خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسلام و روابط دختر وپسر :

چکیده:

ارتباط دختر و پسر، از جمله ارتباط های میان فردی است که به حسب شرایط خاص ضرورت
پیدا می کند. در جهت تأیید نحوه این نوع دوستی ها و اصول و شرایط حاکم بر آن، باید
از رهگذر قواعد کلی ارتباط های انسانی این نوع روابط را جویا شد. زیرا روابط انسانی
و شرایط و اشکال آن، ابداع عقلائی دارد و شارع مقدس به خصوص در مورد ارتباط با جنس
مخالف، اقدام تأسیسی ننموده است. این نوشتار، در ابتدا این ارتباط را مطابق آن چه
عقلا به آن عمل می کنند، تعریف نموده و آداب، شرایط و مؤلفه های آن را بیان می کند.
سپس در راستای دستیابی به دیدگاه امضائی شارع، اصول، آداب، شرایط و مؤلفه های روابط
دوستی با جنس مخالف را بیان می نماید. بر این اساس، اثبات می شود که ارتباط بین
دختر و پسر، از طریق عقد موقت که مبتنی بر یکسری شرایط است، امکان پذیر می شود که
شامل رعایت حیات فردی و عفت جمعی، بکارگیری معروف در ابراز دوستی، انحصاری بودن
ارتباط و تعیین محدوده ارتباط است. سپس به آداب اخلاقی که با جنس مخالف باید رعایت
گردد، اشاره شده که عبارتند از: انتخاب آگاهانه، دوستی هدف دار، دوستی خیرخواهانه و
احترام گذاردن به یکدیگر و سرانجام مراحل طرح عملیاتی دوستی با جنس مخالف ارائه
می شود.

واژگان کلیدی:

اسلام، جنس مخالف، دختر و پسر، ارتباط میان فردی، عقد موقت، حیای فردی، عفت
اجتماعی، دوست، انتخاب آگاهانه، معروف.

یکی از نیاز های اساسی زندگی انسان، تعامل وارتباط با دیگران است. (مزلو، ۱۹۶۸:
ص۷۱) انسان در طول رشد خود پیوسته برای بقا و پیشرفت خویش محتاج ارتباط با دیگران
است که بین این امر با سلامت رابطه ای نزدیک وجود دارد. تمام انسان ها به دنبال
یافتن کسانی هستند که با آن ها احساس خوشبختی کنند و از زندگی با آن ها لذت ببرند و
در کنارشان منفعت بیشتری کسب کنند. (رک. وود، ۱۳۷۹: ص ۱۳۷) در بین نوع ارتباطات
انسانی، نیاز به ارتباط با جنس مخالف، از جایگاهی ویژه برخوردار است. چرا که ارتباط
از سرشت انسانی برمی خیزد و از نیروی پیوندجویی دو جنس مخالف، دلدادگی های پسرانه و
دلبری های دخترانه و دلبستگی های طرفینی، شور و حرارت آن مضاعف می شود؛ افزون بر
این که بقای نسل بشر، بر پایه شکلی از این نوع ارتباط تکیه دارد و تا رسیدن به هدف
مطلوب، آرام و قرار را از دل آدمی به یغما می برد.

این نیاز همانند دیگر نیاز ها، محتاج پاسخ گویی است نه سرکوبگری و باید در بستری
سالم، شکلی مناسب و با رعایت شرایط لازم پاسخ داده شود و آسیب شناسی و آفت زدایی
گردد. یعنی لازم است، راه و رسم مناسب ارتباط دختر و پسر بیان شود و شرایط مناسب و
روش صحیح یافتن دوست از جنس مخالف تبیین گردد و ویژگی های دوست مناسب از این نوع
بیان و آداب این نوع دوستی ها و… تعیین شود تا هم به نیاز ها پاسخ داده شود و هم
روابط انسانی، سالم سازی گردد. چه حفظ سلامت فردی و اجتماعی، در پرتو ارتباطات سالم
انسانی ممکن می شود. در جامعه ای که دختر و پسر دو عضو حتمی آن هستند, ارتباط سالم
بین آنهاست که جامعه را سالم می سازد. بی تردید، نمی توان در یک جامعه بین اعضای آن
پرده ای ضخیم کشید و آن ها را از هم جدا ساخت بلکه باید طرح ارتباط سالم را ارائه
نمود. بسیار تعجب آور است، در حالی که برای هریک از انواع روابط اقتصادی، سیاسی،
آموزشی و…، دراین جامعه طرحی پذیرفته شده ارائه می گردد و شرایط وقیودی تعریف
می شود، از ارتباط مهم تری مانند ارتباط با جنس مخالف غفلت می شود یا برخی تغافل
می ورزند.

