خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 118 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ارزش شناخت (۳) :

نظریه تلائم و هماهنگی

تئوری تلائم یکی از نظریه های معروف سنتی در باب صدق است که پاره ای از فیلسوفان به علت دشواریهای نظریه تطابق و ناتوانی در حل آنها بدان رو آورده اند. طرفداران نظریه هماهنگی فیلسوفان عقل گرا از قبیل لایبنیتز G.Leibniz و اسپینوزا B.Spinoza و هگل G.Hegel هستند که در ساختن سیستمهای فکری تاکید فراوان دارند گرچه پاره ای از تجربی مسلکان و مدافعان اصالت تحقق منطقی نظیر نئورات D.Neurath همیل C.Hempel نیز چنین گرایشی داشته اند برادلی Bradley ، رشر ، دائر Dauer نیز از اصل انسجام تقریرهای جدیدی ارایه دادند. طبق این نظریه به جای تصور سازگاری با واقع، تصور هماهنگی یا همسازی اندیشه ها نشسته است. بنابراین، گزاره یا حکم و یا باور صادق یا کاذب برابر است با سازگاری یا ناسازگاری با سیستمی که به صورت منطقی به هم گره خورده اند و پذیرش باورهای نو برپایه ی نحوه ی هماهنگی یافتن آن باورها با شناختن که پیشتر داشته ایم بستگی دارد. و اگر بخشی از شناخت را هنگام پذیرفتن باوری نو وابنهیم، به سبب آن است که باور نو با بخش اعظم تجربه و شناخت ما بهتر از بخش وانهاده هماهنگ در می آید بدین سان، گفته می شود که در تاریخ علم، نظریه ها از آن رو به مثابه ی نظریه های «راست » برگزیده شده اند که بهتر از همه مکمل تنه ی اصلی شناخت علمی بوده اند و نه از آن سبب که به مدد «امر واقع » تحقیق پذیر بوده اند بدین ترتیب، نظریه ی بطلمیوس درباره ی منظومه ی شمسی نه به این جهت به سود نظریه کپرنیکی وانهاده شد که از سازگاری با امور واقع در می ماند;زیرا که به قدر نظریه ی کپرنیکی تبیین می کرد، بلکه از آن رو که دومی، همان گونه که خود کپرنیک گفت، «ساده تر» بود یعنی از اولی ظرافت ریاضی بیشتری داشت و افزوده ی هماهنگ تری بر مجموع علم بود. ^(۱)

عده ای چون کواین Quine در تحلیل ماهیت صدق به نظریه مطابقت اعتقاد دارند ولکن از سوی دیگر تئوری تلائم و هماهنگی را به عنوان ملاک احراز صدق می پذیرند. طرفداران این نظریه می گویند: «که ملاک قطعی و خدشه ناپذیری که با استفاده از آن تعیین می شود که آیا قولی را باید به عنوان حقیقت پذیرفت یا رد کرد، همان سازگاری و مطابقت آن با اقوال دیگری است که قبلا مورد قبول واقع شده است. مطابقت عبارت از این است که قول معینی با سایر اقوال تناقض و منافات نداشته و یا بقیه ی اجزای نظامی یا سیستمی که آن قول جزئی از آن است سازگار باشد.

به طور مثال، قاشق چایخوری را در لیوانی آب در نظر آورید. بنابر حکم باصره این قاشق شکسته است و به حکم لامسه درست است. اما چرا به حکم لامسه تسلیم می شویم و حکم باصره را رد می کنیم؟ زیرا قولی که مورد تایید قوه ی باصره است، با بقیه ی معلومات ما سازگار نیست از طرف دیگر قولی که مستند به قوه ی لامسه است با بقیه ی معلومات ما کاملا سازگار است. درست همین مطابقت این قول با کلیه ی اقوال پذیرفته شده ی دیگر، است که حکم قطعی وغیر قابل خدشه است که مقبولیت آن را محرز می سازد، نه حکم حواس به تنهایی ». ^(۲)

نظریه تلائم به عنوان ملاک صدق در گزاره های تاریخی کاربرد بیشتری دارد زیرا سازگاری و ناسازگاری یک گزاره ی حاکی از واقعه تاریخی با سایر گزاره های مربوط به آن واقعه نقش مؤثری دارد و اصولا پذیرش یک گزاره در حقیقت مبتنی بر مقبولیت صدها گزاره پیشین دیگری است که در ترازوی قضاوت ما پذیرفته شده اند.

