خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲

با فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ شامل 85 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام ۱۱/ ۸/ ۱۳۸۲ :

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدللَّه ربّ العالمین والصّلاه والسّلام علی سیّدنا و نبیّنا ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الأطیبین الاطهرین سیّما بقیّه اللَّه فی الأرضین. «یا ایّها الّذین امنوا اتّقوا اللَّه وقولوا قولاً سدیداً یصلح لکم اعمالکم و یغفر لکم ذنوبکم و من یطع اللَّه و رسوله فقد فاز فوزاً عظیماً.»
بسیار جلسه ی بزرگ و پُر کیفیت و مغتنمی است. ایام و ساعات هم جزو ساعاتی است که حقیقتاً باید آنها را مغتنم بشماریم؛ ماه مبارک رمضان و بر سر سفره ی فیض الهی و ضیافت رحمانی؛جمع حاضر هم جمع کارمندان و مسؤولان ارشد کشور، در نظامی که هدف خود را خدمت و مجاهدت برای اعتلای نیکی ها، گسترش طیبات عالم «لیحلّ لکم الطّیبات» و ممنوع و محدود و کم کردن بدی ها و شرارت ها و فسادها قرار داده است.
حرف اساسی و مهم در جمع ما این است که ما به مسؤولیت خود که بسیار امر خطیر و سنگین و در عین حال باارزشی است، بیندیشیم؛ آن را پاس بداریم و از عهده ی آن برآییم؛ کوشش ما این باشد. و این فقط با رعایت تقوای الهی امکان پذیر است. اگر تقوا را رعایت کنیم، کار ما درست انجام خواهد شد و با شرایط لازم و دور از شائبه ها و اختلال هایی که از ناحیه ی فساد هر کاری پیش می آید، جلو خواهد رفت و به نتایج خود خواهد رسید. تقوا موجب می شود که ما هم خوب و درست بفهمیم، هم درست بیان و عمل کنیم. وقتی انسان درست بفهمد و درست عمل و تبیین کند، موفقیت حتمی و اجتناب ناپذیر است. به همین دلیل است که بیشترین توصیه در قرآن و روایات به مؤمنان، توصیه به تقواست. ما بیش از همه ی مردم به تقوا احتیاج داریم؛ چون مسؤولیت ما سنگین است و بخشی از اقتدار ملی در اختیار ماست. اگر تقوا نباشد، این اقتداری که متعلق به ملت است و گوشه یی از آن در اختیار هر یک از افراد جمع حاضر است، ممکن است در راه و جای درست خود مصرف نشود. بنابراین، مهمترین مسأله برای ما تقواست.
وقتی توصیه به تقوا می کنیم، معنایش این نیست که تقوا وجود ندارد؛ نه، بلکه توصیه به این است که اگر این دستاورد معنوی در ما هست، حفظ شود؛ اگر ناقص است، تکمیل؛ و اگر مفقود است، تأمین شود. این طور هم نیست که توصیه کننده ی به تقوا – که در این مجلس بنده هستم و در نمازهای جمعه و در سخنرانی ها و در بیانات موعظه آمیز – نیاز کمتری به تقوا داشته باشد تا توصیه شونده؛ نخیر، بلکه گاهی توصیه کننده خودش به مراتب محتاج تر است به توصیه؛ اما موعظه، گفتن و توصیه کردن لازم است. لذا در شرع مقدس اسلام »تواصی« وارد است؛ همه باید همدیگر را توصیه و سفارش به حق، صبر و حفظ راه مستقیم الهی کنیم تا از این راه منحرف نشویم.
اگر بخواهیم تقوا را در زندگی – چون ادعای تقوا و بر زبان آوردن آن کافی نیست؛ واقعاً باید متقی و پرهیزگار بود – و اعمال و رفتار خودمان بروز دهیم، مهمترین عرصه ی آن برای ما مسؤولان، عرصه ی مسؤولیت های اجتماعی است و هدفهای انقلاب را بجد دنبال کردن. انقلاب اسلامی هدف ها و شعارهایی دارد که برای تحقق آن جانهای پاک و خونها فدا شده است. این هدفها رشد معنوی و مادی، ساختن دنیا و آخرت مردم و تأثیرگذاری بر روی آنها، تعالی اخلاقی، رسیدن کشور به نقطه یی که شایسته ی کرامت انسانی است و ایجاد فضایی برای رشد استعدادها و بهره بردن افراد از مواهب الهی – چه مواهب مادی، چه مواهب معنوی – است که از جمله ی آنها آزادی، علم و فضایل اخلاقی است.