از این رو، لازم است برای این نوع ارتباط نیز، تعریفی مناسب ارائه شود و مشخص گردد
که شرایط ارتباط دختر و پسر چیست و شکل مطلوب آن کدام است تا جامعه سالم بماند.
اعضای جامعه تا زمانی که شکل ارتباط با خود را ندانند و از شرایط و ویژگی های یک
ارتباط سالم آگاهی نداشته باشند، آن جامعه با پیشرفت و حتی سلامت، بیگانه خواهد
بود.

به بیان دیگر، تمام ارتباط های انسانی بر اساس فرهنگ حاکم بر آن جوامع و متناسب با
مؤلفه های فرهنگی و عقیدتی آن ملت پدیدار می شوند و نسل به نسل به دیگران آموزش و
انتقال داده می شوند و شرایط، ویژگی ها و لوازم خود را می یابند. یعنی مؤلفه های
فرهنگی و اعتقادی و نوع نگرش انسان ها به هستی، نوع ارتباط های انسانی، شرایط هرنوع
ارتباط و… را معین می نماید. حال آیا در اندیشه اسلامی و جهان بینی الهی ما
مسلمانان، ارتباطی به نام ارتباط دختر و پسر وجود دارد یا نه؟ این ارتباط چه نوع
ارتباطی است و چه ویژگی هایی دارد؟ آیا اسلام برای دوست دختر و پسر داشتن طرح خاصی
دارد یا از ریشه آن را نفی می کند؟ اگر پاسخ به آن منفی است، پس این نیاز چگونه
پاسخ داده می شود و پیامد های آن چگونه مهار و کنترل می شود؟ و اگر مورد قبول است،
چه طرح، الگو، شرایط و معیاری برای آن معرفی می گردد؟ آن چه در این نوشتار مطرح
می شود، پاسخ به این گونه سؤالات است تا در ضمن آن، طرح و نظریه اسلام در این مورد
بیان شود.

البته هدف این نوشتار، هرگز ترویج ارتباط دوستی با جنس مخالف نیست و از آن حمایت
نمی کند. در جامعه ایران با توجه به بنیان های دینی و باورهای ایمانی، این نوع
دوستی کمتر جای دارد و می تواند جای باز کند. هدف از طرح ارائه شده، این است که اگر
شخصی خواست از این باورها عدول و آن عرق ایمانی با الگوهای دیگر هماوردی کند، از
طرح دینی آن نیز آگاهی داشته باشد و در تنگنای زندگی اگر ناچار از برقراری این نوع
ارتباط دوستی شد، راهکار دینی آن را پیش گیرد تا به گناه و آلودگی مبتلا نشود.

کلیات

دین و ارتباطات

به طور کلی دین اسلام در مواجهه با پدیده های انسانی و از جمله روابط انسانی،
خواهان پی ریزی یک نوع رفتار اجتماعی خاص و تأسیس پدیده ای جدید یا رابطه ای نو
نیست. اسلام درحالی که برای رابطه انسان با خداوند شکلی خاص و بدیع همانند نماز،
حج، اعتکاف و… را ابداع و تأسیس می کند و آن را به بندگانش می آموزد ولی در زمینه
ارتباط های بین فردی و روابط اجتماعی انسانی، از قبیل ارتباط اقتصادی مانند خرید،
فروش، رهن، اجاره و…یا ارتباط آموزشی از قبیل تعلیم و تربیت و حرفه آموزی، نوعی
خاصی از ارتباط را ابداع نکرده و بر کرسی تأسیس و نوآوری تکیه نمی زند بلکه بیشتر
نگاه تأییدی و امضایی دارد و رابطه موجود را تأیید یا ردع می کند. در واقع، چون این
گونه اعمال، رفتارهای اجتماعی و محصول ارتباط انسان ها با یکدیگر هستند. مبدع
آن ها، خود انسان ها هستند و خداوند نسبت به آن چه مردم ابداع کرده اند و زندگی خود
را بر پایه آن بنا نموده اند قضاوت می کند و در نتیجه آن را انکار، تأیید یا اصلاح
می کند. این رویه خداوند در برخورد و شکل دهی به پدیده های اجتماعی و روابط انسانی
از یک سو و ابداع روابط الهی و رفتار های عبادی از سوی دیگر، مفاد همان قاعده
«تأسیسی بودن اعمال عبادی و امضایی بودن اعمال و روابط اجتماعی» است که در کتب فقهی
و اصولی به شکل مبسوط مورد بحث و بررسی قرار می گیرد. (رک. صدر،۱۹۸۰م: ج۲،
صص۱۶۰۱۵۲؛ نائینی،۱۴۰۴: ج۴، ص۳۴۴؛ خوئی، بی تا، ج۴، ص۷۴)

