خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شاگردان امام محمد باقر (ع)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شاگردان امام محمد باقر (ع) :

خاندان رسالت و اهل بیت رسول الله (ص)، از آن جا که به گواهی قطعی وانکار ناپذیر پیامبر اسلام (ص)، عدل و همپا و هماوای قرآنند با حقیقت، محتوا و پیام قرآن، همگونی و سنخیت دارند.

حدیث ثقلین از جمله احادیث مهم مورد پذیرش اهل سنت و امامیه است.

در این حدیث، رسول خدا، ثمره تلاشهای طاقت فرسای خود در مسیر ایفای رسالت و هدایت خلق را، در دو یادگار گرانبها که پس از خود برجا گذاشته خلاصه کرده و گفته است: من دو شی ء گرانبها در میان شما باقی می گذارم: قرآن و اهل بیتم را، این دو هرگز از یکدیگر جدا نشوند تا در قیامت بر حوض کوثر، بر من وارد شوند… ^(۱)

با توجه به مقام معنوی و الهی پیامبر (ص) که کمترین خود خواهی و هوا و هوس در او راه نداشته و آنچه او می گفته در حقیقت مورد تأیید خداوند بوده و رأی و سخنی جز به اشاره و تأیید وحی اظهار نمی داشته است، ^(۲) می توان بیقین اقرار کرد که پیامبر (ص)، خاندانش را بر اساس ملاحظات خویشاوندی و روابط نسبی و علایق مادی بشری، در کنار قرآن، بزرگترین معجزه خویش ننهاده است، بلکه قرین ساختن اهل بیت، با پیام وحی، از آن جهت بوده که میان آن دو هماهنگی و سنخیت وجود داشته است .

اگر خداوند قرآن را بدور از کمترین ضعف و کاستی و کجی و نادرستی فرو فرستاده، ^(۳) اهل بیت را نیز از هر انحراف و گناه، پاک گردانیده و مصونیت بخشیده است. ^(۴)

اگر قرآن، دارای حقایقی اصولی و محکم و نیز مسایلی متشابه ^(۵) است که برای فهم آنها باید به منبعی الهی و آگاه به رموز وحی مراجعه کرد، اهل بیت، همان آگاهان و عالمانی هستند که مفسر قرآن و مبین احکام و پیامهای آنند. ^(۶)

هر چند آیات قرآن، روشن و روشنگر است، ولی معنای روشنی مفاهیم قرآن، این نیست که تمامی مطالب و مفاهیم آن برای همه اندیشه ها آشکار و بی نیاز از توضیح باشد، چه، خداوند به پیامبر (ص) فرمان داده تا آیات وحی را برای مردم توضیح و تبیین کند. ^(۷)

با این بیان، اهل بیت از آن جهت، قرین قرآن و جدایی ناپذیر از آن معرفی شده اند که پس از رسول خدا (ص) به تبیین مفاهیم وحی و حقایق قرآن، برای توده ها بپردازند و این توان و شایستگی در همه اهل بیت رسالت (معصومین علیهم السلام) بوده است.چنانکه علی (ع) به سینه اش اشاره می کرد و می گفت: در اینجا دانشهای فراوانی است که کاش شاگردان شایسته ای می یافتم و این حقایق را بدانها می آموختم. ^(۸)

آن چه پس از وفات رسول اسلام (ص) برای جامعه اسلامی و خاندان پیامبر (ص)، رخ نمود هرگز به آنان، مجال نداد تا آن گونه که می خواستند و می بایست، به نشر معارف قرآنی بپردازند .

جریانهای سیاسی حاکم بر جامعه، پس از رحلت رسول خدا (ص)، سبب تفکیک قرآن از عترت در باور و اندیشه بخش عظیمی از مردم شد.قرآن بظاهر محور نظام دستوری دین و حکومت گردید، ولی چون نیازمند مفسر و مبین بود، باعث شد تا میدان تفسیر و تأویل بشدت گسترش یابد و چهره هایی در محافل علمی و دینی مطرح شدند که هرگز آیه ای در تطهیر آنان نازل نشده و سفارشی از ناحیه رسول خدا در تمسک به آنان نرسیده بود.از سوی دیگر، کسانی چون علی بن ابی طالب (ع) که با صدای رسا فریاد بر می آورد: سلونی قبل از تفقدونی، یعنی هر چه می خواهید از من بپرسید، قبل از این که مرا از دست بدهید، مهجور وناشناخته ماندند.