نظام به این منظور به وجود نیامد که قدرت را از دست عده یی بگیرد و به دست عده ی دیگری که من و شما باشیم، بدهد؛ بدون این که این عده که قدرت را می گیرند، تعهدی در قبال این حرکت عظیم مردم داشته باشند. مردم؛ این موج عظیمِ و دریای خروشان که انقلاب را به وجود آوردند و در بحران های گوناگون آن را حفظ کردند و بسلامت این نظام را از گردنه های خطرناک گذراندند، توقعاتی دارند. این توقعات را ما مؤمنان به اسلام در نام اسلام خلاصه می کنیم که حقیقت هم همین است، منتها چون ممکن است اسلام با تفسیرها و تبیین های غلط در معرض دید خیلی ها قرار بگیرد و اشتباه شود، »جمهوری اسلامی« شعارهای مشخص دارد: استقلال، آزادی، رشد معنوی و تعالی مادی، ایجاد محیط امن و با کرامت برای انسانها؛ ما باید این خواسته ها را دنبال کنیم و برای آنها حرکت کنیم.
مسؤولان بالای کشور و بخش های مختلف، باید بزرگترین مظهر تقوایشان این باشد که آن مسؤولیتی را که بر حسب قانون بر عهده گرفته اند، به بهترین وجه و بدون هیچ نقصی ادا کنند. البته در سطوح متوسط یا در بدنه ی وسیع مسؤولان کشور ممکن است نشود توقعات را در این حد برای آنها مطرح کرد، اما در مورد مسؤولان سطح بالا و مدیران ارشد نظام: نمایندگان مجلس، مسؤولان قوه ی قضاییه، اعضای دولت، نیروهای مسلح، نهادهای انقلابی و بخش های مسؤول روحانی در زمینه ی انقلاب دارند – که الحمدللَّه بیشتر مسؤولان در این جا جمع هستند – باید بیشترین تلاش و کار را بکنند تا این مسؤولیت هایی که به عهده ی آنهاست، به بهترین وجه انجام گیرد. اگر این شد، زندگی مردم آباد و عقب ماندگی های کشور جبران خواهد شد، کما این که هر مقدار که کار کردیم، اثرش را در جامعه دیده ایم.
یکی از مهمترین مواضع بروز تقوا در عمل مسؤولان این است: خود را در مقام انجام مسؤولیت ندیدن؛ درست عکس آنچه که اهل دنیا برای مسؤولیت ها قائلند. اهل دنیا مسؤولیت های دولتی و… را برای دنیای خودشان می خواهند. اگر ریاست، مدیریت یا عضویت در پارلمانها و مراکز این چنینی را می خواهند، در درجه ی اول آنچه برایشان اهمیت دارد، مسائل شخصی است. لذا در طی مسؤولیت بار خودشان را می بندند و شاید خود را برای مدت طولانی از عمر بیمه و تأمین می کنند! در نظام جمهوری اسلامی، قطعاً این محاسبه، محاسبه ی غلطی است. آن کسی که وارد مسؤولیت می شود، باید مطلقاً منافع شخصی خود را در قبول این مسؤولیت نبیند و اگر این کار و مسؤولیت مطابق توانایی اش نیست، مسؤولیت را قبول نکند؛ اما وقتی قبول کرد، باید آنچه در درجه ی اول برایش اهمیت دارد، که هیچ چیز در عرض آن نیست، ادای مسؤولیتش باشد؛ هرچند که به ضرر خود او و برخلاف منافعش تمام شود.
