خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دو سند روشن بر مظلومیّت سبط اکبر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دو سند روشن بر مظلومیّت سبط اکبر :

پانزدهم ماه مبارک رمضان، سالروز ولادت امام مجتبی علیه السلام است، به همین مناسبت به نشر این مقاله پرداختیم

ششمین همایش انتخاب کتاب سال ولایت، در ۲۶ شهریور ماه ۱۳۸۳، برابر با سوم شعبان المعظم ۱۴۲۵، در شهرستان کرمان برگزار شد. در این همایش برخلاف بسیاری از همایش ها که غالبا گروه خاصّی شرکت می کنند، طیف های گوناگون با عقاید مختلف -ولی به یک-انگیزه در آن شرکت جسته بودند و انگیزه همگان، تکریم از اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) و بزرگداشت خاندان وحی بود.

گذشته از این که گروهی از شخصیت های علمی کشور از حوزه علمیّه قم و مشهد و تهران، در آن شرکت کرده بودند، برخی از نویسندگان عراقی و لبنانی که آثاری درباره اهل بیت داشتند، در آن همایش به چشم می خوردند.

ستاد کتاب سال ولایت، در تمام سال در بیت آیه اللّه العظمی حائری، فعال است و از طرق مختلف خصوصا نشریّه خانه کتاب، کلّیه کتاب هایی را که پیرامون شرح حال اهل بیت علیهم السلام در سال قبل، (مثلاً سال ۸۲ نوشته شده) مورد شناسایی قرار داده و با بررسی های گوناگون، به وسیله داوران متعدد و کارآمد، بهترین های آنها گلچین می شوند و به افرادی که اثر آنها از جهات مختلفی، برجستگی دارد، جایزه تعلّق می گیرد. در سال جاری، علاوه بر کلّیه کتاب هایی که پیرامون امامان معصوم نوشته شده، کتاب های نوشته شده پیرامون سیره امام حسن مجتبی علیه السلام ، از ویژگی خاصی برخوردار بود.

مجلس، با قرائت آیاتی از کلام اللّه مجید، افتتاح شد. سپس مجری برنامه، جناب آقای رضازاده پس از گفتن خیر مقدم، برنامه را اعلام کرد.

نخست امام جمعه محترم کرمان، حجه الاسلام آقای سید یحیی جعفری، درباره مقام امامت و امام علیه السلام به تفسیر آیه «و إذ ابتلی ابراهیم ربّه بکلمات…» پرداخت، آنگاه دبیر علمی کتاب سال ولایت، دانشمند محترم جناب آقای مهدوی راد، عصاره فعالیت های ستاد را در ضمن یک سال بیان کرد و از تعداد کتاب های نگارش یافته در این موضوع، گزارش داد که اجمال آن را می آوریم:

وی ضمن سخنانی چنین گفت: «ما در سایه چهره هایی بی بدیل، قلّه های افراشته انسانیّت یعنی ائمّه اطهار (علیهم السلام) هستیم و برای ما افتخار است که هر سال بکوشیم آثاری که در جاهای مختلف در این زمینه رقم زده شده، شناسایی و در حدّ توان، برترین ها را معرفی کنیم».

دو سال است که در کنار گزینش کتاب، ناشر و مؤلف نمونه را نیز اضافه کرده ایم. در این دوره هم ۱۴۵۰ عنوان کتابِ تألیف شده درباره زندگانی ائمّه اهل بیت (علیهم السلام) را شناسایی کرده ایم که از این تعداد ۱۸۰ عنوان، مربوط به سیره امام حسن مجتبی علیه السلام بوده، و جایزه ویژه این مراسم، متعلّق به آنهاست. در هفتمین دوره انتخاب کتاب سال ولایت نیز آثار مربوط به زندگانی امام سجاد علیه السلام بررسی خواهد شد.

او در ضمن سخنرانی خود، از دو شخصیّت که به حق شایسته تقدیر بودند، تجلیل کرد:

۱. آیه اللّه سید محمدباقر موحد ابطحی، که یکی از مجتهدان حوزه و مؤلفان عالیقدر است و آثار بس مفیدی در زمینه های تفسیر و حدیث و فقه دارند. ایشان حدود ۶۰ سال است که در حوزه علمیّه قم، مشغول به تعلیم و تربیت است و مؤسسه حدیثی او آثار ارزنده ای را منتشر نموده است.