بنابراین، در متون دینی نباید به دنبال کشف و آشنایی با شکل ارتباط دوستی با دختر و
پسر یا ارتباط با جنس مخالف گشت بلکه باید شکل اولیه آن را از آن چه در جامعه
متداول است جست و آن گاه نظر دین را در مورد آن جویا شد که آیا خداوند این شکل
موجود ارتباط را می پذیرد، امضا می کند یا بر آن اصلاحیه می زند؟ در صورت پذیرش شق
دوم، اسلام با چه شرایطی این نوع ارتباط را می پذیرد؟ بر همین اساس، دیگر نباید
انتظار داشت که با مراجعه مستقیم به منابع دینی شکل ارتباطات با جنس مخالف به دست
آید بلکه باید شکل ارتباط موجود، به طور دقیق باز شناخته و تبیین گردد و آن گاه در
مورد وضیعت موجود با معیارهای ارائه شده از طرف خداوند قضاوت شود که شارع آن را
امضا، ردع یا اصلاح خواهد کرد.

خاستگاه پیدایش ارتباطات

از آنجا که دین خود مبدع ارتباط های انسانی نیست و بیشتر نقش تأییدی و امضائی در
برابر ارتباط موجود را دارد و در واقع دیندار بودن مردم، آن ها را به سمت پی ریزی
این نوع ارتباطات نکشانده است، پس باید بررسی کرد که منشاء پیدایش این گونه
ارتباطات انسانی چیست؟ چه عاملی موجب کشیده شدن به سمت این ارتباطات شده است؟ واضح
است تا منشاء پیدایش و انگیزه ظهور این ارتباط ها شناخته نشود، نمی توان به حقیقت
آن ها دست یافت و با شرایط، انواع و ابزار آن پی برد و آن گاه با معیار شریعت در
مورد ارکان، شرایط و انواع آن قضاوت نمود.

ارتباط انسان ها با یکدیگر، تنها محصول تدبیر عاقلانه انسان ها است که تمام امور
از جمله انسان های دیگر را در مسیر رسیدن به اهداف خود به خدمت می گیرند. یعنی عقلا
به این نتیجه رسیده اند که در دنیا بدون همکاری یکدیگر و جلب یاری دیگران
نمی توانند به تمام اهداف زندگی دست یابند، حتی و چه بسا زندگی فارغ از حمایت
دیگران مورد تهدید واقع شود و به نابودی منتهی گردد. این گونه تفکر و استدلال،
آن ها را به پی ریزی ارتباط با دیگران و دریافت کمک از همنوع خویش سوق داده است تا
اهداف خود را رهگذر ارتباط و همیاری با یکدیگر به دست آورند. یکی از انواع ارتباط،
دوستی با جنس مخالف است. گویا این گونه پنداشته اند، همان گونه که جامعه انسانی و
اهداف زندگی، بدون ارتباط اقتصادی و آموزشی و…، از سلامت لازم برخوردار نیست و
زندگی بدون آن ها رو به فنا و نابودی است؛ همین طور زندگی فارغ ارتباط دوستی با جنس
مخالف، یک زندگی سالم، رو به رشد و حتی بهبود نیست و برای رسیدن به اهداف زندگی و
برخورداری از سلامت روحی و روانی و حرکت در جاده تکامل فردی و اجتماعی، وجود ارتباط
دوستی با جنس مخالف، همانند ارتباط اقتصادی و فرهنگی ضروری می باشد. بنابراین،
ارتباط دوستی با جنس مخالف محصول تدبیر عاقلانه عقلا است.