حسن بن علی (ع)، از سوی حکومت معاویه، تحت شدیدترین فشارهای روحی و اجتماعی قرار داشت و هرگز به او فرصت نشر معارف واقعی داده نشد.

حسین بن علی (ع) تحت فشار قرار گرفت که حکومت ضد دینی و ضد بشری یزید را بپذیرد و از آنجا که پذیرش حکومت وی را مایه نابودی اساس شریعت می دانست، از آن اجتناب کرد و در این راه به شهادت رسید.

بنی امیه بر جان و مال و ناموس و دین مردم مسلط شدند.و زمینه چنان شد که فردی چون زین العابدین ناگزیر، معارف حقه را در قالب دعا و نیایش اظهار می کرد.در این میان، در عصر امام باقر (ع)، شرایط سیاسی جامعه به گونه ای تغییر یافت که آن حضرت توانست، مجمعی علمی تشکیل داده، به تعلیم و تربیت مردانی دانشمند و متعهد به ارزشهای شریعت بپردازد.

این است که وقتی صفحات تاریخ صدر اسلام مرور شود، در زندگی علمی امام باقر (ع) نام بسیاری از شاگردان آن حضرت و شخصیتهای ممتاز علمی جهان اسلام جلب نظر می کند.

با این همه، نباید تصور کرد که امام باقر (ع) آسوده و ایمن از محدودیتها و ممنوعیتهایی بوده است که حکومتها برای اهل بیت (ع) فراهم می آورده اند، بلکه بی تردید، جو حاکم بر زندگی امام باقر (ع) به شدت جو تقیه بوده است، زیرا با فرهنگ خاصی که در نتیجه حکومتهای ناصالح بر جامعه حاکم شده بود، کنار نهادن تقیه به منزله دست کشیدن از فعالیت علمی و دور ماندن از ترویج معارف اصولی دین بشمار می رفت.

باری، شرایط زمان، برای امام باقر (ع) و نیز امام صادق (ع) زمینه ای را فراهم آورد که سایر ائمه (ع) هرگز برایشان آماده نشد.آن شرایط مساعد، معلول سستی پایه های حکومت امویان بود.بحرانهای درونی نظام سیاسی در آن عصر، به حاکمان مجال نمی داد تا بر خاندان رسالت مانند حاکمان پیشین، فشار آورند و ایشان را منزوی سازند.بی تردید اگر همین زمینه برای هر یک از امامان (ع) فراهم می آمد، آنان قادر به تأسیس حوزه های بزرگ درسی بودند و عالمان و فقیهان بیشتری را پرورش می دادند.این زمینه مساعد، سبب شد تا امام باقر (ع) و امام صادق (ع) بیشترین آرای فقهی، تفسیری و اخلاقی را در کتب فقهی و حدیثی از خویش بر جای گذارند.

این چنین است که فردی چون محمد بن مسلم می تواند سی هزار حدیث از امام باقر (ع) ^(۹) نقل کند.و شخصیتی چون جابر جعفی هفتاد هزار حدیث. ^(۱۰)

در نزد عالمان امامیه، فقیه ترین فقیهان صدر اسلام شش نفرند که همه آنان از اصحاب امام باقر (ع) و امام صادق (ع) بوده اند.آنان عبارتند از: زراره بن اعین، معروف بن خربوذ المکی، ابو بصیر الاسدی، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفی و برید بن معاویه العجلی . ^(۱۱)

شیخ الطائفه، ابو جعفر محمد بن حسن طوسی در کتاب رجال خویش، اصحاب و شاگردان امام باقر (ع) را که از آن حضرت نقل حدیث کرده اند ۴۶۲ مرد و دو زن دانسته است.

در میان اصحاب و شاگردان امام باقر (ع) برخی از نظر اعتبار و وثاقت مورد اتفاق اهل سنت و امامیه اند، و دسته ای به دلیل گرایشهای عمیق شیعی، در دایره رجال اهل سنت قرار نگرفته، بلکه تنها مورد اعتماد امامیه می باشند.