۲. دانشمند محترم، جناب آقای علی اکبر غفّاری، محقّق کتاب های حدیثی، بالأخص آثار مرحوم صدوق که به حق، او را باید پیشاهنگ محققان کتاب های عربی شمرد که شیوه تحقیق را از مرحوم علاّمه امینی قدس سره آموخته و به کار گرفته است و دیگران از این شیوه، استفاده نموده اند. اخیرا کتاب تهذیب الاحکام شیخ طوسی را در ۱۰ جلد تحقیق کرده و پاورقی های ارزنده ای را از خود، یا کتاب «ملاذالأخبار» بر آن افزوده است.

پس از دبیر علمی همایش، وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی، جناب آقای مسجدجامعی، درباره عظمت تشیّع و مظلومیّت شیعیان، و اینکه پیوسته از ترس ظالمان و ستمگران، حواشی کویر ایران را برای زندگی برمی گزیدند، سخنانی ایراد کردند.

از آنجا که حادثه بم و زلزله ویرانگر آن، یک زلزله تاریخی و کم نظیر بود و خدماتی که دولت درباره نجات مصیبت زدگان این منطقه انجام داده است بر اکثر افراد، مخفی و پنهان می باشد و احیانا رسانه ها برخلاف آن، تبلیغ کرده اند.

سپس استاندار کرمان، جناب آقای کریمی به سخنرانی پرداخت و ویژگی این زلزله غم انگیز را برشمردند و این که طول مدت این زلزله، ۱۲ ثانیه و اندی بوده و زمان آن، جمعه، ساعت ۵ صبح بود که غالبا مردم در خانه به سر می برند و کانون زلزله، در نقطه نزدیک به سطح زمین بود و از این جهت ویرانی آن بیش از حد بوده است. استاندار افزود: که بسیاری از زلزله های جهان که کانون آن در عمق ۲۷ کیلومتری زمین، رخ می دهد، کانون زلزله بم در ۱۴ کیلومتری سطح زمین بوده و فشار آن بر سطح زمین و خانه ها بیشتر و ویرانگری آن، بیش از حد می باشد.

وی آنگاه خدمات دولت را نسبت به زلزله زدگان برشمرد که خود، داستان گسترده ای دارد. سرانجام، برای ختم جلسه، به سان هر سال، نوبت به نگارنده رسید که هم باید جایزه های برندگان را همراه با دیگر دوستان تقدیم کند و هم پیرامون امام مجتبی علیه السلام که در گزینش کتاب سال ولایت ویژگی خاصی داشت، سخنرانی کند.

از این جهت، عصاره سخنان خود را در این مورد، یادآور می شوم و اگر پاداشی بر این سخنرانی مترتب باشد، آن را به روان پاک پدر بزرگوار خود که برای اولین بار، این جانب را با مکتب اهل بیت علیهم السلام آشنا ساخت، تقدیم می دارم:

۱. قرآن و امام مجتبی علیه السلام

سبط اکبر، حسن بن علی علیه السلام ، شخصیّت والایی است که بُعدی در قرآن دارد و برخی از آیات قرآن درباره وی نازل شده است که برخی را متذکّر می شوم:

الف. او فرزند پیامبرخاتم صلی الله علیه و آله است.

در موضوع مباهله با نصارای نجران، پیامبر صلی الله علیه و آله ، مأمور گشت آنان را به مباهله دعوت کند و قرآن به پیامبر صلی الله علیه و آله دستور می دهد که به آنان بگوید:

«..فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أبْناءَنا و أبْناءَکُم و نِساءَنا و نِساءَکُم و أنْفُسَنا و أنْفُسَکُم ثمّ نَبْتَهِلْ و نَجْعَلْ لَعْنَهَ اللّهِ عَلَی الکاذِبینَ^(۱)».

«بگو بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نمائیم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفسهای خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود؛ آنگاه مباهله کنیم؛ و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم».

مفسّران می نویسند: پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله با دو جگرگوشه خود، یعنی حسن و حسین علیهماالسلام و دخت گرامیش فاطمه علیهاالسلام و پسر عمویش علی علیه السلام به میدان مباهله گام نهاد، و این می رساند که امام مجتبی مصداق «أبنائنا» می باشد.

