خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر شامل 88 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سه نوع کیفر :

دو بحث گذشته که «تفاوتهای دو جهان » و «ارتباط دو جهان » را مطرح کردیم، مقدمه ای بود برای بحث حاضر که می خواهیم انواع مجازاتها را بررسی نماییم.در این بحث می خواهیم ثابت کنیم که نوع مجازات در آخرت با نوع مجازات در دنیا متفاوت است و پاسخ اشکال بی تناسبی جرم و مجازات بستگی به فهم این تفاوت دارد.

مجازات بر سه گونه است:

۱. مجازات قراردادی (تنبیه و عبرت)۲. مجازاتی که با گناه، رابطه تکوینی و طبیعی دارد.(مکافات دنیوی)۳. مجازاتی که تجسم خود جرم است و چیزی جدا از آن نیست.(عذاب اخروی).

تنبیه و عبرت

نوع اول مجازات همان کیفرها و مقررات جزائی است که در جوامع بشری به وسیله مقننین الهی یا غیر الهی وضع گردیده است فایده اینگونه مجازاتها دو چیز است; یکی جلوگیری از تکرار جرم به وسیله خود مجرم یا دیگران از طریق رعبی که کیفر دادن ایجاد می کند و به همین جهت می توان این نوع ازمجازات را «تنبیه » نامید. فایده دیگر، تشفی و تسلی خاطر ستمدیده است و این مواردی است که از نوع جنایت و تجاوز به دیگران باشد.

حس انتقامجویی و تشفی طلبی در بشر بسیار قوی است و دوره های ابتدایی و جامعه های بدوی ظاهرا قوی تر بوده است. اگر جانی را از طریق قانون مجازات نمی کردند تباهی و فساد در جامعه پدید می آمد. این حس هم اکنون هم در بشر هست نهایت اینکه در جوامع متمدن اندکی ضعیف تر یا «پنهان تر»است انسان ستمدیده دچار عقده روحی می گردد اگر عقده او خالی نگردد ممکن است – بطور آگاهانه یا ناآگاهانه – روزی مرتکب جنایت گردد. ولی وقتی که ستمگر را در برابر او مجازات کنند عقده اش باز می گردد و روانش ازکینه و ناراحتی پاک می شود.

قوانین جزایی برای تربیت مجرمین و برای برقراری نظم در جامعه ها ضروری و لازم است هیچ چیز دیگری نمی تواند جانشین آنگردد این که برخی می گویند بجای مجازات باید مجرم را تربیت کرد و بجای زندان باید دارالتادیب ایجاد کرد یک مغالطه است; تربیت و ایجاد دارالتادیب بی شبهه لازم و ضروری است و مسلما تربیت صحیح از میزان جرائم می کاهد همچنانکه نابسامانی اجتماعی یکی از علل وقوع جرائم است و برقراری نظامات اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی صحیح نیز به نوبه خود از جرائم می کاهدو ولی هیچیک از اینها جای دیگری را نمی گیرد نه تربیت و نه نظامامت عادلانه جانشین کیفر و مجازات می گردد و نه کیفر و مجازات جانشین تربیت صحیح و نظام اجتماعی سالم می شود.

هر اندازه تربیت درست و نظام اجتماعی عادلانه و سالم باشد باز افرادی طاغی و سرکش پیدا می شوند که تنها راه جلوگیری از آنها مجازاتها وکیفرهاست که احیانا باید سخت و شدید باشد.

از طریق تقویت ایمان و ایجاد تربیت صحیح و اصلاح جامعه و از بین بردن علو وقوع جرم می توان از تعداد جرمها و جنایتها تا حدود زیادی کاست و باید هم از این راهها استفاده کرد ولی نمی توان انکار کرد که مجازات هم در جای خود لازم است و هیچ وقت موفق نشود که از طریق اندرزگویی و ارشاد و سایر وسائل آموزشی و پرورشی بتواند همه مردم را تربیت کند و امیدی هم نیست که تمدن و زندگی مادی کنونی بتواند وضعی را بوجود آورد که هرگز جرمی واقع نشود تمدن امروز نه تنها جرمها را کم نکرده است بلکه به مراتب آنها را بیشتر و بزرگتر کرده است.

