خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی شامل 48 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل زن در آئینه شعر فارسی؛ ۳ – حدیقه سنائی :

از دیر باز ادبیات هر قوم و ملتی، تصویرگویای اوضاع و احوال سیاسی آن جامعه بوده و آئینه تمام نمایی از روش ها و منش ها و احساسات ملت ها بشمار می رفته و اینک نیز چنین است. شعر، یکی از مهم ترین شاخه های ادبیات در تمام فرهنگ ها و ملل گوناگون است و از آنجا که تمام رشته های هنری و از آن جمله شعر انعکاس و بازتاب درک و احساس هنرمند نسبت به محیط زندگی و مسائل عاطفی او است، لذا سروده های شعرا می بایست نشانگر واقعیات اجتماعی و فرهنگی آن زمان باشد.

از سوی دیگر می دانیم که جامعه سیاسی، ادبیات سیاسی، جامعه متفکر، ادبیات روشنفکرانه و محیط های استبداد زده، ادبیات مدحی و چاپلوسانه می پرورند و این عاملی است که گاه ضمن تأثیر بر نبوغ و هنر شاعر، آن را از شاهراه احساسات طبیعی منحرف کرده و به وادی پر سنگلاخ تکلف و گزافه گویی می راند و بدون تردید در این شرایط، شاعر راوی صادقی از اوضاع و احوال جامعه خویش نیست و اگر چنین باشد، سروده هایش نشان دهنده بخش اندکی از واقعیات است، چنانکه سرایندگانی چون فرخی، عنصری، عسجدی، منوچهری و دیگر مدیحه سرایان درباری، به دلیل بی خبری، رفاه و اشرافیت خیره کننده، چکامه هائی سروده اند که زندگی و تصویر واقعی جامعه بیرون از دربار را در آن اشعار نمی یابیم و اگر به دلائل بسیار متنوع و متفاوت اشعار آنها از محدوده تنگ دربار بیرون بیاید و بخواهد از زندگی واقعی افراد الهام گیرد، فراتر از مدح یا هجو نمی باشد. این ادعا با مراجعه ای بسیار گذرا به دیوان شعرائی چون عنصری و فرخی ]خصوصاً قصیده فتح سومنات در دیوان فرخی که در آن چکامه، محمود غزنوی، به عنوان بزرگترین جهانگشای تمام دوران های قبل و بعد از خود معرفی شده و از تمامی افتخارات و فتوحات اسکندر مقدونی بس فراتر رفته است. [ اثبات می شود.

پیش از این گفته شد که سروده ها بازتاب عواطف و احساسات شاعر هستند، ولی عوامل و انگیزه های گوناگونی نیز وجود دارد که خواه ناخواه سراینده از آنها الهام گرفته است. از این روی جهت بررسی گرایش ها و علائق شاعر که به ناگزیر در اشعارش متبلور است باید شرایط فرهنگی و اجتماعی زمان وی را بازشناسیم، تا علاوه بر آگاهی از ویژگی های فردی و محیطی او، اثرات آن متغیرها را بر سروده هایش دریابیم.

جامعه ایرانی پس از قرن ۴، با حرکتی شتابان و باور نکردنی به سوی فرهنگ تصوف و عرفان پیش رفت و به گونه ای حیرت انگیز تحت تأثیر عرفان و مقولات مربوط بدان قرار گرفت و شعرا و سرایندگان نیز یا به دلیل تأثیر مستقیم تعالیم عرفانی بر تفکر و دیدگاههایشان و یا به دلیل جو غالب بر جامعه و پسند مخاطبین خود در این مسیر گام برداشتند و الحق خوش درخشیدند و گواه این مدعا ظهور بهترین و نام آورترین شعرای تمام ادوار ادب فارسی در این برهه است، یعنی در طول این چند قرن مشخص، سخن سرایانی چون حافظ، سعدی، مولانا و سنائی در تاریخ ادب ایران ظهور نمودند.

می دانیم که در شعر عرفانی «انسان» با تمام ابعاد وجودیش (مانند نوع رابطه اش با پروردگار، مسیر حرکت و سلوک وی به سوی حق، لطافتهای روحی و قابلیت های انسان برای دریافت مقوله اشراق) و «زن» به عنوان یکی از دو جنس «انسان» مورد توجه می باشد، هر چند که نام و کمالات و فضائل بسیاری از زنان عارف، فاضل و اندیشمند در طول تاریخ، ثبت و ضبط نگردیده، لیکن حضور و نمود آنان در ادب عرفانی قابل تأمل است.

در ادبیات غنایی معمولاً «زن» یک تبلور و تجلی بیشتر ندارد و آن هم به لحاظ «جنس» اوست و دیوان اکثر شعرا گواه این مدعاست. اما در ادب صوفیانه و عارفانه، «زن» دو تجلی دارد: یکی به اعتبار لطیف بودن و برخورداری از قابلیتهای روحی برای دریافت های معنوی همانند رابعه و در وجه دیگر «زن» مظهر «نفس» و خواهش های نفسانی است که جنبه ای منفی پیدا می کند و سعی در نفی وابستگی به او می شود. در اغلب موارد، شعرا به اعتبار وجه دوم تقسیم بندی بالا، دیدگاه مثبتی نسبت به «زن» ندارند، اما گاه در خلال حکایات و تعلیمات خود از زنانی نام می برند که می توانند در حد یک شیخ یا مرشد و مقتدا قرار بگیرند و به مردان توصیه می کنند که از ایشان پیروی کنند.