شایان ذکر است که تئوری تلائم و توافق به صورتها و قرائتهای گوناگون بیان شده است مهمترین تقریرهای آن از سوی جامعه شناسان و ایده ئالیستها ارایه گردیده است.

الف: تقریر جامعه شناسان: حقیقت آن است که مقبولیت و تلائم همگان و هویت جمعی داشته باشد.

به عبارت دیگر: غیر شخصی بودن و جمعی بودن فکر در حیات جمعی منشا تحقق حقیقت است زیرا ظهور اندیشه در هویت جمعی، باعث از بین رفتن اختلاف افکار فردی می شود این تعریف که از سوی اگوست کنت، جامعه شناس فرانسوی و مؤسس فلسفه پوزیتویسم مطرح گردیده با نظریه اجماع اهل سنت شباهت بسیار دارد. این طایفه علاوه بر تعریف حقیقت به تلائم ومقبولیت همگانی، جامعه را نیز منشا وجود حقیقت می پندارند بدین معنا که پیش از تحقق اجتماعی، حقیقتی وجود ندارد. ^(۳) «فیلیسین شاله » در کتاب «فلسفه علمی » فصل «ارزش و حدود علم » می نویسد:وصف بارز حقیقت این است که وفاق تمام افکار را در ذهن فرد وتوافق تمام اذهان افراد جامعه انسانی را در یک زمان به حصول می آورد وحدت معنوی ایجاد می کند. ^(۴)

مثلا اگر من در سکوت شب، صدای ارتعاش مداومی را بشنوم و بخواهم بدانم که این صدا واقعی است یا دچار توهم شده ام، از دیگران که با من هستند می پرسم که آیا آنها هم می شنوند یا نه. اگر دیگران هم آن را بشنوند، حکم گوشهای خود را باور خواهم کرد. این مطلب و نظایر آن بعضی را بر آن داشته است که بگویند ملاک قطعی و تردید ناپذیر «اجماع و موافقت عام » است پس تعریف قول صادق عبارت خواهد بود از اجماع و قبول عام درباره ی آن. ^(۵)

نقد تقریر جامعه شناسانه از تئوری تلائم

بدون تردید جامعه نقش مهمی در رشد و نمو اندیشه های بشری دارد با تعارض و تناقض و چالش، بالندگی و کشف صحت و سقم اندیشه ها و عقاید به دست می آید ولی با این همه مزایا نمی توان حقیقت را امر اجتماعی دانست زیرا که:

اولا، توافق همگانی و عمومیت گاه نشانه و علامت صحت است اما عین حقیقت نیست همچنان که اختلاف اندیشه ها دلیل بر بطلان آنها نیست شایان ذکر است که همان توافق شهود در قضاوت گواه بر صحت امری و فقط در مقام رفع مخاصمه اعتبار دارد.

ثانیا، حقیقت داشتن یک عقیده منشا عمومیت آن است اگر عموم افراد به آن ست یابند نه عمومیت، علت حقیقت داشتن آن.