پس از روشن شدن منشاء پیدایش این گونه ارتباط، در ابتدا دیدگاه عقلا مورد شناسایی
قرار می گیرد و ارکان، انواع، شرایط و آداب آن روشن می شود. سپس از منظر دین به
بررسی آن پرداخته می شود تا نظر مساعد یا مخالفت خداوند سبحان به دست آورده شود.
بنابراین لازم است، «ارتباط دختر و پسر» یا به طور کلی «ارتباط دوستی دختر با پسر»
تعریف شود که چه نوعی ارتباطی است؟ حقیقت آن چیست که آن را از دیگر انواع ارتباط
انسانی متمایز می سازد؟ تا بدین طریق بتوان از شرایط و معیارها، انواع و لوازم آن
به صورت خاص سخن به میان آورد. اما قبل از آن، ارائه تعریفی جامع و کامل از خود
«ارتباط» ضرورت دارد تا در بین انواع کنش و واکنش های فردی و اجتماعی، ارتباطات بین
فردی و اجتماعی، از دیگر فعالیت های انسان بازشناسانده شود.

تعریف ارتباط

تعریف لغوی

واژه ارتباط، از یک سو دارای مفهومی واضح و روشن و از سوی دیگر، دارای مفهومی
پیچیده و غامض است. از دیدگاه لغوی، تعاریف متعدد برای ارتباط بیان شده است که به
چند مورد آن اشاره می شود.

– ارتباط[۱] به معانی « رساندن»، «بخشیدن»، «انتقال دادن»، «آگاه ساختن» و
«مکالمه و مراوده» آمده است. (وبستر، ص ۸۲۶ )

– ارتباط در قالب مصدر متعدی، به معنای «ربط دادن»، «بستن»، «بستن چیزی به چیزی» و
«بربستن» می باشد و در نقش اسم مصدر، به معنای «بستگی»، «پیوند»، «پیوستگی» و
«رابطه» است. (معین، ۱۳۶۴: ج ۱، ص ۱۸۹ )

ارتباط به معنای «مبادله»، «گزارش »، «ابلاغیه»، «ابلاغ»، «نقل و انتقال»،
«مراوده» و «عمل رساندن و ابلاغ» و… آمده است. (آریان پور، ۱۳۶۵: ج ۱، ص ۳۸۶)

تعریف اصطلاحی

از میان تعاریف ارائه شده برای ارتباط و روابط بین فردی، سه تعریف بنیان تمام
تعاریف را پی می ریزد. در نزد ارسطو، ارتباط (ریطوریقا) جست وجو برای دست یافتن به
کلیه وسائل و امکانات موجود برای ترغیب و اقناع دیگران است.(رک. محسینیان راد،
1369: ص ۳۹)

از دیدگاه روانشناسی اجتماعی و دانشمندان علوم ارتباطات انسانی، ارتباط میان فردی،
فرایندی است که طی آن اطلاعات، معانی و احساسات از طریق پیام های کلامی و غیر کلامی
با دیگران در میان گذارده می شود. یعنی همان فرایند ارسال و دریافت پیام را ارتباط
گویند. (اون هارجی، ۱۳۷۷: ص ؟) بر طبق تعریف سوم, ارتباط میان فردی، یک تعامل
گزینشی نظام مند منحصر به فرد و رو به پیشرفت است که سازنده شناخت طرفین از یکدیگر
است و محصول این شناخت، خلق معانی مشترک بین اعضا و طرفین ارتباط است. (وود، ۱۳۷۹:
ص ۱۳۷)