ب. مهر او پاداش رسالت

قرآن مجید به پیامبر دستور می دهد که به مردم بگوید: «قُلْ لا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجرا إلاَّ المَودَّهَ فِی القُربی»^(۲). «بگو من هیچ پاداشی جز دوستی نزدیکانم از شما درخواست نمی کنم».

مقصود از «القُربی(نزدیکانم)» بستگان پیامبر صلی الله علیه و آله است. تو گویی «آل» در «القربی» عوض از مضاف الیه است و تقدیر آیه چنین است: «إلاَّ المودّهَ فِی قُربایَ».

اخیرا، ترجمه ای از قرآن مجید به قلم یکی از مترجمان ایرانی منتشر شده که در آیات مربوط به ولایت بسیار کوتاه آمده و اکثر آنها را به صورت غیر صحیح ترجمه کرده است، و در ترجمه این آیه به گونه ای سخن گفته که گویا اجر رسالت این است که هر کسی به بستگان خود مهر بورزد نه به بستگان پیامبر. او از یک نکته غفلت ورزیده که واژه «القربی» در قرآن ۱۶ بار به کار رفته، و گاهی مقصود از آن، بستگان انسان هاست و احیانا بستگان پیامبر است. تشخیص این دو، به فعل و یا قرائنی که مقصود را معین می کند، بستگی دارد. مثلاً آنجا که می گوید: «وَ إِذا حَضَرَ القِسمَه اُولوا القُربی و الیتامی و المساکین فارْزُقُوهُم…»^(۳). «آنگاه که اموال موروثی میان وارثان تقسیم می شود، به نزدیکان میت، هرچند وارث نباشند، و یتیمان و مستمندان، چیزی بدهید».

در اینجا مقصود، بستگان میت -هرکسی باشد- است، زیرا موضوع سخن، قسمت اموال اوست. ولی آنجا که خطاب به پیامبر صلی الله علیه و آله است، طبعا مقصود، بستگان او هستند، و در این آیه می فرماید: «قُل لا أسأَلُکم علیه اجرا» و در آیه دیگر می فرماید: «و آتِ ذَا القُربی حقّه»^(۴) «حق نزدیکان را بده»، از آنجا که در هر دو آیه، سخن با خطاب به پیامبر آغاز می شود، قطعا مقصود، بستگان پیامبر است.

من در مقاله ای، برخی از انتقادات خود را نوشته و برای جبران در چاپ های آینده برای مترجم یاد شده ارسال نمودم.

ج. عصمت و طهارت امام مجتبی علیه السلام در قرآن

قرآن مجید، به عصمت و طهارت اهل بیت علیهم السلام تصریح می کند، و یادآور می شود: «… إنَّما یُرِیدُ اللّه لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ البَیتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرا»^(۵).

«خداوند می خواهد پلیدی ها و ناپاکی ها را از شما اهل بیت دور کند و کاملاً شما را پاک سازد».

مقصود از این اهل البیت همان پنج تن آل عباست که پیامبر صلی الله علیه و آله همگان را تحت عبا قرار داد و گفت: اللّهم إنَّ لِکُلّ نبیٍّ أهل بیتٍ و هؤلاءِ أَهلُ بَیتی» «پروردگارا! هر پیامبری خاندانی دارد، و آنان اهل بیت من هستند».

مراد از این بیت، بیت خشت و گلی نیست، بلکه بیت وحی و رسالت است، و مراد از «اهل» کسانی هستند که با این خانه پیوند روحی دارد.

همچنان که باید توجه نمود که مراد، همسران پیامبر صلی الله علیه و آله نیست، زیرا قرآن آنجا که درباره همسران رسول خدا سخن می گوید، واژه بیت را با صیغه جمع به کار می برد و می فرماید: «و َقَرْنَ فِی بُیُوتِکُنَّ»^(۶)، و «واذْکُرْنَ ما یُتلی فِی بُیوتکُنِّ»، درحالی که در آیه مورد بحث، «بیت» به صورت مفرد به کار رفته است و این گواه بر آن است که این بیت غیر از آن بیوت است، و اهل این بیت غیر از اهالی آن بیوت متعدّد می باشد.