مسؤولیت را با سختی ها و دغدغه هایش و با مجاهدتی که باید برای ادای آن کرد، قبول کنیم. اگر این شد، آن وقت انسان پیش خدای متعال و مردم روسفید است و مردم هم می فهمند. درست است که تبلیغ و گفتن و جنجال کردن و زرق و برق و … روی ذهن آحادی از مردم تأثیرهایی می گذارد؛ اما این تأثیرات ماندنی نیست؛ »فأمّا الزّبد فیذهب جفاء«؛ حقیقت باقی می ماند؛ آنچه حق و صدق است در ذهن مردم جاگیر می شود. اگر خدای نکرده ما برخلاف تعهد دینی و انقلابی و تعهد بر اساس قبول مسؤولیت حرکت و عمل کنیم، ولو در برهه ی کوتاهی از زمان هم بتوانیم حقیقت را طور دیگری نشان دهیم، مردم درک می کنند.
یکی دیگر از مظاهر تقوا در نظام اسلامی این است که همه توجه کنند که قدرتهای بزرگ جهانی به دلایل مختلف – که غالباً آنها را می دانید – با این نظام دشمنی دارند:
این نظام برای اولین بار قواعدی را که دستگاه ها و مراکز استکباری دنیا وضع و بر اساس آن روابطشان را تنظیم کرده بودند، نقض و اعلام کرد که معتقد به اسلام، عدل و دفاع از عدالت در هر نقطه ی دنیا و معتقد به دفاع از مظلوم است.
این نظام با برافراشتن پرچم اسلام، احساس اسلام خواهی و حیات مجدد اسلامی را در سطح وسیعی از مردم که در یکی از حساسترین مناطق دنیا – منطقه ی خاورمیانه و بخشی از آسیا – هستند، بیدار کرد. بدیهی است که قدرتهای مستکبر جهانی و زیاده خواه که دارای سوابق و لواحق سوء و وضعیت بد و آلوده هستند و سزاوار سرزنش، از چنین نظامی خوششان نیاید و با آن در هر حدی که بتوانند، دشمنی کنند.
همه مراقب باشند که به دشمن نظام اسلامی به هیچ نحو؛ چه با همسویی و چه با هم جهتی و چه با موضع گیری و حرف زدن و اقدام کردن، کمک نکنند. یکی از چیزهایی که منافی با تقوا و پرهیزگاری است، همین موضوع است.
از جمله ی مواردی که باید از تقوای مسؤولان و نظام بروز کند، رعایت حدود قانونی در همه ی بخش هاست و عدمِ تخطی از آنچه که قانون اساسی و قوانین معتبر برای بخش ها و دستگاه های مختلف معین کرده اند. تخطی از این قوانین، در مواردی مشکل بزرگ فساد اقتصادی و فساد دستگاه های مسؤول را به وجود می آورد و یا موجب تعارض بین دستگاه های مختلف و تشتت و بگو مگوهای مضر و مفسده انگیز می شود.
فضای ماه رمضان است و فضای معنوی. این جا هم حسینیه است و وقت هم بهترین وقت برای این که ما این حرف ها را بین خودمان بگوییم. خیلی از این حرف ها را من و شما می دانیم؛ لکن موعظه به معنای این نیست که انسان مطالبی را که طرف مقابل نمی داند، به او بگوید. موعظه یعنی حتّی تکرار مطالبی که انسان می داند؛ چون در خودِ شنیدن اثری است که در دانستن نیست. من و شما هم احتیاج داریم که بشنویم و همدیگر را موعظه کنیم. موعظه ی اصلی و مهم ما همین مسأله ی تقواست و تقوا برای ما مسؤولان اهم و پایه ی آن در مورد ما، پایه ی بالاتری است که نمی توانیم به سطح تقوای متعارفِ عادی مردم اکتفا کنیم.
