خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفکر ترجمه ای؛ روایتگر وابستگی علمی و فرهنگی :

چکیده

هر جامعه متمدنی از تجارب، علم و دانش جوامع دیگر، بهره ها برده است. ابزار انسان در کسب علم و دانش، تفکر و اندیشه است. تفکر، سازماندهی جدیدی از دانسته ها و معلومات قبلی است برای کشف مجهولات. بیان و نوشته دو واسطه مهم برای انتقال اندیشه میان انسانهاست. اولی برای حاضران و دومی بیشتر برای غائبان است. با توجه به وجود تنوع زبانی لزوم ترجمه برای انتقال عقاید و افکار مطرح و به عاملی مهم در این زمینه تبدیل می شود. در این امر (ترجمه) آفاتی وجود دارد که بخشی از آن مربوط به فن ترجمه می شود که از حیطه وظیفه این مقاله خارج است، بخشی هم مربوط به مخاطب یا متخصصی است که از متن تخصصی استفاده می کند، و این مورد بحث مقاله حاضراست.

طی این مقاله به این نکته پرداخته می شود که در تفکر ترجمه ای متفکر مخاطب اثر، موضوع (متعلق) اندیشه و تفکر مولف را بطور استقلالی نمی نگردد بلکه از دیدگاه مولف، به آن توجه و نظریه خاص مولف در آن موضوع را همان حقیقت متعلق تفکر و اندیشه می داند. این عدم توجه استقلالی به موضوع فکر، از آنجا که مخاطب را به اندیشه مؤلف اثر وابسته می کند، نتیجه اش وابستگی است. مخاطب همواره حقیقتی را دنبال می کند که از نظر گاه مؤلف اثر، حقیقت است و لذا خود به استقلال نمی تواند با آن مواجه شود. یعنی خود مستقیما به دنبال حقیقت نیست.

به هنگام انتقال علم یونانی به عالم اسلام، عالمان مسلمان موضوع تفکر را بطور مستقل مدنظر قرار دادند. لذا پیشرفتهای فراوانی حاصل گردید. امروز نیز اگر بخواهیم از عقب ماندگی رها شویم چاره ای جز این نداریم. تفکر ترجمه ای علاوه بر وابستگی عامل عقب ماندگی نیز هست چرا که پیرو، ممکن نیست از پیشرو و متبوع سبقت گیرد، در غیر این صورت دیگر تابع و پیرو نیست.

در تاریخ حیات بشر، همواره تمدنها در پی یکدیگر آمده اند و رفته اند. جوامع مختلف گاه در اوج وگاهی در حضیض بوده اند و هر تمدنی طی هدفمند بودن درگذر تاریخ، دارای نقش و جایگاهی نیز بوده است. همانطور که هیچ انسان عاقلی در زندگی فردی هیچگاه درصدد برنیامده است تا همه مسائل را خود تجربه کند، چرا که نه فرصت، و نه قدرت لازم برای انجام چنین کاری را داشته است در زندگی اجتماعی و ملی نیز، چنین اشتباهاتی خسران زیاد و جبران ناپذیری را در پی خواهد داشت. پس بهترین راه، چنانکه این موضوع در مورد اشخاص نیز صادق است، استفاده از تجارب دیگران است. لذا هیچ ملت و قوم و گروهی، بدون اعتنای به علم و تمدن سایر ملل، بطور مستقل و جدای از تمام عالم و تجارب آنان به اوج رشد و ترقی دست نیافته است، بلکه همه کشورهای پیشرفته در زمانی خاص از تجارب و علوم دیگر کشورها بهره برده اند و بدین ترتیب، در طول تاریخ هر تمدنی با بهره برداری از دستاوردهای تمدن قبلی؛ تمدنی جدید را بنا نهاده است. پس هیچ تمدنی نمی تواند با نادیده انگاشتن دستاوردهای تمدنهای گذشته، جایگاه و منزلتی شایسته در عرصه بین المللی بدست آورد.