برای روشن تر شدن مفهوم ارتباط لازم است، واژگان کلیدی تعاریف فوق، با موضوع
مورد بحث، یعنی ارتباط با جنس مخالف توضیح داده شود. براساس تعریف آخر که بیشتر به
کاربرد توجه دارد، ارتباط یک تعامل گزینشی می باشد. تعاملی بودن به این مفهوم اشاره
دارد که ارتباط فرایند خطی نیست و به تعبیر محاوره ای، دو سویه است و بر تأثیر و
تأثر ارتباط برقرار کنندگان بر یکدیگر، در یک سیستم دو سویه تأکید و تکیه دارد.
(همان) همچنین این «داد و ستد» با هر کسی انجام نمی پذیرد، گزینشی می باشد و از
نظام و قاعده کلی پیروی می کند. در واقع، این نظام کلی است که به مبادله ها مفهوم
می بخشد. به عنوان نمونه، دادن یک قطعه طلا در نظام نامزدی، نشان از عشق و در نظام
خانواده نشان از تقدیر و تشکر، یادآوری سال روز ازدواج و… است. افزون بر این که،
ارتباط یک تعامل گزینشی و برخوردار از نظام و قاعده است، در فرایند حرکت خود،
انحصاری و روبه پیشرفت نیز می باشد. مقصود از انحصاری این است که این ارتباط فقط با
این دو نفر، به این شکل و محتواست و اگر یکی از طرفین ارتباط، جایش را به شخصی دیگر
بدهد، دیگر ارتباط قبلی از بین رفته و ارتباط جدیدی شکل گرفته و پیام و رسانه دیگری
را می طلبد. مقصود از پیشرفت این است که این ارتباط به تدریج متکاملتر و میان
فردی تر می شود و اندک اندک به محتوا، هدف و پیام خود پویایی، عمق، معنا و خلوص
بیشتری می بخشد. به عنوان نمونه، اگر هدف دوستی است، محبت، صمیمیت و عشق را روز به
روز عمیق تر و پرمعنا تر می سازد.

مؤلفه های ارتباطات انسانی

آن گاه که ارتباط یک فرایند نامیده می شود، نشان از این می دهد که ارتباط یک عمل یک
نفره و کنش یا واکنش خطی و ساده نیست بلکه چندین عمل در کنار یکدیگر قرار می گیرند
تا چیزی به نام ارتباط شکل گیرد. بر همین اساس، ارتباط بر چندین مؤلفه تکیه می کند
و بر پایه همان مؤلفه ها شکل می گیرد که مهمترین آن ها، به قرار ذیل است:

1) برقرارکنندگان ارتباط؛ در طی ارتباط، برقرارکنندگان ارتباط، دائم جایگاه خود را
با هم عوض می کنند. در هر لحظه یکی از آن ها دهنده و دیگری گیرنده است.

2) پیام؛ به معنای محتوای ارتباط است که گویای منظور ارتباط برقرارکنندگان می باشد
و برای آن ارتباط برقرار شده و رسیدن به آن را تعقیب می کند.

3) رسانه؛ شیوه خاص انتقال پیام که نظامی از نمادها یا رمز ها را به کار می گیرد تا
محتوا را به برقرار کنندگان ارتباط برساند.

4) کانال؛ آن چه ارتباط برقرارکنندگان را به هم پیوند می دهد و رسانه را در خود جای
می دهد، کانال گویند. به عبارت دیگر، ارتباط همان پل بین دهنده و گیرنده است.

قبل از پرداختن به سطوح مختلف ارتباطات، انواع و اصول ارتباط میان فردی، لازم است
تعریف فوق و مؤلفه های آن، بر ارتباط با جنس مخالف تطبیق داده شود تا حقیقت ارتباط
با جنس مخالف روشن گردد و آن گاه اصول و سطوح آن مورد بررسی قرار گیرد.

مؤلفه های ارتباط دوستی دختر و پسر

همان گونه که بیان شد، دوستی با جنس مخالف یکی از انواع مختلف ارتباطات میان فردی
است که مؤلفه های آن براساس تعریف فوق، به شرح ذیل می باشد.

1) برقرارکنندگان ارتباط

براساس قواعد کلی ارتباط میان فردی، دوستی با جنس مخالف، دارای دو ویژگی اساسی است
که وجود آن دو برای برقرار کنندگان ارتباط لازم و ضروری است. به گونه ای که اگر این
دو شرط رعایت نشود، آن ارتباط را دوستی با جنس مخالف نمی نامند.

الف ) اختلاف طرفین ارتباط در جنسیت؛ دوستی با جنس مخالف، برخلاف دیگر ارتباط ها
از قبیل ارتباط آموزشی یا اقتصادی، برپایه اختلاف جنسیت دو طرف بنا می شود.
بنابراین این ارتباط، یک سویه و یک طرفه نیست بلکه هر دو طرف چه دختر و چه پسر،
دراین ارتباط نقش فعال دارند. لذا برقرار کنندگان ارتباط، حداقل یک دختر و یک پسر
هستند.

ب)- برخورداری از کارکرد های مبتنی بر جنسیت و توان مندی جنسی؛ از این رو، هرگز
ارتباط دوستی دو بچه خردسال، هر چند یکی پسر و دیگری دختر باشد یا پیرمرد ها و
پیرزن ها را ارتباط با جنس مخالف نمی گویند.