ثالثا، عمومیت یک عقیده همیشه علامت حقیقت داشتن آن نیست چه بسا خطاهایی که چون در علت آن همه سهیم بوده اند و عمومیت یافته است، خصوصا که فکر جمعی کمتر مواجه با انتقاد می شود و لذا بیشتر در معرض خطا قرار می گیرد. ^(۶)

رابعا، در برخی از اندیشه ها و عقاید پذیرش نظریه توافق، مستلزم پذیرش اجتماع نقیضین است. برای نمونه، عموم ستاره شناسان قدیم، دیدگاه بطلمیوس را مبنی بر خورشید گردشی و زمین مرکزی پذیرفتند و در دوران معاصر، عقیده ی «کپرنیک » و «کپلر» و «گالیله » مبنی بر خورشید مرکزی و زمین گردشی پذیرفته شد. پس اگر هر دو گزاره بخواهند حقیقت باشند، اجتماع نقیضین در معرفت لازم می آید. گرچه دو عقیده در دو زمان مطرح شده است ولی از باب این که گزاره های علمی به صورت قضایای حقیقی مطرح می شوند لذا هر دو نظریه به زمان خودشان انحصار ندارند.

«استاد سبحانی » در نقد این نظریه می فرمایند: این نظریه در میان مسائل اجتماعی و سیاسی که منبع و مصدرش مقبولیت عامه هست با قضایای واقعی که از خارج حکایت می کنند خلط کرده است. در مسایل حقوقی، سیاسی و اجتماعی هر کجا که مردم و احزاب تایید کردند، حقانیت تحقق می یابد ولی در قضایای واقعی، ملاک حقیقت. مقبولیت عامه نمی تواند باشد واعراض مردم نیز ملاک خطا شمرده نمی شود. برای مثال مجموع زوایای مثلث ، ۱۸۰ درجه است خواه رای عمومی بر آن اتفاق نظر داشته باشد و خواه مخالفت ورزد. ^(۷)

به نظر نگارنده، پیش فرض این نقد این است که قضایای اعتباری، نفس الامر و واقعیتی ورای جعل اعتبار کنندگان ندارند و حال آن که این پیش فرض ناتمام است و در بحث نظریه ی تطابق این مطلب کاملا روشن شد که می توان نفس الامری برای مسایل حقوقی و ارزشی و سیاسی واجتماعی در نظر گرفت.

ب: تقریر ایده ئالیستها. طبق این تقریر قضیه ای، حقیقی است که با قضایای قبلی که مورد پذیرش واقع شده اند توافق داشته باشد. این اندیشه بیشتر از طرف ایده آلیست ها مطرح بوده است. بنابراین حقیقت عبارت است از اندیشه ای که در ذهن آن فرد باشد و با اندیشه های دیگر او سازگار باشد و اگر اندیشه ای با سایر اندیشه ها ناسازگار باشد، غلط شمرده می شود.

نقد تقریر ایده ئالیستها از تئوری تلائم

این تعریف نیز خالی از اشکال نیست زیرا:

اول این که، توافق یک قضیه در یک سیستم شاید وسیله خوبی برای تعیین صحت و سقم آن قضیه باشد ولی ممکن است چند سیستم یا نظام فکری در مقابل هم قرار گیرند و هر یک از هماهنگی و توافق داخلی برخوردار باشند. اگر بخواهیم به کمک نظریه ی توافق درباره چند سیستم قضاوت کنیم، نمی توانیم یک سیستم را بر دیگری ترجیح داده و آن را حقیقی تلقی نماییم چرا که بسیاری از نظامهای فلسفی یا مکتبهای فکری از توافق داخلی برخوردار هستند ولی مبانی یا اصولی که شالوده ی این سیستمها را تشکیل می دهند قابل دفاع نمی باشند.