برای ارائه نموداری فهرست گونه از شاگردان امام باقر (ع) با استفاده از چند منبع رجالی، نام گروهی از آنان را یادآور می شویم، بی این که ادعای استقصا داشته باشیم.

۱ ابان بن ابی عیاش فیروز، تابعی

۲ ابان بن تغلب ابو سعید البکری الجریری

۳ ابراهیم بن الأزرق الکوفی

۴ ابراهیم الجزیری (الجریری)

۵ ابراهیم بن جمیل، برادر طربال الکوفی

۶ ابراهیم بن حنان الأسدی الکوفی

۷ ابراهیم بن صالح الانماطی

۸ ابراهیم بن عبد الله الاحمری

۹ ابراهیم بن عبید أبو غره الانصاری

۱۰ ابراهیم بن عمر الصنعانی الیمانی

۱۱ ابراهیم بن مرثد الکندی الأزدی ابراهیم بن معاذ

۱۳ ابراهیم بن معرض الکوفی

۱۴ ابراهیم بن نصر بن القعقاع الجعفی

۱۵ ابراهیم بن نعیم العبدی الکنانی

۱۶ احمد بن عائد

۱۷ احمد بن عمران الحلبی

۱۸ اسحاق بن بشیر النبال

۱۹ اسحاق بن جعفر بن علی

۲۰ اسحاق بن عبد الله بن ابی طلحه المدنی

۲۱ اسحاق بن الفضل بن یعقوب بن عبد الله بن الحرث…

۲۲ اسحاق القمی

۲۳ اسحاق بن نوح الشامی

۲۴ اسحاق بن واصل الضبی

۲۵ اسحاق بن یزید بن اسماعیل الطائی

۲۶ اسحاق بن یسار مولی قیس بن مخرمه

۲۷ اسرائیل بن غیاث المکی

۲۸ اسلم بن ایمن التمیمی المنقری الکوفی

۲۹ اسلم المکی القواس

۳۰ اسماعیل بن ابی خالد

۳۱ اسماعیل بن جابر الخثعمی

۳۲ اسماعیل بن زیاد البزاز الکوفی الأسدی

۳۳ اسماعیل بن سلمان الأزرق معروف به ابو خالد

۳۴ اسماعیل بن عبد الخالق الجعفی

۳۵ اسماعیل بن عبد الرحمان الجعفی الکوفی

۳۶ اسماعیل بن عبد العزیز

۳۷ اسماعیل بن الفضل بن یعقوب بن الفضل بن عبد الله

۳۸ اسماعیل ابو احمد الکاتب الکوفی

۳۹ اسماعیل معروف به ابو العلا از بنی قیس بن ثعلبه

۴۰ اسید بن القاسم

۴۱ اعین الرازی، معروف به ابو معاذ

۴۲ انس بن عمرو الأزدی

۴۳ ایوب بن ابی تمیه کیسان السجستانی العنبری البصری

۴۴ ایوب بن بکر بن أبی علاج الموصلی

۴۵ ایوب بن شهاب بن زید البارقی الأزدی

۴۶ ایوب بن وشیکه

۴۷ بدر بن الخلیل الأسدی، ابو خلیل الکوفی

۴۸ برد الاسکاف الأزدی الکوفی

۴۹ برد الخیاط برید بن معاویه العجلی، معروف به ابو القاسم.