بر این اساس، هر شخصی نمی تواند در جرگه افراد واجد این نوع از ارتباطات میان فردی،
نام خود را ثبت کند. در حالی که در دیگر انواع ارتباط های انسانی مانند ارتباط
فرهنگی، اقتصادی، سیاسی، خانوادگی و…، هرگز چنین شرطی برای ارتباط برقرار کنندگان
لازم نمی باشد.

2) محتوای ارتباط

هدف این نوع ارتباط، غیر از اهداف یک ارتباط فرهنگی، آموزشی و اقتصادی است. هرگز به
شریک تجاری یا کاسب محله که صرفاً با وی ارتباط تجاری برقرار است یا در مبادلات
آموزشی و فرهنگی، به طرف مقابل خود، عنوان دوست را نمی دهند بلکه آن ها را استاد،
معلم، همکار و… می نامند. آن گونه که از اسم این نوع ارتباط، یعنی دوست پسر یا
دختر داشتن پیداست، پیام و محتوای آن است که همانا دوستی، محبت، صمیمیت، عشق،
رفاقت، یکدلی، عاطفه و… است.

البته چون دوستی و محبت، در روابط انسانی، دارای انواع و سطوح مختلف است، محبت
مبادله شده در ارتباط با جنس مخالف، از نوع محبت مادرانه یا در سطح محبت دو همکار و
شریک اقتصادی نیست و همچنین از نوع محبت همسری هم نیست بلکه محبت آن ها هم رنگ با
محبت جنسیتی و در سطح جنسی است. بر همین اساس، رسانه و کانال در این ارتباط نیز، با
دیگر ارتباط ها تفاوت پیدا می کند. محبت مادرانه، از طریق نوازش، خرید اسباب بازی
و…، به طرف مقابل (بچه) منتقل می شود ولی در این ارتباط، محبت از کانال دیگری که
با رفتار های جنسی و جنسیتی بی ارتباط نیست، مبادله می گردد.

لازم به یادآوری است که مقصود از رفتار های جنسی مفهوم خاص نیست بلکه مفهومی فراتر
از آن مورد نظر است و شامل هر نوع تمایل به جنس مخالف می شود. یعنی رفتاری که تأثیر
آن در ارتباط با همجنس یکی نیست و تأثیری متفاوت با همجنس دارد، مثلاً برای انسان
نیازمند ارتباط با جنس مخالف، حتی صحبت کردن با جنس مخالف دارای تأثیری است که این
امر در ارتباط کلامی با جنس موافق به دست نمی آید. بی تردید، همین تأثیر متفاوت،
ناشی از جنسیت است. از این رو، به آن رفتار جنسی یا جنسیتی می گویند.

تعریف ارتباط دوستی دختر و پسر

مطابق آن چه گذشت، دوستی و ارتباط با جنس مخالف را حداقل براساس سه مؤلفه می توان
تعریف کرد و از دیگر انواع ارتباط انسانی متمایز ساخت. آن چه یک نوع ارتباط را از
انواع دیگر ارتباط جدا و متمایز می سازد، همانا ماهیت و مؤلفه های آن ارتباط است.
ارتباط دوستی با جنس مخالف نیز، بر اساس همین مؤلفه ها از انواع دیگر ارتباط، قابل
تمایز و تعریف است.

در این ارتباط، پیام و محتوایی که منظور ارتباط برقرارکنندگان است، همانا «محبت»،
«صمیمیت»، «عشق»، «دوست ورزی» و… است. قابل توجه است که بین پیام و محتوای این
ارتباط، با کارکرد های آن تفاوت وجود دارد. شاید ارتباط دوستی با جنس مخالف،
کارکردهایی همچون اشتغال، ازدواج، ایجاد اطمینان خاطر، تحصیل جایگاه اجتماعی،
پایگاه روانی و… را در پی داشته باشد ولی همان گونه که بیان شد، «کارکرد » غیر از
«پیام و محتوا» است. دراینجا چون درصدد تعریف و بیان حقیقت ارتباطات انسانی هستیم،
باید به مؤلفه های یک ارتباط توجه داشته و براساس مؤلفه ها نه کارکردها آن را تعریف
کنیم. (رک. احمدی، ۱۳۷۸: صص ۱۱۸ ۱۱۶)