بی شک عوامل بسیاری در طلوع و افول تمدنها مؤثر است؛ بنحوی که شمارش همه آنها از خرد و کلان امکان پذیر نیست. افراد انسان به عنوان سازندگان تمدن، موجوداتی چند بعدی هستند که این موضوع، شناسایی دقیق آنها را بسیار دشوار و یا حتی غیر ممکن می سازد، ولی به هر حال می توان در بین این ابعاد مختلف، ابعادی را که اهمیت بیشتری دارند، شناخت و در آن میان نیز، بعدی را اساسی تشخیص داد. این وجه اساسی که تأثیر بسزایی در رونق و شکوفایی هر تمدن و یا افول آن دارد، بعد فرهنگی و معنوی است که مهمترین ویژگی این بعد، چیزی جز قدرت تفکر و نیروی اندیشه نیست. اندیشه، مبنای علم و آگاهی است. ابزار انسان در دستیابی به علم و دانش نیز، قدرت تفکر و نیروی اندیشه اوست و این فصل ممیز انسان و عامل اساسی انسانیت اوست.

فکر چیست؟ معنای اندیشه کدام است؟ همچنانکه با تأمل درفرآیند اندیشه روشن می گردد، فکر در واقع حرکتی ذهنی و عقلی جهت روشن ساختن مجهولات است. حکیم گرانقدر «حاج ملا هادی سبزواری» می گوید:۱

فکر کردن عبارت است از حرکت به سوی مقدمات معلوم. و آنگاه از آنجا با قرار دادن این مقدمات در یک نظم خاص، حرکت به سوی مطلوب، که همان معلوم ساختن امر مجهول است، صورت می پذیرد. از دیدگاه این حکیم بزرگ، فکر کردن خود نوعی حرکت و تغییر در ذهن است. این تغییر، بنحوی حساب شده و جهت داراست که در نهایت اگر مقدمات، به درستی و بانظمی صحیح در نظر گرفته شود منجر به کشف مجهول می گردد.

«شیخ محمود شبستری» نیز در «گلشن راز» در مورد فکر چنین می گوید:۲

چنانکه از اشعار شیخ محمود شبستری نیز بر می آید، در نزد وی فکر ملازمه با حرکت یا به تعبیر خود وی، رفتن دارد. این باطل یعنی جهل. نتیجه تفکر دانایی و رهایی از جهل و نادانی است. او در مصرع دوم، بیت اول می خواهد به برهان انّی یا علّی یعنی از معلول پی به علت بردن، اشاره کند. یعنی با اندیشیدن در مورد مخلوقات بتوانیم به خداوند قادر متعال پی ببریم؛ از هر جزئی از اجزای هستی بتوانیم هستی خداوند را بشناسیم این خود نوعی ارزشگذاری تفکر به جهت موضوع آن است. اما در خصوص ماهیت فکر نیز در بیت دوم، شیخ اشاره روشنتری دارد و می گوید که فکر همانا برقراری ترتیبی صحیح در میان تصورهای معلوم است، بنحوی که منجر به کشف یک تصدیق حکم مجهول گردد. یعنی حکمی که تاکنون نامفهوم بود، پس از اندیشیدن صحیح، تبدیل به یک حکمی روشن و معلوم می گردد.

در اینجا بد نیست که اشاره ای هم به نظر «ژان پیاژه» دانشمند پر آوازه سوئیسی بیافکنیم. پیاژه در مورد هوش و در کنار آن فکر چنین می گوید:۳

«این واقعیت که هوش از عمل سرچشمه می گیرد… منتبع به این نتیجه اساسی می شود که هوش، حتی در تجلیات عالی خود که به مدد ابزارهای تفکر کار می کند عبارت از اجرا و هماهنگ ساختن یک عمل، که به صورت درونی شده و فکری آن منتهی می گردد، است. این عمل درونی شده، به عنوان فرآیند دگرگونیها، چیزی جز عمل منطقی یا ریاضی نیست و این عمل، در واقع محرک هر گونه داوری و استدلال است… این اعمال دارای دو خاصیت است؛ یکی بازگشت پذیری… و دیگری و با نتیجه هماهنگ شدن در ساختهای مجموعه ای… نتیجه اینکه؛ این هوش، در همه مدارج، عبارت از بردن امر معین به درون ساخت دگرگونیها و ساخت اعمال ابتدایی به درون ساختهای منطقی عالی است و این ساخت دادن؛ عبارت از سازمان دادن به امر واقع به صورت فعل خارجی یا فکر است و نه رونوشت برداری صرف از آن.»

