خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات

با فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات شامل 100 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقت شفاعت در روایات :

بحث روایتی شامل روایاتی در باره شفاعت و شفعاء

در امالی ^(۱) شیخ صدوق علیه الرحمه، از حسین بن خالد، از حضرت رضا، از آباء گرامش، از امیر المؤمنین ع، روایت کرده که فرمود: رسولخدا(ص)فرمود: کسی که بحوض من ایمان نداشته باشد، خداوند او را در حوضم وارد نکند، و کسیکه بشفاعت من ایمان نداشته باشد، خداوند او را بشفاعتم نائل نسازد، آنگاه فرمود: تنها شفاعت من مخصوص کسانی از امت من است، که مرتکب گناهان کبیره شده باشند، و اما نیکوکاران از ایشان هیچ گرفتاری پیدا نمی کنند، حسین ابن خالد میگوید: من بحضرت رضا عرضه داشتم: یا بن رسول الله!پس معنای این کلام خدایتعالی که می فرماید: (و لا یشفعون الا لمن ارتضی)چیست؟فرمود: شفاعت نمی کنند، مگرکسی را که خدا دینش را پسندیده باشد.

.مؤلف: اینکه فرمود: (تنها شفاعتم…)مطلبی استکه بطرق بسیاری از طریق شیعه و سنی از آنجناب روایت شده، و اگر بیاد داشته باشید، همین معنا را از آیات فهمیدیم.

و در تفسیر عیاشی ^(۲) از سماعه بن مهران، از ابی ابراهیم، حضرت کاظم ع، روایت آورده، که در ذیل آیه: (عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا، امید آن داشته باش، که پروردگارت بمقام محمودت برساند) ^(۳) فرمود: روز قیامت مردم همگی از شکم خاک بر میخیزند، و مقدار چهل سال می ایستند، و خدایتعالی آفتاب را دستور میدهد تا بر فرق سرهاشان آنچنان نزدیک شود، که از شدت گرما عرق بریزند، و بزمین دستور می رسد، که عرق آنان را در خود فرو نبرد، مردم به نزدآدم می روند، و از او میخواهند، تا شفاعتشان کند، آدم مردم را به نوح دلالت می کند، و نوح ایشانرابه ابراهیم، و ابراهیم بموسی، و موسی بعیسی و عیسی بایشان میگوید: بر شما باد بمحمد(ص)

خاتم النبیین، پس محمد(ص)می فرماید: آری من آماده اینکارم، پس براه می افتد، تا دم در بهشت می رسد، و دق الباب می کند، از درون بهشت می پرسند: که هستی؟و خدا داناتر است، پس محمدمی گوید: من محمدم، از درون خطاب می رسد: در را برویش باز کنید، چون در برویش گشوده میشود، بسوی پروردگار خود روی می آورد، در حالیکه سر بسجده نهاده باشد، و سر از سجده

……………………………………..

۱ – امالی صدوق ص ۱۶ ح ۴ مجلس ۲

۲ – تفسیر عیاشی ج ۲ ص ۳۱۵ ح ۱۵۱

۳ – سوره اسری آیه ۷۹

بر نمیدارد، تا اجازه سخن بوی دهند، و بگویند حرف بزن، و درخواست کن، که هر چه بخواهی داده خواهی شد و هر که را شفاعت کنی پذیرفته خواهد شد.

پس سر از سجده بر میدارد، دوباره رو بسوی پروردگارش نموده، از عظمت او بسجده می افتد، این بار هم همان خطابها بوی میشود، سر از سجده بر میدارد، و آنقدر شفاعت می کند، که دامنه شفاعتش حتی بدرون دوزخ رسیده، شامل حال کسانی که باتش سوخته اند، نیز میشود، پس در روز قیامت در تمامی مردم از همه امتها، هیچ کس آبروی محمد(ص)را ندارد، این است آن مقامی که آیه شریفه(عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا)، بدان اشاره دارد.