د. سوره انسان و امام مجتبی علیه السلام

به تصدیق مفسران، بخشی از آیات سوره انسان که در زبان مردم به سوره «هل أتی» معروف است، در حقّ دخت گرامی پیامبر صلی الله علیه و آله و همسر وی و دو فرزندش حسن و حسین علیهماالسلام نازل شده است. خدا آنها را به خاطر وفا به نذری که کرده بودند، چنین توصیف می کند:

«یُوفُونَ بِالنَّذرِ وَ یَخافُونَ یوما کانَ شَرُّهُ مُستَطِیرا* و یُطْعِمُونَ الطَّعامَ علی حُبِّهِ مسْکِینا و َیَتَیما وَ أَسِیرا»^(۷).

«آنها به نذر خود وفا می کنند و از روزی که شر و عذابش گسترده است، می ترسند و غذای خود را با این که به آن نیاز دارند، به مستمند و یتم و اسیر می دهند…».

اینها برخی از ابعاد زندگانی حسن بن علی علیهماالسلام در قرآن مجید است که در این محضر یادآور شدیم. البته این نه بدان معناست که آیات نازل در حق اهل بیت علیهم السلام همین چند مورد است، بلکه ما، در اینجا به صورت گزینشی سخن گفتیم.

ه. امام مجتبی علیه السلام در حدیث پیامبر صلی الله علیه و آله

ما برخی از سفارش های پیامبر درباره امام مجتبی علیه السلام و برادر ارجمندش را در اینجا منعکس می کنیم:

۱. ابن مسعود و ابوهریره می گویند: رسول خدا صلی الله علیه و آله را دیدیم که حسن و حسین علیهماالسلام را بر دو شانه خود قرار داده، گاهی این و گاهی آن را می بوسد. مردی پرسید: آیا آن دو را دوست داری؟ فرمود:

«مَن أحبَّ الحسنَ و الحسین فقد أَحَبَّنِی و مَن أبْغَضَهُما فقد أبغَضنی»^(۸).

«هرکس حسن و حسین را دوست بدارد، مرا دوست داشته و هرکه با آنان دشمنی ورزد با من دشمنی کرده است».

۲. ابو سعید خدری و ابن عباس و حُذیفه نقل می کنند که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

«الحسنُ و الحسین سیّدا شَبابِ أهلِ الجنَّه»^(۹).

«حسن و حسین سروران جوانان بهشتند».

۳. عبداللّه شبراوی در کتاب «الإتحاف بِحُبِّ الاشراف» حدیث مفصلی را از امیر مؤمنان نقل می کند که رسول خدا در خطاب به حسن و حسین فرمود: «أنتما الإمامان و لأُمِّکما الشفاعه»^(۱۰). «شما دوتن، پیشوایان امت هستید، و مادرتان حق شفاعت دارد».

۴. ابن شهراشوب از رسول خدا صلی الله علیه و آله نقل می کند که فرمود: «الحسن و الحسین إمامان، قاما أو قعدا». در حدیثی فرمود: «ابنایَ هذا إمامان قاما أو قعدا»^(۱۱).:«حسن و حسین دو امام و پیشوای امتند، چه بر قدرت باشند و یا خانه نشین باشند»، اینها بخشی از کلمات رسول خدا صلی الله علیه و آله درباره امام حسن مجتبی علیه السلام است.

امام مجتبی علیه السلام در صفحات تاریخ

حیات امام مجتبی علیه السلام در صفحات تاریخ بسیار گسترده و فراگیر است. سخنان ارزشمندی که افراد دور از غرض درباره امام مجتبی علیه السلام گفته اند، حائز اهمیت است، ولی در این جایگاه خاص نمی توان به این بخش از حیات امام مجتبی علیه السلام اشاره کرد. آنچه در اینجا می توان گفت، سند مظلومیت او در عصر حاضر است:

مظلومیت آن حضرت در حال حیات خود یا بعد از وفات وی، برای همگان روشن و واضح است، اما مهم تر، سند مظلومیت آن حضرت در دوران معاصر است، مقصود من از سند مظلومیت او در عضر حاضر خیانت وهابیان نسبت به مراقد ائمه بقیع نیست، هرچند خود آن نیز نشانه عداوت درونی با این خاندان است، آن هم در قالب حفظ توحید!