چنانکه از عبارت پیاژه برمی آید، فکر عملی ذهنی و درونی است که عبارت از سازمان دادن به امر واقع است در درون. این سازمان دادن که همان فکر است، همانا منشائی برای هوش است. در نزد پیاژه، هوش از عمل ناشی می شود و این عمل گاهی امری را در درون ساختارهای ابتدایی قرار می دهد و گاه آن را در درون ساختارهای منطقی جایگزین می کند که این، همان تفکر است؛ یعنی همچون مبنایی برای هوش است. و این عمل یعنی، بخشیدن یک ساختار معین بر امر واقعی که به درون آمده است؛ یعنی سازماندهی درونی فکر. این عملکرد، همان عمل منطقی است که تفکر، مبتنی بر آن است و بر طبق نظر پیاژه، مبنای هر گونه استدلال و داوریست. لذا او تفکر را همان سازمان دهی دریافتهای ذهنی می داند.

دکارت فیلسوف مشهور فرانسوی و به تعبیری پایه گذار فلسفه جدید؛ درباره تفکر چنین می گوید:۴

«… فکر صفتی است که به من تعلق دارد. تنها این صفت است که انفکاک آن از من محال است. من هستم، من وجود دارم، این امری است یقینی، اما تا کی؟ درست تا وقتی که فکر می کنم، زیرا هرگاه تفکر من متوقف شود، شاید در همان وقت هستی یا وجودم متوقف شود… من فقط موجودی هستم که فکر می کند، یعنی من، ذهن، فهم یا عقلم»

بدین ترتیب تفکر از دیدگاه دکارت صفت ذاتی انسان است. یعنی جزئی از ذاتیات نفس انسانی است و از او غیر قابل سلب است، مثل هر امر ذاتی دیگر.

همچنانکه از مقایسه سخنان بزرگان علم و فلسفه در این مختصر بدست می آید، تفکر عملی اساسی است که انسان برای کشف مجهولات خود به آن متوسل می شود و عالی ترین فعالیت موجود انسانی است؛ فصل ممیز او از سایر حیوانات است. محصول نهایی تفکر نیز، علم و معرفت است. اینجاست که تفکر به عنوان مبنای علم، ارزشی بالاتر از آن می یابد و حتی به عنوان مبنای موفقیتهای فردی و اجتماعی جایگاهی بس رفیع خواهد داشت؛ چرا که اگر موفقیت هر انسانی را در صحنه های مختلف زندگی و همچنین موفقیت هر اجتماع و جامعه ای را در پیشرفت علمی آن بدانیم که چنین نیز هست پس اساس موفقیت و پیشرفت، همانا تفکر است.

چنانکه در سطور بالا اشاره شده تفکر امری درونی است و نیازمند وسیله ای جهت انتقال. یعنی اگر انسان به عنوان یک موجود اجتماعی خواهان انتقال افکار خویش است و این انتقال، حتی امری ضروری است. آن وسیله بی شک زبان خواهد بود. زبان عامل اساسی این انتقال برای حاضران و نوشته و مکتوب عامل اساسی در این امر است.

در واقع این تفکر که امری درونی است و در عین حال غیر مادی؛ در دو مرحله و جهت سهولت انتقال هادی گشته و مجسم می گردد. مرحله اول آن، بیان و مرحله بعدی در آن، مکتوب است. به عبارت دیگر، مکتوب حالت بیشتر مجسم شده فکر، و سخن، حالت کمتر مجسم شده آن است.

بدین ترتیب، روشن می شود که نوشته ها نقش اساسی در انتقال علم در میان انسانها دارند وهر کجا که سخنی از تبادل افکار در میان گروههای مختلف مردم به میان می آید، آنجا سخن از نوشته و مکتوب نیز امری طبیعی است. آنچه اقوام و ملل را با یکدیگر، و گذشته را به آینده متصل و مربوط می سازد، نوشته ها و مکتوباتی است که مظهر افکار و اندیشه های ملل مختلف در طول تاریخ است. اما بر خلاف تفکر و قواعد منطق که مربوط به انسان است و در نزد همه یکسان است و متأثر از موقعیتهای خاص نیست، زبان هر قومی خاص آن قوم است، به همین دلیل، این همه تنوع لهجه و زبان در میان انسانها وجود دارد. همانطور که تفکر ذاتی انسان است و هر موجود انسانی از آن جهت که انسان است، از آن برخوردار است و بدون آن دیگر انسان، انسان نیست؛ برعکس، هیچ زبان خاصی، ذاتی انسان نیست؛ یعنی ما نمی توانیم زبانی معین؛ یعنی زبان قوم و گروه خاصی را جزئی از ذاتیات انسان محسوب نمائیم. نتیجه چنین نگرشی، پذیرش تنوع زبانها و در عین حال، لزوم تبدیل آنها به یکدیگر یعنی ترجمه است.