.مؤلف: این معنا در روایاتی بسیار زیاد، بطور مختصر و مفصل، هم بطرق متعدده ای ازسنی، و شیعه، روایت شده است، و این روایات دلالت دارد بر اینکه مقام محمود در آیه شریفه همان مقام شفاعت است، البته منافات هم ندارد که غیر آنجناب، یعنی سایر انبیاء و غیر انبیاء هم بتوانندشفاعت کنند، چون ممکن است شفاعت آنان فرع شفاعت آنجناب باشد، و فتح باب شفاعت بدست آنجناب بشود.

و در تفسیر عیاشی ^(۱) نیز از یکی از دو امام باقر و صادق ع روایت آمده، که درتفسیر آیه(عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا)، فرمود: این مقام شفاعت است.

باز در تفسیر عیاشی ^(۲) از عبید بن زراره روایت آمده، که گفت: شخصی از امام صادق(ع)

پرسید: آیا مؤمن هم شفاعت دارد؟فرمود: بله، فردی از حاضران پرسید: آیا مؤمن هم بشفاعت محمد(ص)در آنروز محتاج میشود؟فرمود: بله، برای اینکه مؤمنین هم خطایا و گناهانی دارند، هیچ احدی نیست مگر آنکه محتاج شفاعت آنجناب میشود، راوی میگوید: مردی از این گفتاررسولخدا پرسید: که فرمود: (من سید و آقای همه فرزندان آدمم، و در عین حال افتخار نمی کنم)

حضرت فرمود: بله صحیح است، آنجناب حلقه در بهشت را می گیرد، و بازش می کند، و سپس بسجده می افتد، خدایتعالی می فرماید: سر بلند کن، و شفاعت نما، که شفاعتت پذیرفته است، و هرچه میخواهی بطلب که بتو داده میشود، پس سر بلند می کند و دوباره بسجده می افتد باز خدایتعالی می فرماید: سر بلند کن و شفاعت نما که شفاعتت پذیرفته است و درخواست نما که درخواستت برآورده است پس آنجناب سر بر می دارد و شفاعت می نماید، و شفاعتش پذیرفته میشود ودرخواست می کند، و باو هر چه خواسته میدهند.

و در تفسیر فرات ^(۳) ، از محمد بن قاسم بن عبید، با ذکر یک یک راویان، از بشر بن شریح

……………………………………..

۱ – تفسیر عیاشی ج ۲ ص ۳۱۵ ح ۱۵۱

۲ – تفسیر عیاشی ج ۲ ص ۳۱۴ ح ۱۴۸

۳ – تفسیر فرات ص ۲۱۵

بصری، روایت آورده، که گفت: من بمحمد بن علی(ع)عرضه داشتم: کدامیک از آیات قرآن امیدوارکننده تر است؟فرمود: قوم تو در این باره چه میگویند؟عرضه داشتم: میگویند آیه: (قل یاعبادی الذین اسرفوا علی انفسهم، لا تقنطوا من رحمه الله، بگو ای کسانیکه در حق خودزیاده روی و ستم کردید، از رحمت خدا نومید مشوید) ^(۱) است، فرمود: و لکن ما اهل بیت این رانمیگوئیم، پرسیدم: پس شما کدام آیه را امیدوارکننده تر میدانید؟فرمود: آیه(و لسوف یعطیک ربک فترضی) ^(۲) بخدا سوگند شفاعت، بخدا سوگند شفاعت، بخدا سوگند شفاعت.

.مؤلف: اما اینکه آیه: (عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا)الخ، مربوط بمقام شفاعت باشد، چه بسا هم لفظ آیه با آن مساعد باشد، و هم روایات بسیار زیادی که از رسولخدا(ص)

رسیده، که فرمود: مقام محمود مقام شفاعت است، و اما اینکه گفتیم لفظ آیه با آن مساعد است، ازاین جهت است که جمله(ان یبعثک الخ)، دلالت می کند بر اینکه مقام نامبرده مقامی است که درآنروز بان جناب میدهند، و چون کلمه(محمود)در آیه مطلق است، شامل همه حمدها میشود، چون مقید بحمد خاصی نشده، و این خود دلالت می کند بر اینکه، همه مردم او را می ستایند، چه اولین وچه آخرین.