دوم این که، اصل توافق یا سازگاری، خود مبتنی بر اصول منطق است. دو قضیه موافق یا سازگار هستند وقتی هر دو احتمالا صحیح باشند و زمانی که حداقل یکی از آن دو غلط باشد این دو ناسازگار خواهند بود. برای این که صحت دو قضیه ممکن باشد باید قانون تناقض مورد توجه قرار گیرد. ^(۸)

سوم این که، نظریه هماهنگی و توافق، در گزاره های پیچیده علمی تا اندازه ای موجه می نماید ولی هنگامی که گزاره ی ساده ای مانند «احمد شهردار شیراز است » مطرح گردد، کیفیت صدق آن جز با ارجاع به امر واقعی میسر نیست. ^(۹)

چهارم این که، گزاره ها بر دو نوعند، یا از گزاره های دیگر استنتاج می شوند و یا بدیهی و غیر قابل استنتاجند، بنابراین نظریه، هماهنگی درباره ی گزاره هایی معنا پیدا می کند که نوعی ترابط با گزاره های پیشین داشته باشد ولی، گزاره هایی که مبدا و منشا سایر شناختها هستند و بدیهی شمرده می شوند با ارجاع به واقع و نفس الامر حقانیت آنها ثابت می گردد.

پنجم این که، چه بسا دستگاهی از باورها کاملا همساز باشد و باز هر کدام از این باورها دروغ باشد زیرا صرف رعایت روابط صوری میان دسته ای از قضایا حقانیت و راستی آنها را ثابت نمی کند. به عبارت دیگر چه بسا خیال پروری گذشته، عالم را چنان تصویر نماید که با آنچه ما می دانیم سازگار و متلائم بوده و با این حال با گذشته ی واقعی به کلی اختلاف داشته باشد. ^(۱۰)

اشکال ششم: تبیین توافق عمومی نظریه ی توافق این است که منظور شما از توافق عمومی چیست؟ آیا توافق در تمام اعصار منظور است یا توافق در عصر خاصی مورد توجه است. اگر توافق در تمام اعصار اراده شود در این صورت هیچ مصداقی برای تعریف حقیقت به دست نمی آید، زیرا هیچ گونه گزاره و قضیه ی معرفتی یافت نمی شود که مورد توافق همگان باشد حتی قضایایی مانند «عدالت خوب است » و «ظلم زشت و قبیح است » گرچه مورد اتفاق همگان است ولی تعریف همه ی اندیشمندان از عدالت یا ظلم یکسان نیست. برخی عدالت را به تساوی حقوق و عده ای به اعطای حق به ذی حق و مانند آن تعریف کرده اند و بر اهل فن پوشیده نیست که تفاوت در تعریف موضوع قضیه، تمام قضیه را متحول می سازد و وحدت نگرش را تغییر می دهد. البته توافق عمومی در تمام اعصار برای گروه، فرقه یا مذهب خاصی قابل تصور است همچنان که هویت جمعی باورهای ضروری الصدق و بدیهیات اولیه برای عقول سلیم قابل تصور است و اگر توافق عمومی در عصر خاصی اراده شود ملاکی برای جدایی و تمایز اعصار باید بیان شود که از چه مقطعی عصر بعدی از عصر قبلی جدا می گردد.

در توضیح نظریه ی توافق این نکته را باید توجه داشت که به تعبیر «پوپر» سه جهان قابل تصور است: جهان خارج که مشتمل بر سنگ و درخت و زمین و آسمان و انسان و سایر موجودات است و جهان عالم که مشتمل بر اندیشه های علمی هر عالم می باشد و جهان علم که عبارت است از گزاره های مقبول نزد عموم عالمان یک علم.

با این توضیح روشن می شود که نظریه ی توافق که به دو تبیین توافق عمومی و سازگار سیستم فردی تقسیم شد چه جایگاهی دارد به این بیان که توافق عمومی به جهان سوم که جهان علم است ارتباط دارد. و حقیقت یک گزاره به توافق عموم مردم یا عموم عالمان یک رشته مربوط و سازگاری سیستم به جهان دوم یعنی جهان عالم اختصاص دارد.