دزدیهایی که در قدیم به شکل آفتابه دزدی جیب بری یا سرگردنه گرفتن انجام می گرفت امروز به هزار رنگ و شکل مرئی و نامرئی زیر پرده و روی پرده انجام می گیرد روی پرده اش هم کم نیست می بینیم یک کشتی و یا چند کشتی را از دریا می دزدند.

به دلائلی که ذکر شد باید پذیرفت که وضع مجازاتها و کیفرها قرارداری برای اجتماعات بشری لازم و مفیداست ولی چنان که قبلا گفته شد لازم است وضع کنندگان مقررات جزائی تناسب جرم و مجازات را رعایت کنند.

اما نکته جالب توجه این است که اینگونه مجازاتها در جهان آخرت معقول نیست; زیرا در آنجا نه جلوگیری از تکرار جرم مطرح است نه تشفی نه آخرت جای عمل است تا عقوبت کردن انسان به این منظور باشد که دوباره مرتکب کردار زشت نشود و نه خدا – العیاذ بالله – حس انتقامجویی و تشفی [طلبی] دارد که بخواهد برای خالی کردن عقده دل خود انتقام بگیرد و نه در آنجا مساله تشفی قلب مظلومین مطرح است خصوصا اگر آن مظلوم از اولیاء خدا و مظاهر رحمت واسعه الهیه باشد بدیهی است که برای غیر اولیاء نیز در جهان و انفسا اندکی خیر و رحمت و مغفرت بر یک دنیا انتقام از دشمن ترجیح دارد.

به علاوه همه عذابها که مربوط به حقوق مردم نیست تا گفته شود عدل الهی ایجاب می کند که رضای دل مظلومین از راه انتقام ظالم تحصیل شود قسمت مهمی از عذابها مربوط است به شرک ریا، ترک عبادت خدا و امثال اینها که «حق الله » است نه «حق الناس »و در این گونه موارد هیچ یک از دو اثر و خاصیتی که برای مجازاتهای دنیوی هست وجود ندارد.

مکافات دنیوی

دومین نوع از انواع مجازات کیفرهایی است که رابطه علی و معلولی باجرم دارند یعنی معلول جرم و نتیجه طبیعی آن است این کیفرها را «مکافات عمل » یا «اثر وضعی گناه » می نامند. بسیاری از گناهان اثرات وضعی ناگواری در همین جهان برای ارتکاب کننده بوجود می آورد مثلا شرابخواری علاوه بر اینکه زیانهای اجتماعیی ببار می آورد صدمه هایی بر روان و جسم شرابخوار وارد می سازد. شرابخواری موجب اختلال اعصاب و تصلب شرایین ورناراحتیهای کبدی می گردد. فحشاء و ممکن است سوزاک و سفلیس تولید کند.

اینها اثر ذاتی گناه است و کیفر قانونی نیست تا گفته شود که باید تناسب جزم و مجازات در آن رعایت گردد اگر کسی سمی کشنده را بنوشد و به اندرز نصیحت گو اعتنا نکند خواهد مرد. مردن نتیجه طبیعی و اثر وضعی نوشیدن سم است چنین آدم خیره سری قطعا می میرد ولی غلط است که کسی بگوید این بیچاره فقط پنج دقیقه مرتکب جرم شده چرا به کیفر مرگ مبتلا شد و هستی خود را از دست داد؟ اگر به کسی بگویند خود را از قله کوه پرت نکن و گرنه نابود می گردی حق ندارد اعتراض کند و بگوید چه تناسبی هست میان خیره سری من و این جزای شاق. اینجا حساب علت و معلول است . سقوط از کوه یا نوشیدن زهر علت است و نابودی معلول آن است اثر آن علتها این است و جز این نتواند بود.

مساله تناسب جرم و کیفر مربوط به کیفرهای قراردادی است که رابطه آنها با جرم رابطه قرارداری است نه واقعی و ذاتی اما مکافاتهای طبیعی نتیجه و لازمه علمند و همانطوری که در بخش دوم این کتاب بیان کردیم هر چیزی در نظام علت و معلول جهان موقعیت خاصی دارد و هرگز ممکن نیست که علت واقعی معلول واقعی را به دنبال خود نیاورد.