و از سوی دیگر از آنجا که حمد عبارتست از ثنای جمیل در مقابل رفتار جمیل اختیاری، پس بما می فهماند که در آنروز از آن جناب بتمامی اولین و آخرین، رفتاری صادر میشود، که از آن بهره مند می گردند، و او را می ستایند.

و بهمین جهت در روایت عبید بن زراره، که قبلا گذشت، فرمود: هیچ احدی نیست مگرآنکه محتاج بشفاعت محمد(ص) میشود، (تا آخر حدیث)، که انشاء الله بیانش بوجهی دیگر خواهدآمد.

(امید بخش ترین آیه قرآن)

و اما اینکه آیه(و لسوف یعطیک ربک فترضی)، امیدوار کننده ترین آیه قرآن باشد، و حتی از آیه: (یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا)الخ، هم امیدوارکننده تر باشد، علتش این است که نهی از نومیدی در آیه دوم، نهیی است که هر چند در قرآن شریف مکرر آمده، مثلا ازابراهیم(ع)حکایت کرده که گفت: (و من یقنط من رحمه ربه الا الضالون، از حمت خدا نومیدنمیشوند، مگر مردم گمراه) ^(۳) ، و از یعقوب(ع)حکایت کرده که گفت: (انه لا ییاس من روح الله، الاالقوم الکافرون، بدرستیکه از رحمت خدا مایوس نمیشوند مگر مردم کافر) ^(۴).

و لکن در هر دو مورد این نهی ناظر به نومیدی از رحمت تکوینی است، همچنانکه مورد دو

……………………………………..

۱ – سوره زمر آیه ۵۳

۲ – سوره ضحی آیه ۵

۳ – حجر آیه ۵۶

۴ – سوره یوسف آیه ۸۷

آیه بدان شهادت میدهد.

و اما آیه(قل یا عبادی الذین اسرفوا علی انفسهم لا تقنطوا من رحمه الله، ان الله یغفرالذنوب جمیعا، انه هو الغفور الرحیم، و انیبوا الی ربکم)، ^(۱) تا آخر آیات بعدش، هر چند که نهی ازنومیدی از رحمت تشریعی خداست، بقرینه جمله(اسرفوا علی انفسهم)، که بروشنی می فهماندقنوط و نومیدی در آیه راجع برحمت تشریعی، و از جهت معصیت است، و بهمین جهت خدای سبحان وعده آمرزش گناهان را بطور عموم، و بدون استثناء آورد.

و لکن دنبال آیه جمله: (و انیبوا الی ربکم، و جملات بعدی)را آورده که به توبه و اسلام وعمل به پیروی امر می کند، و می فهماند که منظور آیه این است که بنده ایکه بخود ستم کرده، نباید ازرحمت خدا نومید شود، مادام که میتواند توبه کند، و اسلام آورد، و عمل صالح کند، از این راه های نجات استفاده کند.

پس در آیه نامبرده رحمت خدا مقید بقیود نامبرده شد، و مردم را امر می کند که باین رحمت مقید خدا، دست بیاویزند، و خود را نجات دهند، و معلوم است که امید رحمت مقید مانند امیدرحمت مطلق و عام نیست، و آن رحمتی که خدا به پیامبرش وعده داده، رحمت عمومی و مطلق است، چون آنجناب را(رحمه للعالمین)خوانده، و این وعده مطلق را در آیه: (و لسوف یعطیک ربک فترضی)، به پیامبر گرامیش داده، تا او را دلخوش و شادمان کند.

توضیح اینکه آیه شریفه در مقام منت نهادن است، و در آن وعده ای است خاص برسولخدا(ص)، و در سراسر قرآن، خدای سبحان احدی از خلایق خود را هرگز چنین وعده ای نداده، و دراین وعده اعطاء خود را بهیچ قیدی مقید نکرده، وعده اعطائی است مطلق، البته وعده ای نظیر این به دسته ای از بندگان خود داده، که در بهشت بانها بدهد، و فرموده: (لهم ما یشاؤن عند ربهم، ایشان نزد پروردگار خود در بهشت هر چه بخواهند دارند) ^(۲) و نیز فرموده: (لهم ما یشاؤن فیها، و لدینامزید، ایشان در بهشت هر چه بخواهند دارند، و نزد ما بیش از آنهم هست) ^(۳) ، که می رساند آن دسته نامبرده در بهشت چیزهائی مافوق خواست خود دارند.