اشکال هفتم: آن است که منظور از سازگاری چیست آیا مطابقت اندیشه های جدید با اندیشه های پیشین منظور است یا به این معناست که اندیشه های پیشین، اندیشه های نو را دفع نمی کنند و یا این که اندیشه جدید سیستم فکری را کامل تر می کند، هر کدام از معانی مذکور که اراده شده باشد خالی از اشکال نیستند چرا که اگر معنای نخست اراده شود در این صورت ، حاجتی به اندیشه ی جدید نیست زیرا مطابقت اندیشه ی جدید با اندیشه های قبلی به معنای حضور پیشین اندیشه ی جدید در دستگاه فکری شخص عالم است پس اندیشه جدید نخواهد بود. و اگر معنای دوم منظور باشد دفع نکردن اندیشه نمی تواند حقانیت آن را ثابت کند همانند اندیشه ای که از سنخ جهل مرکب است. و از ذهن شخص جاهل دفع نشده ولی حقانیت هم ندارد. و اگر معنای اخیر ملحوظ باشد لازمه اش این است که، برخی از اندیشه هایی که سیستم را کامل تر نمی کنند ولی حقانیت و مطابقت با واقع را دارا هستند از بحث خارج گردند.

هشتمین اشکال: این است که برخی از انظار و اندیشه های جدید به عنوان نقد گزاره های پیشین مطرح می شوند و سیستم فکری شخص را زیر و رو می سازند در حالی که این مطلب نه تنها باطل و خطا شمرده نمی شود بلکه حق و صادق محسوب می گردد.

اشکال نهم: به ابهام معنای تلائم برمی گردد و این که آیا سازگاری اندیشه با سیستم و گزاره های پیشین کافی است یا معقولیت و سادگی و یا شرط دیگری هم لازم است این پرسش معرکه آرای فیلسوفان منطق است که به ابهام مفهوم تلائم افزوده اند .

دهمین اشکال: این است که اگر به صرف ناسازگاری اندیشه جدید با اطلاعات پیشین به طرح اندیشه نو اقدام کنیم باید همیشه با جمود در دانسته های قبلی از پویایی و تکامل دست شوییم.

اشکال یازدهم: کل گروی holism یکی از پیش فرضهای تئوری انسجام است بر این فرض، صدق و کذب، وصف کل و مجموعه ای از گزاره ها است و یک گزاره به عنوان عنصری از مجموعه تاب صدق وکذب را ندارد. بی شک هیچ گزاره ای بی مبنا و بدون پیش فرض نیست و طبیعتا در معیار صدق و کذب به ربط گزاره ها با گزاره های مبنا خواهیم پرداخت ولی نمی توان در مقام هویت صدق از صدق وکذب یک گزاره سخن نگفت علاوه بر این که یکی از پیامدهای انسجام گرایی، ذومراتب دانستن صدق است; زیرا انسجام مقول به تشکیک است و به همین ترتیب صدق نیز در طیفی از درجات قرار می گیرد و صدق و کذب نسبی می گردند.

نظریه ی پراگماتیسم

اصطلاح پراگماتیسم از واژه ی یونانی پراگما به معنی عمل Action مشتق شده است. این اصطلاح اولین بار توسط «چارلز پیرس » Peirce در سال ۱۸۷۸ وارد فلسفه شد و با این تفکر بین عقاید و عمل، رابطه ای ایجاد کرد و بر این اساس، بسط مفهوم ذهنی رابا کارآمدی رفتاری معنا بخشید.