در لغتنامه دهخدا، ترجمه چنین معنی شده است:

«بیان کلامی از زبانی به زبان دیگر» تفسیر کردن زبانی را به زبان دیگر. بیان کردن سخن کسی را به زبان دیگر.»۵

با توجه به معانی فوق، در واقع ترجمه، دریچه ای است که شخص مترجم برای خواننده متن ترجمه شده می گشاید تا از طریق آن، فرد با فرهنگ، اندیشه و طرز تلقی دیگری آشنا گردد. از اینجاست که نقش ترجمه در انتقال اندیشه و فرهنگ روشنتر می شود و قدر و اهمیت یک ترجمه گویا و روشن آشکار می گردد. به هر حال اگر به گذشته بنگریم، خواهیم دید که این ترجمه هاست که نقش اساسی را در انتقال علم یونانی به عالم اسلام دارد. و در آغاز شکل گیری تمدن اسلامی، با اهتمام برخی از خلفای عباسی کوششی فراوان و مجدانه در جهت ترجمه کتب اصلی در شاخه های مختلف علوم آن زمان به عمل می آید. بنحوی که این کتب به زبان عربی در دسترس دانشمندان قرار می گیرد و خود پایه و مایه ای جهت گسترش و تعمیق علوم در عالم اسلام می گردد.

بیش از آنکه دین اسلام از آسیای مرکزی تا جبال پیرنه را تحت تسلط و نفوذ در آورد، در این قسمت از جهان متمدن آن روزگار چهار حفره عمده علمی شهرت داشت که نخست مرکز علمی اسکندریه و دوم مراکز علمی شام و بین النهرین و متصرفات غربی ساسانیان و سوم دارالعلم گندیشاپور و سایر مراکز تعلیم در ایران و چهارم هندوستان بود.»۶

پس اگر تمدن نوپای اسلامی درصدر توسعه و تحکیم پایه های خود بود که بود می بایست از همین مراکز علم را اخذ می کرد؛ یعنی این چهار حوزه، از جمله مهمترین آنها یعنی مرکز علمی اسکندریه، مهمترین و اصلیترین منابع علم بوده است که هیچ طالب علمی از جستجوی علم در این حوزه ها، بی نیاز نبوده است. بنابراین مسلمانان نیز پس از قرن اول که قرن پیدایش، تحکیم و توسعه آیین مقدس اسلام بود، از اواسط قرن دوم و در ابتدا بیشتر در خصوص کتب طب و نجوم شروع به ترجمه کتب نمودندو این کار تا اواخر قرن چهارم ادامه یافت، بطوری که بسیاری از کتب طب، تشریح، داروشناسی، فلسفه ،نجوم، طبیعیات، کیمیا، ریاضیات، کشاورزی و نظایر آنها، مستقیما به عربی یا نخست به سریانی و سپس به عربی ترجمه شد.۷

این همان نهضت ترجمه است که مرکز آن، بیت الحکمه بغداد عصر هارون و مأمون عباسی بود. بوجود آمدن چنین مقری که مرکز حضور نسخه نویسان کتب و مترجمان بزرگ بوده است، خود حکایت از اهتمام خاص خلفای وقت به امر انتقال علم و دانش از مراکز مختلف علمی آن زمان دارد. گفته شده که در آنجا علان شعوبی به استنساخ کتب و برخی مانند «یوحنا بن ماسویه و ابن نوبخت»، به ترجمه کتب مشغول بوده اند و برخی دیگر برای استفاده از کتب مختلف به آنجا رفت و آمد داشته اند.»۸

