معروف فبایعهن و استغفر لهن الله ان الله غفور رحیم » ^(۱).

خداوند در این آیه به پیامبر دستور می دهد که هر گاه زنان مؤمنه نزد تو آمدند و تعهد نمودند تا کار خلافی مرتکب نشوند و از تو فرمان ببرند، تعهد آنان را بپذیر.

این آیه پس از فتح مکه، درباره بیعت زنان، که در روی کوه صفا انجام گرفت، نازل گردید و به دنبال آن پیامبر اسلام بیعت آنان را درباره شرائط یاد شده در آیه پذیرفت و در واقع از آنان تعهد گرفت تا بر خلاف شیوه اسلامی رفتار نکنند.

ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله ید الله فوق ایدیهم فمن نکث فانما ینکث علی نفسه و من اوفی بما عاهد علیه الله فسیؤتیه اجرا عظیما ^(۲).

خداوند در این آیه به پیامبر می فرماید کسانی که با تو بیعت می کنند، در واقع با خدا بیعت کرده اند.یعنی، پیمانی که با تو بسته می شود پیمان با خدا است.زیرا آن دست خدا است که برتر از دستها قرار دارد و این همان تعهدی است که مسلمانان، در مقابل پیامبر صلی الله علیه و آله بر گردن گرفته بودند تا وفادار باشند، و در رابطه با اسلام و نظام پایبند بوده و در هر جنگ و صلحی که پیش آید، پا بر جا بمانند.

درباره بیعت عقبه ثانیه سال پیش از هجرت، عباده بن صامت، که یکی از دوازده نفری است که نمایندگی انصار را بر عهده داشتند، می گوید:

«بایعنا رسول الله صلی الله علیه و آله بیعه الحرب، علی السمع و الطاعه، فی عسرنا و یسرنا.و منشطنا و مکرهنا، و اثره علینا.و ان لا ننازع الامر اهله.و ان نقول بالحق اینما کنا لا نخاف فی الله لومه لائم » ^(۳).

پیمانی که با پیامبر بستیم، پیمان جنگ بود، تا در همه حال شنوا و فرمانبردار باشیم و بیهوده عذر تراشی نکنیم.و او را بر خود مقدم داریم.و در امر زعامت با او درگیر نشویم.و همواره حق گو باشیم، و در پیشگاه خدا از چیزی باک نداشته باشیم.

و درباره بیعت رضوان که در سایه درختی انجام گرفت و چنانچه گذشت در رابطه با آمادگی برای جنگ احتمالی با قریش بود و مورد ستایش پروردگار قرار گرفت، می خوانیم:

لقد رضی الله عن المؤمنین اذ یبایعونک تحت الشجره، فعلم ما فی قلوبهم فانزل السکینه علیهم و اثابهم فتحا قریبا ^(۴).

خداوند از مؤمنین خوشنود گردید، که با تو پیمان بستند تا استوار باشند و از نیت پاک آنان آگاهی دارد.لذا به آنان آرامشی بخشید، و پیروزی نزدیکی(فتح خیبر) برایشان فراهم ساخت.

بیعت از ریشه «بیع » ^(۵) -به معنای فروش-گرفته شده، زیرا بیعت کننده بایع است و آنچه در توان دارد، در طبق اخلاص قرار داده، به بیعت شونده می فروشد، بدین گونه که تعهد می دهد و بر گردن می گیرد که تمامی امکانات خود را در راه تعهدی که داده بکار گیرد، و در پیشگاه بیعت شونده از هر گونه خدمت شایسته دریغ نورزد.

بیعت-همانگونه که اشارت رفت-در مواردی بکار می رود، که از جانب بیعت شونده پیشنهاد مهمی شده باشد در این صورت، او از بیعت کنندگان تعهد می گیرد تا نسبت به آن پیشنهاد وفادار باشند و تمامی امکانات خود را در راه تحقق آن مبذول دارند. لذا در حدیث آمده:

«الا تبایعونی علی الاسلام؟» پیامبر، اسلام را بر قبایل عرب پیشنهاد می فرمود و به آنان می گفت، آیا تعهد نمی دهید که نسبت به اسلام وفادار باشید؟از عرب درباره اسلام بیعت می گرفت، تا آن را پذیرفته و در راه پیشرفت و تحکیم پایه های آن بکوشند و از بذل هر گونه امکانات دریغ نورزند.و در احادیث بسیاری آمده است:

«نحن الذین بایعوا محمدا علی الجهاد ما بقینا ابدا» .