در بحث تفاوتهای دنیا و آخرت گفتیم که دنیا موسم کشت است و آخرت فصل درو ولی گاهی برخی از اعمال در همین دنیا نتایج خود را نشان می دهد و به اصطلاح کشته ها درو می گردد البته این دریافت ثمره عمل و درو کردن کشته نوعی از جزای الهی است ولی جزای کامل نیست محاسبه دقیق و مجازات کامل در آخرت انجام می گیرد دنیا خانه عمل است و احیانا جزا هم در آن دیده می شود ولی آخرت صد در صد خانه جزا و حساب است در آنجا مجالی برای عمل نیست.

کارهایی که مربوط به مخلوق خداست خواه نیکی و خدمت به خلق باشد یا بدی و صدمه به مردم غالبا در همین دنیا پاداش و کیفری دارد بی آنکه چیزی از جزای اخروی آنها کاسته گردد.

بدی کردن با والدین در همین جهان کیفر دارد مخصوصا اگر آن بدی – العیاذ بالله – کشتن والدین باشد. حتی اگر پدر و مادر انسان فاسق و یا کافر هم باشند باز هم بدی نسبت به آنها بی عکس العمل نمی ماند.

منتصر عباسی پدرش متوکل را کشت و پس از مدت کوتاهی خودش نیز کشته شد در حالی که متوکل مرد بسیار خبیث و ناپاکی بود متوکل در محافل انس و سرگرمیش امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) را به مسخره می گرفت دلقکهایش خود رابه قیافه آن حضرت می ساختند و تقلید در می آوردند و مسخرگی می کردند و در اشعار خویش به او اهانت می کردند گویند منتصر از او شنید که حضرت فاطمه سلام الله علیها را دشنام می دهد از بزرگی پرسید که مجازاتش چیست؟ وی پاسخ داد قتلش واجب است ولی بدان که هر کس پدرش را بکشد عمرش کوتاه خواهدبود منتصر گفت من باکی ندارم که در اطاعت خدا عمر من کوتاه گردد. پدرش را کشت و پس از وی هفت ماه بیشتر زنده نماند ^(۱)

علی (علیه السلام) در مورد عکس العمل احسان و خدمت به خلق در همین جهان می فرماید:

لا یزهدنک فی المعروف من لایشکره لک فقد یشکرک علیه من لا یستمتع بشی ء منه و قد تردک من شکر الشاکر اکثر مما اضاع الکافر و الله یحب المحسنین. ^(۲)

«اینکه گاهی به کسی نیکی می کنی و او قدرشناسی نمی کند (و یا ناسپاسی می کند) تو را به کار نیک بی رغبت نکند که احیانا تو پاداش خویش را بیش از آنچه بخواهی از او بگیری از دست کسی می گیری که هیچ به او نیکی نکرده ای به هر حال جهان پاداش تو را پس می دهد ولو از ناحیه ای که تو هرگز گمان نمی بری ».

مولوی در مورد عمل و عکس العمل می گوید:

این جهان کوه است و فعل ما ندا باز آید سوی ما از که صدا

دیگری در مجازاتها و مکافاتهای دنیا می گوید:

به چشم خویش دیدم در گذرگاه که زد بر جان موری مرغکی را هنوز از صید منقارش نپرداخت که مرغ دیگر آمد کار او ساخت چو بدکردی مشو ایمن ز آفات که واجب شد طبیعت را مکافات

البته نباید چنین بیندیشیم که هر گاه صدمه و مصیبتی بر یک فرد یا یک گروه وارد شد حتما مکافات اعمال آنهاست زیرا مصائب این جهان فلسفه های دیگری هم دارد آنچه که ما معتقد هستیم این است که در این جهان فی الجمله مکافات عمل هم وجود دارد.

عذاب اخروی

مجازاتهای جهان دیگر، رابطه تکوینی قوی تری با گناه دارند رابطه عمل و جزا در آخرت نه مانند نوع اول، قرارداری است و نه مانند نوع دوم از نوع رابطه علی و معلولی است بلکه از آن هم یک درجه بالاتر است. در اینجا رابطه «عینیت » و «اتحاد» حکمفرماست; یعنی آنچه در آخرت به عنوا پاداش یا کیفر به نیکوکاران و بدکاران داده می شود تجسم خود عمل آنهاست.

قرآن کریم می فرماید:

یوم تجد کل نفس ما عملت من خیر محضرا و ما عملت من سوء تود لو ان بینها و بینه امدا بعیدا ^(۳)

«روزی که هر کس آنچه از کار نیک یا زشت انجام داده است حاضر می بیند آروزو می کند که کاش بین او و بین کار زشتش مسافت درازی فاصله می بود».