در همین دوران است که مترجمان بزرگی نظیر؛ ابن مقفع، خاندان بختیشوع، اصطفان القدیم و خاندان ما سرجیس یا ماسر جویه و… که دکتر صفا در کتاب تاریخ علوم عقلی در تمدن اسلامی، تعداد آنها را چهل و سه نفر ذکر می کند پدید آمدند. وجود این تعداد مترجمان بزرگ در یک دوره زمانی، خود نیز تأییدی بر رونق ترجمه کتب و انتقال علوم در طی قرونی که ذکر شد، می باشد. مسلما علومی که از طریق ترجمه گسترده کتب مختلف به درون جامعه اسلامی وارد شدند، اثر بسزایی در شکوفایی علوم مختلف و اوج و ترقی تمدن اسلامی داشت. مسلمانان با دریافت این علوم، خود نیز با تفکر و تعمق، در آن دخل و تصرف کردند و مطالب جدیدی را نیز به آن افزودند و مسائل جدیدی طرح و حل کردند و در واقع، چهره ای جدید به آن بخشیدند که خاص تمدن خودشان بود؛ هر چند همه این علوم رشد یکسانی نداشتند، ولی چنان هم نبود که بی کم وکاست و در بسته؛ بدون هیچگونه تغییری پذیرفته شوند. چنانکه «دلیسی اولیری» بیان می کند:

«آنچه از یونانیان به اعراب رسید، تنها به همان صورت اصلی و دست نخورده به دیگران انتقال نیافت؛ بلکه باید گفت که علوم یونانی در محیط عربی برای خود زندگی و نشو و نمای خاص داشته است.»۹

این نشو و نمای خاص گاهی تا تغییرات عمده و پیشرفتهای شگفت انگیز نیز پیش رفته است. به هر حال آشکار است که هیچ تمدنی نمی تواند بدون توجه به دستاوردهای علمی فرهنگی تمدنهای گذشته از خود و بطور بی سابقه و ناگهانی بوجود آید. بلکه هر تمدن جدیدی هر قدر هم که توانمند و پویا و متفاوت از گذشته ها بنظر برسد، حتما پشتوانه ای از علم و تجربه تمدنهای دیگر را دارد و از آنها نیز استفاده کرده است.

ما هم که امروزه در صدد رشد و اعتلای کشور خویش هستیم، از این حکم مستثنی نیستیم و باید بر مبنای آن عمل کنیم. یعنی اگر بیندیشیم که بدون توجه به موقعیت امروزی خود و جهان و بدون بهره برداری از دستاوردهای علمی اقوام دیگر، و ملل پیشرفته، می توانیم به قلّه پیشرفت و تعالی نایل آییم، بی گمان راهی غلط را در پیش گرفته ایم که سرانجام آن هر چه که باشد، تعالی و پیشرفت نیست. چرا که هر نوع پیشرفتی، تنها در سایه علم و دانش حاصل می شود و امکان ندارد تا با تکیه برجهل و بی خبری گامی فراتر در جهت تعالی برداریم که هیچ، حتما سیر قهقرایی هم خواهیم داشت. اما همه علم و دانش کنونی بشر فقط نزد ما نیست، بلکه در نزد همه بشر، مخصوصا علما و دانشمندان کشورهایی است که در راه ترقی و پیشرفت سبقت گرفته اند. پس ما نیازمند علم و دانش دیگران نیز هستیم وباید به این مهم دست یابیم. بدیهی است که در این راه ترجمه کتب علمی مختلف که محصول تفکر وتعمق انسانهای عالم است از مهمترین ابزارهاست و باید بنحو مطلوبی از آن استفاده نمائیم. تأکید بر «نحوه مطلوب»، به معنای وجود مفهوم مقابلش یعنی «نحوه نامطلوب» است. به عبارتی، ترجمه نیز دارای آفاتی است که اگر به آنها توجه نشود، چه بسا موجب نقض غرض گردد. بخشی از این آفات مربوط به مترجم است. اگر مترجمی به دو زبان که یکی مبدأ و دیگری مقصد است یعنی یکی زبان اصلی اثر و دیگری زبانی است که مترجم می خواهد با عمل ترجمه، اثری در زبان جدید خلق کند، تسلط کافی و لازم نداشته باشد و علاوه بر این دو زبان، با محتوای متن نیز آشنایی نداشته باشد، نتیجه اش ترجمه ای نامطلوب خواهد بود. بنابراین وی نخواهد توانست به خوبی، افکار نویسنده اصلی اثر را به مخاطبان زبان مقصد ارائه نماید. و چه بسا موجب بدفهمی ها و سوء تعابیر نیز نزد آنها بشود. اگر مترجم در هر کدام از این سه عامل، به تناسب، تخصص و تسلط داشته باشد محصول کار وی کمکی شایان به آشنایی صاحبنظران زبان مقصد و نیز به نظریات مؤلف خواهد نمود. به نظر می رسد لزوم تسلط به زبان مبدأ و مقصد، به اندازه کافی روشن باشد ولی آنچه قدری نیازمند توضیح است، آشنایی با متن مورد ترجمه است. می دانیم که امروز هر عملی در اثر گسترش، دارای اصطلاحات خاصی است. اگر مترجمی، به قدر کفایت با اصطلاحات خاص علمی، که می خواهد متن مربوط به آن را ترجمه کند، آشنا نباشد، طبیعی است که با کلمات معمولی و روزمره، موفقیت وی در این کار کاهش خواهد یافت و صاحبنظران آن علم خاص اقبال کمی به آن خواهند داشت و عموم مردم نیز که کاری با متون تخصصی ندارند. چرا که هر اصطلاح تخصصی، دارندگان آن تخصص را از توضیحات مکرر بی نیاز می سازد و به جای همه توضیحات در خصوص معانی یک حقیقت، تنها به آوردن اصطلاحی تخصصی کفایت می کند.