۵۱ بسام بن عبد الله الصیرفی، معروف به ابو عبد الله

۵۲ بشار الاسلمی

۵۳ بشار بن زید بن النعمان

۵۴ بشر بن أبی عقبه المداینی

۵۵ بشر، بیاع

۵۶ بشر بن جعفر الجعفی، ابو الولید

۵۷ بشر بن خثعم

۵۸ بشر الرحال

۵۹ بشر بن عبد الله بن سعید الخثعمی

۶۰ بشر بن عبد الله الخثعمی الکوفی

۶۱ بشر بن میمون الوابشی الهمدانی النبال الکوفی

۶۲ بشر بن یسار

۶۳ بشیر، ابو عبد الصمد بن بشر الکوفی

۶۴ بشیر معروف به ابو محمد المستنیر الجعفی الأزرق

۶۵ بشیر بن سلیمان المدنی

۶۶ بکر بن أبی حبیبه

۶۷ بکر بن حبیب الأحمسی البجلی الکوفی

۶۸ بکر بن خالد الکوفی

۶۹ بکر بن صالح

۷۰ بکر بن کرب

۷۱ بکرویه الکندی الکوفی

۷۲ بکیر بن اعین بن سنسن الشیبانی الکوفی

۷۳ بکیر بن جند بن الکوفی

۷۴ بکیر بن حبیب الکوفی

۷۵ تمیم بن زیاد

۷۶ ثابت بن أبی ثابت

۷۷ ثابت بن دینار ابو صیفه الأزدی

۷۸ ثابت بن زائده العکلی

۷۹ ثابت بن هرمز ابو المقدام العجلی

۸۰ ثویر بن أبی فاخته سعید بن جهمان غلام ام هانی

۸۱ جابر بن عبد الله بن عمر بن حرام ابو عبد الله الانصاری

۸۲ جابر بن یزید بن الحرث بن عبدیغوث الجعفی

۸۳ جارود، معروف به ابو المنذر

۸۴ جارود بن السری التمیمی السعدی الکوفی

۸۵ جراح المداینی

۸۶ جعده بن ابی عبد الله

۸۷ جعفر بن ابراهیم الجعفی

۸۸ جعفر الأحمس

۸۹ جعفر بن حکیم بن عباد الکوفی

۹۰ جعفر بن عمرو بن ثابت أبی المقدام بن هرمز الحداد العجلی

۹۱ جعفر بن محمد بن علی بن الحسین (امام صادق علیه السلام)

۹۲ الحارث بن حصین الأزدی

۹۳ الحارث بن شریح المنقری

۹۴ الحارث بن المغیره النصری

۹۵ حبیب بن أبی ثابت الأسدی الکوفی

۹۶ حبیب ابو عمره الاسکاف

۹۷ حبیب بن بشار الکندی

۹۸ حبیب بن جری العبسی الکوفی

۹۹ حبیب بن حسان بن الأشرس الأسدی

۱۰۰ حبیب السجستانی

۱۰۱ حبیب العبی الکوفی

۱۰۲ حبیب بن المعلی السجستانی

۱۰۳ حجاج بن ارطاه ابو ارطاه النخعی الکوفی

۱۰۴ حجاج بن دینار الواسطی

۱۰۵ حجاج بن کثیر الکوفی

۱۰۶ حذیفه بن منصور بن کثیر ابو محمد الخزاعی

۱۰۷ حسان بن مهران

۱۰۸ الحسن بن أبی ساره النیلی الانصاری

۱۰۹ الحسن بن حبیش الأسدی

۱۱۰ الحسن الجعفی الکوفی

۱۱۱ الحسن بن الحسن بن الحسن بن علی بن أبی طالب (ع)

۱۱۲ الحسن بن رباط

۱۱۳ الحسن بن زیاد البصری

۱۱۴ الحسن بن زیاد الصیقل ابو محمد الکوفی

۱۱۵ الحسن بن زیاد الصیقل

۱۱۶ الحسن بن السری الکاتب

۱۱۷ الحسن بن شهاب بن یزید البارقی الأزدی

۱۱۸ الحسن بن صالح بن حی الهمدانی الثوری الکوفی

۱۱۹ الحسن بن علی الأحمری الکوفی

۱۲۰ الحسن بن عمار

۱۲۱ الحسن بن عمار عامی

۱۲۲ الحسن بن المغیره

۱۲۳ الحسن بن منذر

۱۲۴ الحسن بن یوسف

۱۲۵ الحسین بن ابتر الکوفی

۱۲۶ الحسین بن أبی العلاء الخفاف

۱۲۷ الحسین بن احمد المنقری

۱۲۸ الحسین بن بنت ابی حمزه الثمالی

۱۲۹ الحسین الجعفی ابو احمد الکوفی

۱۳۰ الحسین بن حماد

۱۳۱ الحسین بن عبد الله الأرجانی

۱۳۲ الحسین بن عبد ا