و معلومست که مشیت و خواست به هر خیری و سعادتی تعلق می گیرد، که بخاطر انسان خطور بکند، معلوم میشود در بهشت از خیر و سعادت چیزهائی هست که بر قلب هیچ بشری خطورنمیکند، همچنانکه فرمود: (فلا تعلم نفس ما اخفی لهم من قره اعین، هیچ کس نمیداند که چه چیزهاکه مایه خوشنودی آنان است، بر ایشان ذخیره کرده اند) ^(۴).

……………………………………..

۱ – سوره زمر آیه ۵۴

۲ – سوره شوری آیه ۲۲

۳ – سوره ق آیه ۳۵

۴ – سوره سجده آیه ۱۷

خوب، وقتی عطاهای خدا به بندگان با ایمان و صالحش این باشد، که مافوق تصور و ازاندازه و قدر بیرون باشد، معلوم است که آنچه برسولش در مقام امتنان عطاء می کند، وسیع تر وعظیم تر از اینها خواهد بود، (دقت بفرمائید).

این وضع عطای خدای تعالی است، و اما ببینیم خوشنودی رسولخدا(ص)چه حد وحدودی دارد، و این را میدانیم که این خوشنودی غیر رضا بقضا، و قسمت خدا است، که درحقیقت برابر با امر خدا است، چون خدا مالک و غنی علی الاطلاق است، و عبد جز فقر وحاجت چیزی ندارد، و لذا باید بانچه پروردگارش عطا می کند راضی باشد، چه کم و چه زیاد، ونیز باید بان قضائی که خدا در باره اش می راند، خوشنود و راضی باشد، چه خوب و چه بد، و وقتی وظیفه هر عبدی این بود، رسولخدا(ص)باین وظیفه داناتر، و عامل تر از هر کس دیگر است، اونمیخواهد مگر آنچه را که خدا در حقش بخواهد.

(معنی رضا در آیه کریمه”و لسوف یعطیک ربک فترضی”)

پس رضا در آیه: (و لسوف یعطیک ربک فترضی)، این رضا نیست، چون گفتیم: رسولخدا(ص)از خدا راضی است چه عطا بکند، و چه نکند، و در آیه مورد بحث رضایت رسولخدا(ص)

در مقابل اعطاء خدا قرار گرفته، و این معنا را می رساند: که خدا اینقدر بتو میدهد تا راضی شوی، پس معلوم است این رضا غیر آن است، نظیر این است که بفقیری بگوئی: من آنقدر بتو مال میدهم، تا بی نیاز شوی، و یا بگرسنه ای بگوئی: آنقدر طعامت میدهم تا سیر شوی، که در این گونه مواردرضایت رسولخدا(ص)و بی نیاز کردن فقیر، و طعام بگرسنه بهیچ حد و اندازه ای مقید نشده.

همچنانکه می بینیم نظیر چنین اعطای بی حدی را خداوند بطائفه ای از بندگانش وعده داده، و فرمود: (ان الذین آمنوا، و عملوا الصالحات، اولئک هم خیر البریه، جزاؤهم عند ربهم، جنات عدن تجری من تحتها الانهار، خالدین فیها ابدا، رضی الله عنهم، و رضوا عنه، ذلک لمن خشی ربه، کسانیکه ایمان آورده، و عمل صالح کردند، بهترین خلق خدایند، پاداششان نزد پروردگارشان عبارتست از بهشت های عدن، که نهرها از دامنه آنها روانست، و ایشان ابدا در آن جاویدانند، خدااز ایشان راضی است، و ایشان هم از خدا راضی میشوند، این پاداشها برای کسی است که ازپروردگارش در خشیت باشد)، ^(۱).

که این وعده نیز از آنجا که در مقام امتنان است و وعده ای است خصوصی، لذا باید امری باشد، مافوق آنچه که مؤمنین بطور عموم وعده داده شده اند، و باید از آن وسیع تر، و خلاصه بی حساب باشد.