«ویلیام جیمز» Jamez در کتاب «پراگماتیسم » می گوید: روش پراگماتیکی قبل از هر چیز، روشی است برای حل نزاع های متافیزیکی که در غیر این صورت می توانند پایان ناپذیر باشند. برای نمونه، آیا جهان واحد است یا کثیر؟ مقدر است یا آزاد؟ مادی است یا روحی؟ اینها مفاهیمی هستند که هر کدام ممکن است درباره ی جهان صادق باشند و یا نباشند و نزاع بر سر چنین مفاهیمی، پایان ناپذیر است. روش پراگماتیکی در چنین مواردی عبارت است از کوشش برای تفسیر هر مفهومی به کمک ردگیری پیامدهای عملی مربوط به آن. به این معنا که اگر این یا آن قضیه و دیدگاه صحیح باشد چه تفاوت عملی تحقق می یابد اگر هیچ گونه تفاوت عملی یافت نشود در این صورت شقها و آلترناتیوهای مختلف عملا دارای یک معنا هستند و هر نزاعی بیهوده است. با این روش می توان دید که چقدر از نزاعهای فلسفی بی معنا می گردد. بنابراین تمام وظیفه فلسفه باید کشف این معنا باشد که قضایا تحت آزمون ساده ی ردیابی، نتیجه ی عملیشان آشکار گردد و این که اگر فلان قاعده درباره جهان یا قاعده ی دیگری صحیح باشد در لحظه معینی از زندگیمان چه تفاوت معینی پیدا خواهد شد به همین دلیل شاید بتوان پراگماتیسم را رویکردی تجربه گرایانه خواند گرچه با بسیاری از گرایشهای فلسفی کهن از جمله اصالت تسمیه به دلیل توجه همیشگی اش به امور خاص و منفعت گرایی به دلیل تاکیدش بر جوانب عملی و با مثبت گرایی به دلیل تحقیر راه حلهای لفظی، سؤالات بی فایده و تجریدهای مابعد الطبیعی سازگار است. زیرا همه اینها گرایشهای ضد تعقلی در مقابل عقل گرایی اند. ^(۱۱)

ویلیام جیمز علاوه بر آن که پراگماتیسم را نوعی روش معرفی می کند آن را نظریه ی حقیقت نیز می خواند و بر این اساس می گوید:

«یک عقیده ی تازه به همان نسبتی صحیح شمرده می شود که خواست انسان را برای جذب چیزهای نو مورد تجربه اش در گنجینه ی اعتقاداتش ارضا کند بنابراین پراگماتیسم، نخست یک روش و سپس یک نظریه تکوینی درباره ی معنای حقیقت است در نتیجه چیزی که بهتر از همه با هر جزء زندگی جور درآید و برای ما بهتر باشد حقیقت است ».

البته جیمز به جهت تعارض بین بهتر بودن اعتقادات و باورها به اصل کلی خود قیدی می زند و می گوید: «چیزی که اعتقاد بدان برای ما بهتر باشد حقیقت دارد مگر این که این اعتقاد ناگهان با منفعت حیاتی دیگر تصادم کند» برای مثال می گوید: «اعتقاد من به مطلق بر اساس فایده اش برای من با همه اعتقادات دیگر من به مبارزه بر می خیزد قبول دارم که این اعتقاد می تواند با دادن یک فراغت روحی به من، حقیقتی باشد ولی با سایر حقایق من که نمی توانم از منافع آنها به خاطر این اعتقاد صرف نظر کنم، تصادم پیدا می کند» ^(۱۲) وی در این مساله راه حل عملی ارایه ننموده است پراگماتیست ها و قایلان به اصالت عمل، در تعریف حقیقت به نظریه ی دیگری به نام اصالت صلاح عملی یا نظریه ی منفعت و نظریه ی مفید بودن عملی یا عمل باورانه ی حقیقت Pragmatic theories of truth روی آوردند.

ویلیام جیمز تصریح می کند که معنای حقیقت عبارت است از «توافق » ادراکات با «واقعیت » همان طور که کذب عبارت است از عدم توافق آنها با «واقعیت ». پراگماتیستها وتعقل گرایان هر دو این تعریف را به عنوان امری مسلم می پذیرند. ^(۱۳) با این تفاوت که وقتی تصور صحیحی از چیزی نزد تعقل گرایان به دست آید کار را پایان یافته تلقی می کنند ولی در مقابل، پراگماتیسم سؤال همیشگی خودش را می پرسد و می گوید: به فرض هم یک تصور یا عقیده صحیح باش