با پیامبر پیمان بستیم تا همواره در جهاد وفادار باشیم.

«بایعناه علی الموت » پیمان بستیم تا پای جان وفادار باشیم.

«بایعت رسول الله صلی الله علیه و آله علی السمع و الطاعه » .

با پیامبر پیمان بستم تا سخن نیوش و فرمانبردار باشم.

لذا بیعت در عهد رسالت چیزی جز پیمان وفاداری نبود، بیعت کنندگان به حکم وظیفه می بایست تمامی امکانات خود را در اختیار پیامبر قرار دهند و تمامی توان خود را در راه اسلام ارزانی دارند.این گونه پیمان در حقیقت پیمان با خدا است.و در راه اسلام انجام گرفته است، تا اسلام حاکم باشد و گسترده و جهان شمول گردد.

ابن خلدون در این باره گوید:

«اعلم ان البیعه هی العهد علی الطاعه، کان المبایع یعاهد امیره علی انه یسلم له النظر فی امر نفسه و امور المسلمین، لا ینازعه فی شیئ من ذلک، و یطیعه فیما یکلفه به من الامر علی المنشط و المکره، و کانوا اذا بایعوا الامیر و عقدوا عهده، جعلوا ایدیهم فی یده تاکیدا للعهد، فاشبه ذلک فعل البایع و المشتری فسمی بیعه، مصدر باع، و صارت البیعه مصافحه بالایدی.هذا مدلولها فی عرف اللغه و معهود الشرع. و هو المراد فی الحدیث فی بیعه النبی صلی الله علیه و آله لیله العقبه و عند الشجره و حیثما و رد هذا اللفظ » ^(۶).

بیعت، پیمان بر فرمانبرداری است.مانند آن است که بیعت کننده نسبت به امیر(سرکرده)خود تعهد می دهد، تا مصلحت اندیشی درباره خود و شؤون مسلمین را، به او واگذارد و با او درگیر نشود و در آنچه فرمان می دهد، فرمان ببرد، چه خوش آیند باشد یا ناخوش آیند.و موقع بیعت، دست خود را در دست امیر می گذاردند، مانند فروشنده و خریدار، از این رو این گونه پیمان را بیعت نامیدند که همانند معامله بیع انجام می گیرد.همچنین مفهوم بیعت، در عرف لغت و شرع و نیز در مواردی که با پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بیعت انجام گرفته همین گونه است.

راغب اصفهانی گوید:

«و بایع السلطان:اذا تضمن بذل الطاعه له بما رضخ له.و یقول لذلک:بیعه و مبایعه.و قوله-عز و جل-: «فاستبشروا ببیعکم الذی بایعتم به » ^(۷) اشاره الی بیعه الرضوان » ^(۸).

با سلطان بیعت نمود، یعنی تعهد کرد که اطاعت خود را مبذول دارد و نسبت به فرامین او خاضع باشد.

لذا بیعت در آن عهد، برای تاکید بر وفاداری، و فراهم ساختن امکانات بوده است. و همانگونه که در امر رسالت دخالتی نداشته، در امر زعامت پیامبر نیز دخالتی نداشته است.زیرا پیامبر از جانب خداوند به هر دو مقام منصوب گردیده بود و تاکید پیامبر بر گرفتن بیعت، تنها برای تحکیم و تثبیت پایه های حکومت خود و فراهم ساختن امکانات بوده است.

بیعتی را که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در روز غدیر خم، از مسلمانان، درباره مقام ولایت کبرای مولا امیر مؤمنان علیه السلام گرفت بر همین منوال بود، پس از آنکه به طور صریح، علی را برای خلافت و امامت پس از خود منصوب نمود، از مردم پیمان وفاداری گرفت، تا امکانات خود را-همانگونه که در اختیار پیامبر قرار داده اند در اختیار علی علیه السلام نیز قرار دهند و در تثبیت پایه های حکومت وی بکوشند.

لذا حضرت فرمود:

«اللهم وال من والاه، و انصر من نصره، و اخذل من خذله » ^(۹).

خداوندا، در پرتو عنایت خود قرار ده، کسی را که خود را در پرتو ولایت کبرای علی قرار داده و یاری نما کسی را که علی را یاری کند و از عنایت خود محروم ساز کسی را که علی را رها کرده او را تنها گذارد و یاری نکند.