مرحوم سید صدرالدین صدر(۱۲۹۹ – ۱۳۷۳ه ق) درباره تخریب مراقد ائمه اهل بیت یک سه بیتی دارد که در عراض شعرا از آن استقبال کرده و کشور را تکان دادند، او می گوید:

«به جان خودم سوگند مصیبت بقیع، قلب طفل شیرخوار را پیر می کند.

و سرآغاز مصیبتهای دیگری خواهد بود اگر ما از این خواب گران بیدار نشویم.

آیا مسلمانی نیست که برخیزد و از حقوق پیامبر راهنما و شفاعت کننده خویش دفاع کند؟».

محور یکی از این دو سند مظلومیت، تطهیر جنایتکار؛ و دیگری تهاجم فرهنگی است و هر دو در عصر حاضر تحقّق پذیرفته است.

۱. تطهیر جنایتکار

شهادت حضرت مجتبی علیه السلام به وسیله سمّی که معاویه در اختیار همسر او نهاده بود، صورت پذیرفت و این حادثه از مسلّمات تاریخ است، که ما به برخی از مدارک و مصادر آن بعدا اشاره می کنیم، ولی مظلومیت اینجاست که از قرن هشتم به این طرف، اندیشه تطهیر جنایتکار، یعنی معاویه؛ از چنین جنایتی آغاز شده و می خواهند درگذشت حضرت را به عامل طبیعی نسبت دهند. و اکنون برخی از نویسندگان معاصر به پیروی از آن مرد مغربی برخاسته و گفتار او را تکرار می کنند.

اینک به برخی از این صاحب قلم های مسموم و مغرض اشاره می کنیم:

۱. ابن خلدون(م ۸۰۸ه) نخستین کسی است که بر اثر دوری از شرق اسلامی و مصادر تاریخی و احیانا عنادی که با حکومت های فاطمی در سرزمین مغرب و مصر داشت، به فکر تطهیر معاویه افتاده و می گوید:

و ما یُنقل من أنّ معاویه دسّ إلیه السمَّ مِن زوجته جَعْده بنت الأشعث، فهو من أحادیث الشیعه، و حاشا لمعاویه من ذلک»^(۱۲).

:«آنچه به معاویه نسبت می دهند که او حسن بن علی علیه السلام را به دست همسرش جعده دختر اشعث مسموم کرد، از سخنان شیعیان است، و دامن معاویه از این نسبت مبرّا است».

پس از ابن خلدون افراد دیگری این پندار را امری مسلّم گرفته و در دایره المعارف الإسلامیه که به وسیله نویسندگان مسیحی تنظیم شده، چنین آمده است:

«و توفّی الحسن فی المدینه بذات الریه و ربّما کان وفاته عام ۴۹ بالغا من العمر الخامسه و الأربعین»^(۱۳).

«حسن بن علی در مدینه به علت سرماخوردگی شدید درگذشت و چه بسا در سال ۴۹ هجری قمری در ۴۵ سالگی رخ داده باشد».

نویسنده دایره المعارف، سندی بر این پندار ندارد، علاوه بر این، سنّ آن حضرت، به هنگام وفات ۴۷ یا ۴۶ سال بوده است، زیرا وی در سال دوم یا سوم هجرت متولد شده است.

در هر حال از یک نویسنده مسیحی غربی به نام «لامنس» بیش از این انتظار نمی رود.

بیشترین تقصیر، متوجه نویسندگان اسلامی است که میدان را خالی کرده و دائره المعارف نویسی پیرامون اسلام را به غربیان واگذاشته اند، هرچند شنیده ام مرحوم علاّمه مغنیه نقدی بر این دائره المعارف نوشته، و درخواست کرده که در چاپ های بعدی نقاط مورد نظر را اصلاح کنند.

۳. مورخ معروف مصری دکتر حسن ابراهیم حسن نویسنده کتاب «تاریخ الإسلام السیاسی» از این پندار به نحوی پیروی کرده و می گوید: «حسن بن علی علیه السلام چهل روز پس از بازگشت از عراق به مدینه به اجل عادی از دنیا رفت»^(۱۴).

من نمی دانم از کدام یک از این جمله ها انتقاد کنم، آیا این که می گوید: حسن بن علی چهل روز پس از بازگشت به عراق، در مدینه درگذشت؟ درحالی که آن حضرت ۸ سال پس از بازگشت به مدینه، جام