خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قصه یک کهنه کتاب

سینما، به خصوص موضوع سینمای دینی مدتهای مدیدی است که توسط بسیاری از اساتید هنر سینما مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. تعریفی که می توان به اختصار برای سینمای دینی داد این است؛ سینمایی که ارزشهای انسانی و در واقع رشد و تعالی بشری را از نگاه توحیدی برای آدمی به ارمغان بیاورد. بنابراین اگر بخواهیم فیلمی را در قالب سینمای دینی بگنجانیم منوط به مفاهیم و محتوای موجود در بخش نوشتاری (سناریو) و ساختاری فیلم می باشد چنانچه فیلمی تهی از ارزشهای والای انسانی باشد و صرفاً به مقولات مادی بپردازد و با ساختاری متفاوت، آدمی را در دام مادیات بغلطاند خارج از سینمای دینی بوده و در این بحث نمی گنجد.
عده ای بر این باورند که سینمای دینی، صرفاً سینمایی است که پوشش و نقاب اسلامی داشته باشد در واقع در رعایت ظواهر اسلامی خلاصه می شود اما چنین نیست، چرا که سینمای دینی می تواند سینمایی تاریخی یا امروزی با مضامین و آداب و سنن مبتنی بر باورهای دینی و برگرفته از متن زندگی جاری مردم باشد.
علاوه بر اینها ارائه تصویری از باورهای دینی که نشان دهنده شکلی از موضوع انسانی است و محور اصلی را انسان و کمال طلبی او می داند و به خاطر انسان و آرمان خواهی و ارتقاء سطح دانش اوست، فیلمی با خواستگاه دینی است که منشأ آن ذات خداوند متعال است. با این تعریف نمونه های بارزی از ژانرهای سینمایی، همانند فیلم دزد دوچرخه ساخته دسیکا در این دایره قرار می گیرد، فیلمی که توانست با مضمون دینی خاص خود و بیان موضوعی عمیق و ساده در روند اجتماع و زندگی مردم ایتالیا تأثیر بسزایی داشته باشد اما چیزی که هست بحث درباره کشوری است که قوانین آن بر اساس اسلام می باشد. بنابراین هر فیلمی در هر ژانری که ساخته می شود و به نمایش در می آید باید در قالب اندیشه ای دین مدار و متأثر از جامعه ای دین باور ارائه شود که با انقلاب عظیم مردمی شکل گرفته است. چه بخواهیم و چه نخواهیم زمان در گذر است و شرایط خاص در زمان خاص شکل می گیرد. چه چیزی اهمیت دارد شهرت یا اعتقاد، اندیشه یا قالب، شرایط یا باورها. به هر حال از این دست سئوالات بسیار است و پاسخ گویی به آنها نیز آسان نیست چرا که برخی پیش از آنکه به فکرحل مسئله باشند درپی حذف صورت مسئله هستند.
این روزها سینمای بحران زده ایران دست خوش تغییر و تحولات سئوال برانگیزی است و گاه سینما هم نان به نرخ روز می خورد. هرکس دستی در آستین نویسندگی و سازندگی فیلم دارد می خواهد تحول ایجاد کند و جریان ساز شود. همه می دانند اگر بچه ای بخواهد وسیله آزمایشگاهی ساده ای بسازد باید از ابزار و لوازم مورد نیاز آن اطلاع داشته باشد و بدون قاعده و قانون و اصول هرگز دست به چنین عملی نمی زند. پس چگونه می شود عده ای به خود اجازه می دهند هر محتوای غلط سینمایی را در هر قالبی که می پسندند جای داده و خوراک دیگران سازند؟ اخیراً برخی از فیلمسازان از صفاتی همچون داشتن جرأت وجسارت که (قطعاً نشریات و مطبوعات سینمایی در علم کردن آنها بی تأثیر نبودند) به نفع خود استفاده می کنند. مگر می شود قوانین را هر طور که می خواهیم به نفع خود تغییر دهیم؟ برخی سینما را زمانی سینما می دانند که خود فیلمی ساخته باشند هیچ جایگاهی برای اندیشه و اعتقاد قائل نیستند همانند شعبده بازان از هر ترفند و نیرنگی استفاده می کنند تا تماشاچی را مجذوب خود کرده و آنها را در بند تزئینات و نقش و نگارهای رویایی آثارشان هلاک نمایند.
اینان هیچ تصور روشنی از زندگی مردم ندارند، حال آنکه انتظار دارند مردم آثارشان را چون کتاب مقدس بخاطر بسپارند و در تاریکی سینما آیه های روشنی از بافته های آنان را درک نمایند.