یکی دو مسأله ی دیگر هست که لازم است مطرح کنم. یکی از آنها، همین مسأله یی است که رئیس جمهور عزیز و متعهدمان، جناب آقای خاتمی، مطرح و به تفصیل بیان کردند. اولاً باید بگویم که این گونه حوادث در کشور نباید به هیچ وجه وسیله ی بگو مگو و اختلاف بین مسؤولان، آحاد یا جناح های کشور شود؛ از این پرهیز کنید. ایشان درست گفتند که نقد و انتقاد و… ایرادی ندارد، و حتّی برخی از بی تابی هایی که انسان در این قضیه از دانشجوها، آحاد مردم و یا بعضی از مطبوعات دید که دغدغه داشتند، خوب هم هست و نشان دهنده ی این است که روی عزت و استقلال ملی در جامعه حساسیت زیاد است؛ اما هیچ کدام از اینها نباید به دعوا، اختلاف و کشمکش منتهی شود. آنچه اهمیت دارد این است که شما نخبگان و مسؤولان و بخصوص افرادی که تریبون دارند و نقش آنها بسیار مهم است – چه مجلس، چه مطبوعات، چه نمازهای جمعه و چه بقیه ی جاها – بدانند که وقتی کشور با چنین مسأله یی – که یک مسأله از دهها و صدها مسأله یی است که کشور با آن مواجه می شود – روبه رو می شود، بدترین روش این است که خود این مسأله در داخل به وسیله یی برای بگومگو تبدیل شود؛ این خیلی بد است.
اوایلی که عراق حمله کرده بود، وظیفه ی همه معلوم و مشخص بود که چه کار باید بکنند؛ اما منافقین که در آن وقت در تهران و در شهرهای دیگر فعال بودند و آزادانه حرکت و سخنرانی می کردند، دایماً می گفتند آزادی نداریم! مثل حالا که بعضی هرچه به ذهنشان می آید، می گویند و هر طور هم که دلشان می خواهد، کار می کنند، آن وقت یکی از شعارهایشان این است که آزادی نداریم! نمی فهمند که خود این ادعا موجب تمسخر آنها می شود. آن وقت هم همین طور بود و عروسکهای منافقین سر چهار راهها تابلو به دست می ایستادند و مردم را نسبت به اصل مسأله ی دفاع دچار تردید و اضطراب می کردند. بعد که به آنها تذکر داده و تشر زده شد، دست و پایشان را جمع کردند. مطلقاً نباید این طور حوادث که در کشور پیش می آید، به بگومگو، دو دستگی، شکاف، جدا کردنِ افراد از یکدیگر و جناحی کردن مسائل منتهی شود؛ این خیلی بد است.
همه توجه داشته باشند که خلاصه ی آنچه اتفاق افتاد این است که صهیونیست های غاصب سرزمین فلسطین و هیأت حاکمه ی کنونی امریکا که کینه و حقدشان نسبت به جمهوری اسلامی نهایت ندارد و حاضرند از هر وسیله ی رذالت آمیزی برای رسیدن به هدف خود استفاده کنند، شعاری را در سطح دنیا درست کردند که: ایران دنبال سلاح اتمی است. برای این کار افکار عمومی و خیلی از دولتها را حساس کردند و بعد از جنجال، هدفشان این بود که اجماع جهانی برسد به این جا که تلاش علمی و فناوری اتمی ایران، موجب بیم عمومی در دنیا شده است. این جا چه کار باید کرد؟ باید اجازه داد که صهیونیست ها و امریکایی ها تبلیغات خود را تکرار کنند؛ یا نه، باید نشان داد و روشن کرد که نخیر، این طور نیست. مسؤولان محترم نظام این درایت و تدبیر را انتخاب کردند که روشن کنند و بگویند نخیر، بیایید قضیه را ببینید. آنچه که تاکنون جمهوری اسلامی قبول کرده این است که بیایند و عملیات غنی سازی یی را – که در نقطه ی مشخصی است – ببینند؛ که آنها هم آمدند و دیدند که وجود دارد و اجازه هم داشتند که هرجای دیگری هم که خیال می کنند عملیات غنی سازی هست، بروند و ببینند، تا بدانند که تبلیغات صهیونیست ها دروغ است؛ این یک راه مسالمت آمیز برای حفظ فناوری هسته یی است.
ما به هیچ قیمتی حق نداریم این فناوری را از دست بدهیم. این که بعضی تبلیغ می کنند که چیز زیادی به دست نیامده، این هم درست نیست. این را بدانید که آنچه به دست آمده، بسیار برجسته و زیاد است. اگر زیاد نبود، دشمنان ما را این قدر حساس نمی کرد. کارشناس ها و انسان های وارد و مطلع داوری درستی در این مورد دارند. ما به فناوری یی رسیده ایم که در کشور ما بومی است؛ مهم این است. اگر امروز همه ی دستگاه هایی را که در اختیار جمهوری اسلامی است، دشمنان ما بتوانند