بیعت واجب الوفا است

بیعت، تعهدی واجب الوفا است، زیرا شریعت اسلام، آن را از لوازم ایمان شمرده و نقض عهد را مایه فزونی کفر دانسته است.

بیعت از نظر عرف و شرع، تعهدی است واجب الوفا که شرافت و کرامت انسانیت، التزام به آن را ایجاب می کند.این خود یک تعهد شرعی است که لزوم آن در عرف، مسلم بوده، و شرع آن را امضا و تنفیذ نموده و نقض عهد از دیدگاه عقل و شرع، گناه به شمار می رود.

قرآن، بر این امر به گونه های مختلف تاکید کرده است.

اولا، از آن با عنوان «بیع » -که از عقود لازمه است-یاد کرده است:

فاستبشروا ببیعکم الذی بایعتم به ^(۱۰).

ثانیا، این گونه بیعت را بیعت با خدا دانسته که پیمانی است ناگسستنی: ان الذین یبایعونک انما یبایعون الله، ید الله فوق ایدیهم ^(۱۱).

و وفای به این عهد را-که عمل به شریعت است-تجارتی دانسته که هرگز کساد ندارد:

ان الذین یتلون کتاب الله و اقاموا الصلاه و انفقوا مما رزقناهم سرا و علانیه یرجون تجاره لن تبور ^(۱۲).

ثالثا، وفای به این عهد را از لوازم ایمان گرفته است:

و من اوفی بما عاهد علیه الله ^(۱۳).

و الموفون بعهدهم اذا عاهدوا ^(۱۴).

رابعا، نکث بیعت(نقض پیمان)را گناه شمرده است:

و من نکث فانما ینکث علی نفسه ^(۱۵).

و از هر گونه عهد شکنی، با عنوان «نکث » یاد کرده که مستوجب کفر و جواز قتال است.

و ان نکثوا ایمانهم من بعد عهدهم و طعنوا فی دینکم فقاتلوا ائمه الکفر انهم لا ایمان لهم لعلهم ینتهون.الا تقاتلون قوما نکثوا ایمانهم… ^(۱۶)

و اگر پیمان شکستند و بر دین طعنه وارد ساختند پس با سران کفر بجنگید زیرا اینان را تعهدی نیست باشد تا بس کنند.آیا نمی جنگید با گروهی که پیمان شکسته اند؟!

امام امیر المؤمنین علیه السلام می فرماید:

«و اما حقی علیکم فالوفاء بالبیعه، و النصیحه فی المشهد و المغیب، و الاجابه حین ادعوکم و الطاعه حین آمرکم » ^(۱۷).

آنچه حق من بر شما است آن است به پیمان خود پایبند باشید.و در حضور و پشت سر ناصحانه برخورد کنید.و هر گاه شما را می خوانیم اجابت کنید، و آنچه دستور می دهم فرمانبردار باشید. در روایات فراوان، بیعت را همچون طوقی دانسته است که گردن بیعت کننده را فرا گرفته، و بیعت انسان را گریبانگیر و گردن گیر آن می داند.و نکث بیع یا نقض عهد و شکستن پیمان را از گناهان بزرگ می شمارد.

ثقه الاسلام کلینی از امام صادق علیه السلام روایت می کند که فرمود:

«من فارق جماعه المسلمین و نکث صفقه الامام، الی الله-عز و جل-اجذم » ^(۱۸).

صفقه:دست به دست دادن در هنگام بیعت است.

هر که از انبوه مسلمانان کناره گیرد.و بیعت خود را با امام نقض کند.روز قیامت در حالی محشور می شود که او را خوره گرفته است.

شیخ المحدثین، صدوق، از امام صادق علیه السلام روایت کرده که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:

«ثلاث موبقات:نکث الصفقه، و ترک السنه، و فراق الجماعه » ^(۱۹).

سه چیز موجب هلاکت است:نفض بیعت، ترک سنت، جدا شدن از جماعت.

ابو بصیر از امام صادق علیه السلام روایت کرده است که فرمود:

«و من مات و لیس فی رقبته بیعه لامام، مات میته جاهلیه.و لا یعذر الناس حتی یعرفوا امامهم » ^(۲۰).

هر که در گردن خود بیعت با امام وقت را نداشته باشد، همانند دوران جاهلیت خواهد مرد.و پذیرفته نیست عذر کسی تا امام خویش را بشناسد.

روایات در زمینه ضرورت بیعت و حرمت نقض عهد با امام وقت، از حد تواتر افزون است.از این رو، بیعت که پیمان