آنچه تا اینجا در مورد لزوم تسلط به زبان مبدأ و مقصد و آشنایی با اصطلاحات تخصصی بیان شد، امری بود مربوط به علم زبان و ترجمه، که خود امری تخصصی است و مشخصات حدود دقیق آن از حوصله این مقاله خارج می باشد ولی به جای خود امری لازم و ضروری است که باید متخصصان مربوطه در جهت هر چه روشنتر شدن زوایای مبهم آن تلاش کنند، تا همه متفکران و دانشمندان که تسلط و آگاهی کامل به زبانهای مختلف ندارند، بتوانند با دقت و صحت از افکار اندیشمندان دیگر نیز بهره مند گردند.

همچنانکه بیان شد آفات دیگری نیز در این انتقال فکر ممکن است روی دهد که البته بیشتر مربوط به مخاطبان یعنی متخصصانی است که خواهان بهره برداری از این متون هستند. این بخش از مشکلات است که بیشتر با عنوان مقاله حاضر تناسب دارد و در ادامه نیز سعی خواهیم کردتا نظری دقیق به آن بیندازیم وتا حد امکان برخی زوایای آن را بررسی نمائیم.

تفکر تا آنجا که مربوط به قواعد درست اندیشیدن است؛ یعنی مربوط به منطق است؛ امری است که در نزد همه انسانها یکسان می باشد؛ یعنی اصولاً مبنای منطق و مباحث مربوط به آن قبول وجود قواعد متفقٌ علیه نزد همه انسانهاست؛ چه در منطق ارسطویی وچه منطق نمادین جدید. اصولاً بدون قبول و اذعان به وجود چنین پایه و مبنایی، برقراری ارتباط ناممکن می گردد. البته این امر بدین معنا نیست که همه مباحث ریز و فرعی مربوط به منطق مورد توافق است. اما به یقین، تا حد زیادی این توافق وجود دارد. بنابراین از دیدگاه منطقی معمولاً خطایی در راه انتقال فکر و اندیشه پیش نمی آید؛ به این معنا که نزد متفکر مؤلف اثر و خواننده و مخاطب او در زبان و در قوم دیگر، نوعی اختلاف مبنایی در این زمینه به چشم می خورد که به نظر می رسد، ریشه این تفاوتها در جای دیگری است؛ از جمله؛ در نحوه انتخاب موضوع و نیز نحوه ورود به مطلب و نگرش و دیدگاه کلی دو طرف که ممکن است در این موارد با هم متفاوت باشد. به عبارتی؛ ممکن است آنچه قابل بحث است، تنها یکسان بودن