……………………………………..

۱ – سوره بینه آیه ۸

از سوی دیگر می بینیم: که خدایتعالی در باره رسول گرامیش فرمود: به مؤمنین رؤف ورحیم است، (بالمؤمنین رؤف رحیم) ^(۱) و در این کلام خود رافت و رحمت آنجناب را تصدیق فرموده با این حال چطور این رسول رؤف و رحیم راضی میشود که خودش در بهشت به نعمت های آنجامتنعم باشد و در باغهای بهشت با خیال آسوده قدم بزند، در حالیکه جمعی از مؤمنین بدین او، وبه نبوت او، و شیفتگان بفضائل و مناقب او، در درکات جهنم در غل و زنجیر باشند؟و در زیرطبقاتی از آتش محبوس بمانند؟با اینکه بربوبیت خدا، و برسالت رسولخدا(ص)، و بحقانیت آنچه رسول آورده، معترف بوده اند، تنها جرمشان این بوده که جهالت برایشان چیره گشته، ملعبه شیطان شدند، و در نتیجه گناهانی مرتکب گشتند، بدون اینکه عناد و استکباری کرده باشند.

و اگر یکی از ماها به عمر گذشته خود مراجعه کند، و بیندیشد: که در این مدت چه کمالات، و ترقیاتی را میتوانست بدست آورد، ولی در بدست آوردن آنها کوتاهی کرده، آنوقت خود را ببادملامت می گیرد، و بخود خشم نموده، یکی یکی کوتاهی گری ها را برخ خود می کشد، و بخود بد وبیراه میگوید، و ناگهان متوجه به جهالت و جنون جوانی خود میشود، که در آن هنگام چقدر نادان وبی تجربه بوده بمحض آنکه بیاد آن دوران تاریک عمر می افتد، خشمش فرو می نشیند، و خودش بخود رحم می کند، و دلش برای خودش میسوزد، در حالیکه این حس ترحم که در فطرت او است، یک ودیعه ای است الهی، و قطره ایست از دریای بی کران رحمت پروردگار، با این که حس ترحم او ملک خود او نیست، بلکه عاریتی است، و علاوه قطره ایست در برابر رحمت خدا، مع ذلک خودش برای خودش ترحم میکند، آنوقت چطور ممکن است، که دریای رحمت رب العالمین، درموقفی که او است و انسانی جاهل، و ضعیف، بخروش نیاید؟و چطور ممکن است مجلای اتم رحمت رب العالمین، یعنی رسولخدا(ص)بدستگیری او نشتابد، و او را که در زندگی دنیا و درحین مرگ که در مواقف خطرناک دیگر، وزر و وبال خطایای خود را چشیده، همچنان در شکنجه دوزخ بگذارد، و او را نجات ندهد.

و در تفسیر قمی ^(۲) ، در ذیل جمله: (و لا تنفع الشفاعه عنده، الا لمن اذن له)الخ، از ابی العباس تکبیر گو: روایت کرده که گفت غلامی آزاد شده یکی از همسران علی بن الحسین، که نامش ابوایمن بود، داخل بر امام ابی جعفر ع شد، و گفت: ای ابی جعفر!دل مردم را خوش می کنید، و میگوئید شفاعت محمد شفاعت محمد؟(خلاصه بگذارید مردم بوظائف خود عمل کنند)!ابو جعفر ع آنقدر ناراحت و خشمناک شد، که رنگش تیره گشت، و سپس فرمود:

……………………………………..

۱ – سوره توبه آیه ۱۲۵

۲ – تفسیر قمی ج ۲ ص ۲۰۲

وای بر تو ای ابا ایمن، آیا عفتی که در باره شکم و شهوتت ورزیدی(و خلاصه مقدس مابیت)تو رابطغیان در آورده ولی متوجه باش، که اگر فزعهای قیامت را ببینی، آنوقت می فهمی که چقدرمحتاج بشفاعت محمدی.

وای بر تو مگر شفاعت جز برای گنه کارانی که مستوجب آتش شده اند تصور دارد؟آنگاه اضافه کرد: هیچ احدی از اولین و آخرین نیست، مگر آنکه در روز قیامت محتاج