سنائی در مثنوی نام آور حدیقه الحقیقه این دو دیدگاه را نسبت به«زن» بطور واضح و روشن به نمایش گذارده است. مثلاً در حکایت «فی توکل العجوز» همسر حاتم اصم را به عنوان زنی روشن بین و با تسلیم و توکل کامل نسبت به پروردگار اینگونه معرفی می کند:

در توکل یکی سخن بشنو

تا نمانی بدست دیو گرو

اندر آموز شرط ره ز «زنی»

که از او خوار گشت لاف زنی

حاتم آنگه که کرد قصد حرم

آنکه خوانی ورا همی به اصم

. .. . «زن» به تنها به خانه در بگذاشت

تفقت هیچ نی و ره برداشت

مرد را فرد و ممتحن بگذاشت

بود و نابود او یکی پنداشت

بر توکل زنیش همره بود

که ز رزاق خویش آگه بود

جمع گشتند مردمان بر «زن»

شاد رفتند جمله تا در «زن»

در مابقی حکایت حکیم غزنه می گوید، مردمان گرد آمدند و به طریق نصیحت، وی را از فقر و فاقه در غیاب همسر بیم دادند و زن حاتم نه تنها به وسوسه ایشان ایمان و توکل خویش را از دست نمی دهد، بلکه رضا و تسلیم را به آنان می آموزد و یادآوری می کند که:

گفت بگذاشت راضیم ز خدای

آنچه رزق من است ماند به جای

باز گفتند: رزق تو چند است؟

که دلت قانع است و خرسند است؟

گفت: چندانکه عمر ماندستم

رزق من جمله کرد در دستم

این یکی گفت: می ندانی تو

او چه داند ز زندگانی تو

گفت: روزی دهم همی داند

تا بود روح رزق نستاند

آسمان و زمین به جمله وراست

هر چه خود خواسته است حکم وراست

. . . از توکل نفس تو چند زنی؟

مرد نامی ولیک کم ز «زنی»

چون نداری راهرو تو چون مردان

ره بیاموز رهروی ز «زنان»

و به جمع پنددهندگان خویش یادآوری می کند که اگر حاتم و غیر او در رسیدن رزق سهمی داشته باشند، بیش از واسطه رساندن رزق نیستند.

پیر غزنه سنائی در حکایت دیگری که به تعظیم و تکریم کربلا و ذکر مصائب سیدالشهداء اختصاص دارد، با ستایش پیر زنی علوی، عاشق، آرزومند و مشتاق زیارت کربلا، او را به دلیل چنین اخلاص و صدق نیتی از صد مرد برتر می داند.

بود در شهر کوفه پیر زنی

سالخورده و ضعیف و ممتحنی

… کودکی چند زیر دست و یتیم

شده قانع ز کربلا به نسیم

زال هر روز بامداد پگاه

کودکان را فکندی اندر راه

… بر ره کربلا باستادی

بر کشیدی ز درد دل بادی

گفتی اطفال را: همی بویید

وین نکو باد را بینبویید

خط از این باد جمله بردارید

سوی نا اهل و خصم مگذارید

من غلام «زنی» که از صد مرد

بگذرد روز بار و بردا برد

حکیم غزنه در حکایت دیگری درباره عبدالله رواحه نقل می کند که: هنگام نزول آیه شریفه: «ان منکم الا واردها کان علی ربک حتما مقضیاً»عبدالله به شدت اندوهگین و افسرده می شود و مدتی از خانه بیرون نمی آید، همسرش وی را قوت قلب می دهد و از ورطه یاس و سرگردانی می رهاند.

سنائی در حکایت دیگریزن خردمندی را معرفی می کند که از ظلم حاکم شهرش به سلطان محمود شکایت می برد، ولی نامه سلطان محمود مؤثر واقع نشده و زن دوباره به غزنین به نزد سلطان محمود قدر قدرت و قوی شوکت رفته و به او نصیحت می کند، وقتی در کشوری حکومت می کنی که به فرمان تو توجهی نمی شود، باید خاک بر سر بریزی.] عین این حکایت در قابوسنامه نیز آمده است[

… عاملی در نسا و در باورد

قصد املاک و چیز آن زن کرد

.. . شاه چون حال پیرزن بشنید

پیر زن را ضعیف و عاجز دید

گفت بدهید نامه ای گر هست

تا ز املاک زن بدارد دست

[عامل ستمگر] … .

نه به زن باز داد یک جو خاک

نه ز شاه و الهش آمد باک

زن دگر بار رای غزنین کرد

بنگر تا چه صعب لعب آورد

گفت زن نامه برده ام یکبار

لیک نگرفت نامه را برکار

گفت سلطان که بر من آن باشد

که دهم نامه تا روان باشد

گر بر آن نامه هیچ کار نکرد

<