خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه

با فایل فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه شامل 38 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سفر و مسافرت در اسلام و فقه :

سفر و حضر، دو بخش از زندگی انسان ها هستند که برای خود، احکام و مسائلی جداگانه دارند. هیچ مسلمانی در هیچ مرحله ای از زندگی خود، رها شده و بی تکلیف نیست و از این قاعده، سفر را نیز نمی توان استثنا کرد.

سفر و مسافرت را نمی توان بهانه گریختن از احکام خداوندی قرار داد؛ زیرا آن چه بر انسان ها واجب است، جز به انجام تکلیف، ساقط نمی شود. پیشوایان دینی ما، آن چنان به انجام فرایض و اهتمام به احکام الهی، چه در سفر و چه در حضر، سفارش کرده اند که راه را بر هرگونه فرار و بهانه جویی بسته اند. این روایات و سفارش ها به اندازه ای است که نقل اندکی از آن ها نیز رساله ای جداگانه می طلبد.[۱] از این رو، از نقل روایات احکام، برای رعایت اختصار صرف نظر می کنیم و تنها به ذکر مسائلی ضروری[۲]برای مسافر بسنده می کنیم.

مسافر کیست؟

مسافر در فقه اسلامی به کسی گفته می شود که حداقل هشت فرسخ از وطن خود دور شده باشد، و یا چهار فرسخ راه از دیار خود دور شود و چهار فرسخ برگردد، بدون اقامه ده روز در مقصد. چنین شخصی مسافر نامیده شده و احکام ویژه ای دارد.

پاره ای از احکام مسافر بدین قرار است:

– تبدیل نمازهای چهار رکعتی به دو رکعتی.

– اسقاط نافله های ظهر و عصر و نیز عشا (بنا به قولی).

– افطار روزه، هر چند در ماه مبارک رمضان.

موارد استثنا در احکام مسافر

الف) کسی که برای کار حرام سفر کند، باید نماز را تمام بخواند و روزه اش را (در ماه رمضان) بگیرد. هم چنین کسی که سفر او حرام است؛ مانند کسی که سفر برایش ضرر دارد یا زنی که بدون اجازه شوهر سفر رود (در غیر سفر واجب) و یا فرزند، سفرش سبب اذیت پدر و مادر باشد (در غیر سفر واجب). در چنین سفری نماز تمام است و روزه اش را در ماه رمضان باید بگیرد.

ب) کسی که شغل او سفر باشد، مانند راننده و خلبان، در غیر سفر اول باید نماز را تمام بخواند و روزه اش را (در ماه رمضان) بگیرد و در سفر اول، اگر چه طول هم بکشد، نمازش شکسته است.

ج) کسی که شغلش سفر نیست، ولی محل کارش در شهر دیگری است و همواره در محل خود آن شهر رفت و آمد می کند، مثل پیشه وران سیار، معلمانی که محل کارشان ثابت نیست و کارگرانی که به شهر دیگری برای کار سفر می کنند. نمازشان تمام و روزه شان را باید بگیرند (امام خمینی (قدس سره) در این باره می فرماید: نمازشان را شکسته بخوانند و روزه شان را نگیرند).

د) مسافری که قصد دارد ده روز پشت سر هم، در یک محل بماند، باید نمازهای خود را در آن محل، تمام بخواند و روزه اش را (در ماه رمضان) بگیرد.

ه) کسی که بعد از رسیدن به هشت فرسخ و بیش تر، سی روز در محلی بماند و مردد باشد، باید نماز را شکسته بخواند؛ ولی پس از سی روز باید نماز را تمام بخواند و اگر ماه رمضان است، روزه اش را بگیرد.[۳]

مسائلی درباره نماز مسافر

۱.اگر شخص می داند مسافر است و می داند که نماز مسافر، شکسته است، در عین حال، نماز را عمدا یا سهواً، تمام خوانده است، نمازش باطل است و باید آن را به صورت شکسته (یعنی دو رکعتی) اعاده کند (دوباره بخواند)، و اگر خارج از وقت متوجه شد، باید به صورت شکسته قضا کند.

۲.اگر شخص می داند مسافر است، اما نمی داند که نماز مسافر شکسته است، اعاده آن واجب نیست، نه در وقت و نه در خارج از وقت.

۳.اگر شخص، مسافر است و می داند حکم مسافر، قصر است، اما خصوصیات آن را نمی داند، مثلاً نمی داند که اگر شغلش سفر باشد، وقتی در وطن ده روز بماند، باید در سفر اول شکسته بخواند، در این صورت اگر نمازش را تمام خوانده است، باید به صورت شکسته در وقت اعاده و در خارج وقت قضا کند.

۴.اگر حکم نماز مسافر را می داند، اما نمی داند که هشت فرسخ را طی کرده و نمازش را تمام خوانده است، سپس متوجه شود که مسافر بوده و هشت فرسخ را طی کرده است، در این صورت باید نمازش را شکسته در وقت، اعاده و در خارج وقت، قضا کند.

۵.اگر شخص می داند که نماز مسافر شکسته است، اما فراموش کرده که خودش مسافر است و به این خیال که در سفر نیست، نمازش را تمام خواند، بعد متوجه شد که مسافر است، در این صورت اگر در وقت است، باید نمازش را به صورت شکسته اعاده کند؛ ولی اگر بعد از وقت، به یاد آورد که مسافر است، قضا ندارد.

۶.کسی که در وطن، نمازش را نخوانده است، باید قضای آن را تمام به جا آورد، هر چند در سفر باشد و کسی که در مسافرت، نماز را به جا نیاورده، باید قضای آن را شکسته بخواند، هر چند در وطن خود باشد.

۷.اگر کسی نمازش را در وطن به جا نیاورد تا وقت گذشت و نماز قضا شد، سپس با هواپیما به نقطه ای سفر کند که در آن جا هنوز وقت آن نماز باقی است – مثل کسی که نماز صبح او در تهران قضا شده باشد و با هواپیما قبل از طلوع آفتاب به ترکیه برسد – نماز قضای این شخص به ادا تبدیل می شود و باید نماز صبح را در ترکیه به قصد ادا به جا آورد.

۸.اگر کسی نماز ظهر و عصر را بخواند و بعد با هواپیما به نقطه ای برسد که هنوز ظهر نشده است، لازم نیست دوباره نماز ظهر و عصرش را بخواند.

۹.اگر کسی با هواپیما به طور عمودی، به اندازه چهار فرسخ پرواز کند، نماز و روزه اش قصر می شود.

۱۰.اگر کسی با سفینه فضانورد، مسافرت کند و از حوزه جاذبه زمین خارج گردد و بی وزن شود، در صورتی که بتواند بر سطح داخلی سفینه یا موشک قرار گیرد و پاهای خود را به کف آن بگذارد، باید با رعایت جهت قبله، نمازش را بخواند و در هیچ حالی نماز و جهت قبله، یا جهت نزدیک به قبله، نباید ترک شود.

۱۱.مسافران فضایی که ممکن است در یک شبانه روز چندین بار به دور زمین گردش کنند و در هر دور، یک شبانه روز برایشان تحقق یابد، تنها پنج نماز، مطابق شبانه روز زمین بر آنان واجب است؛ ولی باید طلوع و غروب را نسبت به طلوع و غروب خود رعایت کنند؛ یعنی نماز صبح را قبل از یکی از طلوع ها و ظهر و عصر را بعد از نیمه روز یکی از روزها و مغرب و عشا را در یکی از شب ها بخوانند.

یا می توانند نم