البته کسی منکر تغییر و تحول و دگرگونی در ساختار و محتوای سینمای ایران نیست بخصوص در سالهای اخیر برخی فیلمسازان ما به خود آمدند و تا حدودی وضعیت سینمای نابسامان کشور را بهبود بخشیدند اما این موضوع متأسفانه منحصر می شود به تعداد معدودی از فیلمسازان خوش فکر سینمای ایران. به جرأت می توان گفت تعدادی از کارگردانان برجسته توانسته اند با ساختن فیلمهایی جریان تازه ای ایجاد کرده و حرکتی را بوجود بیاورند تا سینمای ما هر چه بیشتر به سمت تکنیک، محتوا و ساختار قوی و جهانی شدن گام بردارد.
مدتی است شاهد نمایش فیلمهایی با موضوعات تقریباً مشابه به هم هستیم که کارگردان خود نویسنده فیلم نیز می باشد و به فواصل زیاد دست به ساخت چنین آثار بی هویتی می زنند.
مدتی است سینمای ایران حساسترین وعجیبترین روزهای خود را طی می کند. جشنواره ۷۷ با حرکت طوفانی آغاز شد، اما همه چیز دور از انتظار بود به یک باره بعد از پایان جشنواره و آغاز اکران فیلمها قضایا روشن شد که فیلمهای جشنواره از باب موضوع شباهت نزدیکی با هم دارند، قرمز، غریبانه، جوانی، عشق + ۲، مصائب شیرین، سیاوش، دختری با کفشهای کتانی، شیدا و شوخی.
محتوای این فیلمها عشق بود و عشق و مختص جذب جوانان و نوجوانان. مثلاً اگر کسی بخواهد برای حل بحران سینمای ایران چاره اندیشی کند مسئله اصلی را رونق گیشه و جذب مخاطب جوان و جاذبه های تصویری فیلم تصور می کند. حال آنکه این چنین نیست و راه نجات سینمای ایران در ارائه الگوهای بر گرفته از جوامع غربی و احیاء سینمای فارسی دهه ۵۰ نیست. چنین نیست که به جوانان و نوجوانان بیاموزیم چگونه و به چه شکل در اجتماع با جنس مخالف ارتباط برقرار کنند. چگونه نیازهای کاذب و خواسته ها و آمالهای دست نیافتنی را در تماشای فیلم فارسی پیدا کنند. چگونه تفریح کنند و چقدر لذت ببرند. جوانی که به زعم فیلمسازان فیلم فارسی ساز، دچار سردرگمی و بحران فکری است و هیچ تصویر درستی از آینده نمی تواند در ذهنش داشته باشد با دیدن اینگونه فیلمها حقیقتا از پویایی افتاده و در منجلاب گمراهی محو می شود.
ما هرگز مخالف با ساخت فیلمی مثل قرمز نیستیم بلکه با نحوه ارائه فیلم مخالفیم. قرمز هم نقاط قوت دارد و هم نقاط ضعف که البته نقاط ضعف آن بیش از نقاط قوت آن است. فیلمنامه ای قوی که به اختصار با مخاطب صحبت می کند، از دکوپاژ عالی برخوردار است، بهترین فیلمبردار (کلاری) را دارد، با برخورداری از فضای مناسب و ایده آل بهره مند است از طنز هم بی نصیب نیست. با این ویژگی ها بیننده را به دنبال خود می کشد. در مجموع از جهات تکنیکی و ساختاری قابل قبول است اما هنوز تا محتوای هنری و ژرف گونه که یک فیلم ایرانی در یک کشور اسلامی داشته باشد راه بس درازی را باید طی نماید. دلیل این همه برتری و نقاط قوت در چیست؟ چرا قرمز از فروش گیشه بالایی برخوردار می شود؟ این فیلم با دستمایه قرار دادن ماجرایی تکان دهنده و با تصویر سازی هنرمندانه و انتخاب زاویه دید مناسب پیش می رود و شکل می گیرد. بازیها و ضرب آهنگها، تماشاگران را با خود همراه می کند و آنها را به جایی می کشاند که صاحب اثر می خواهد. قرمز از فاکتورهای بسیاری بهره می برد. چهره های سرشناس و جوان سینما، موسیقی پاپ در فیلم، تبلیغات از قبل طرح شده، آنونس قوی و مؤثر بر روح و روان مخاطب تلویزیونی و اشاره به این عنوان که در ابتدای آغازین فیلم بر پرده سینما حک می شود «این یک داستان واقعی است» خود گویای این ادعاست.
فیلم علیرغم اینکه از کلیشه های ر