در جای دیگر می فرماید:

و وجد ما عملوا حاضرا و لا یظلم ربک احدا ^(۴)

«آنچه را که انجام داده اند حاضر می یابند و پروردگار تو به احدی ستم نمی کند».در جای دیگر می فرماید:

یومئذ یصدر الناس اشتاتا لیروا اعمالهم فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره و من یعمل مثقال ذره شرا یره. ^(۵)

«در این روز مردم گروه گروه بیرون می آیند تا در نمایشگاه اعمال اعمال آنها به آنها ارائه شود پس هر کس هموزن یک ذره کار نیک کند آن را می بیند و هر کس هموزن یک ذره کار زشت کند می بیند».

در آیه ای که به قول برخی از مفسرین آخرین آیه ای است از قرآن که نازل شده است می فرماید:

و اتقوا یوماترجعون فیه الیه الله ثم توفی کل نفس ماکسبت و هم لا یظلمون ^(۶)

«و بپرهیزید از آن روز که بسوی خدا بازگشت داده می شوید آنگه به هر کسی آنچه که فراهم کرده است به تمام و کمال پرداخت می گردد و به آنان ستم نمی شود».

درباره مال یتیم خوردن تعبیر قرآن کریم این است:

ان الذین یاکلون اموال الیتامی ظلما انما یاکلون فی بطونهم نارا و سیصلون سعیرا ^(۷)

«آنان که اموال یتیمان را به ستم می خورند جز این نیست که در شکم خویش آتش فرو می برند و بزودی در آتشی افروخته می افتند».

یعنی مال یتیم خوردن عینا آتش خوردن است اما چون در این دنیا هستند نمی فهمند به محض اینکه حجاب بدن کنار رفت و از این جهان بیرون شدند آتش می گیرند و می سوزند.

قرآن کریم باورداران را چنین اندرز می دهد:

یا ایها الذین امنوا اتقو الله و لتنظر نفس ما قدمت لغدا و اتقوا الله…. ^(۸)

«ای ایمان داران پروای خدا را داشته باشید و هر کسی باید بنگرد که چه چیزی برای فردای خود پیش فرستاده است و از خدا پروا کنید….»

لحن قاطع و صریح عجیبی است به صورت امر می فرماید: هر کس باید بنگرد که برای فردای خود چه پیش است سخن از پیش فرستادن است یعنی شما عینا همان چیزهایی را که اکنون می فرستید خواهد داشت لذا درست بنگرید که چه می فرستید.

همچون کسی که وقتی در سفر است اشیائی را خریداری کرده و پیش از خود به وطن خود می فرستد او باید دقت کند زیرا وقتی از سفر برگشت و به وطن خویش رسید در بسته بندی های پستی ای که فرستاده است همان چیزهایی است که خودش تهیه کرده است ممکن نیست که نوعی کالا پیش فرستد و هنگام بازگشت به وطن به نوعی دیگر دست یابد.

در این آیه کریمه دوبار کلمه «اتقوا الله » آمده است و بین آنها فقط یک جمله کوتاه وجود دارد «ولتنظر نفس ما قدمت لغد» شاید در قرآن کریم مشابهی نداشته باشد که یا این فلسفه کوتاه دوبار امر به تقوا شده باشد.

باز هم قرآن کریم می فرماید:

اذا الشمس کورت و اذا النجوم انکدرت، و اذاالجبال سیرت، و اذا العشار عطلت، و اذاالوحوش حشرت، واذا البحار سجرت، و اذا النفوس زوجت، واذا الموؤده سئلت، بای ذنب قتلت، و اذا الصحف نشرت، و اذا السماء کشطت،و اذا الجحیم سعرت، واذا الجنه ازلفت،علمت نفس ما احضرت. ^(۹)

«یعنی آن زمان که خورشید از درخشش بیفتند ستارگان بیفروغ شوند; کوهها سیر داده شوند; شتران آبستن به حال خود رها گردند; حیوانات وحشی جمع شوند; دریاها مشتعل شوند; جانها جفت گردند; درباره دخترانی که زنده به گور شده اند پرسش شودکه به موجب چه گناهی کشته شدند؟ نامه ها گشوده شود; آسمان برکنده شود; دوزخ افروخته گردد و بهشت نزدیک آورده شود هر کس خواهد دانست چه آماده و حاضر کرد