به این ترتیب، ارتباط دوستی با جنس مخالف، به معنای ارتباط دوانسان متفاوت در جنسیت
و برخوردار از توان جنسی است که به هدف مبادله محبت، صمیمیت، عاطفه، عشق و…، این
ارتباط برقرار می شود. این محتوا، از طریق گفتگوی مستقیم (کلام)، غیر مستقیم
(تلفنی، شبکه ارتباطات جهانی، مکاتبه و…) و غیر کلامی (حرکات، تماس بدنی و…)
بین طرفین رد وبدل می شود. بنابراین، ارتباط خواهر و برادر، کاسب مرد با فروشنده
زن، معلم با شاگرد و دو همکلاسی که متفاوت در جنسیت هستند، ارتباط دوستی با جنس
مخالف نیست و نباید آن ها را دوست دختر و پسر شمرد.

ارتباط های انسانی، براساس ویژگی های خاص ارتباط برقرارکنندگان، محتوای پیام و
اهداف ارتباط، از یک سو از یکدیگر جدا و متمایز می شوند و از سوی دیگر، براساس همین
دو مؤلفه، شرایط ارتباط مطلوب بیان و چه بسا از ناحیه همین دو مؤلفه نیز، ارتباط ها
به انحراف و آسیب مبتلا می شوند. به عنوان نمونه، اگر در ارتباط آموزشی، پیامی غیر
از آموزش (همانند محبت, عشق، کالا و…) مبادله شود یا یکی از برقرارکنندگان
ارتباط، شرط لازم مثل توان علمی را نداشته باشد، این ارتباط آموزشی آسیب پذیرفته و
منحرف می شود یا ارتباط اقتصادی با انسان بزدل و کم جرأت برقرار شود، این رابطه
هرگز سوددهی ندارد و به سرمایه جدیدی منتهی نمی شود. همین قاعده، در ارتباط دوستی
با جنس مخالف نیز، قابل تعقیب است. هر یک از برقرارکنندگان و طرفین ارتباط، باید از
ویژگی های خاص برخوردار باشند و در فضای ارتباط هم، جز محتوا و پیام مقصود مبادله
نشود.

براساس همین قاعده گفته می شود که ارتباط میان فردی، هدفمند است. طرفین ارتباط
اهدافی دارند و آن ها می خواهند از این ارتباط خود نتیجه ای مطلوب بگیرند. از جمله
نشانه های هدفمند بودن ارتباط های انسانی، تبدیل شدن این ارتباط ها به فعالیتهای
تنظیم شده است. یعنی ارتباط برقرارکنندگان صحبت ها و اعمال خویش را متناسب با اهداف
خود و الزامات پی ریزی می کنند. عملکرد تنظیم شده، متضمن امکان انتخاب اعمال مختلف
و تصمیم گیری بر اساس احتمال دستیابی به هدف مورد نظر صورت می گیرد. (رک. آون
هارجی، ۱۳۷۷: ص ۲۶)

اصول ارتباطات میان فردی

1)- چند بعدی بودن ارتباطات

از جمله اصول و ویژگی های اساسی ارتباطات میان فردی، چند بعدی بودن آن ها است. زیرا
از یک سو در یک ارتباط تنها یک پیام مبادله نمی شود و از سوی دیگر هم، پیام ها به
ندرت به صورت مجزا و جداگانه مبادله می شوند. در ارتباط های انسانی پیام ها در دو
سطح به هم مرتبط روی داده و بیان می شوند:

– سطح اول همان محتوای پیام است که با موضوع اصلی، هدف و محتوای اولیه ارتباط گره
خورده است.

– سطح دوم همان رابطه است که کمتر مشهود می باشد. این سطح از ارتباط، به هدف
ارتباط، به طور مستقیم مرتبط نیست. اگر چه از نظر دو طرف ارتباط دور هم نیست. چه
بسا اصلاً طرفین ارتباط، صرفاً به همین سطح توجه دارند.

رابطه یک ارتباط با محتوای پیام، پیوند پیچیده و تنگاتنگی دارد. هر اظهارنظری، هم
محتوایی را منتقل می کند و هم رابطه ای را به شیوه غیر مستقیم رقم می زند. در حالی
که گاهی اوقات به رابطه، کمتر توجه می شود. برای روشن شدن این اصل، کافی است بر
مثالی مرتبط با موضوع تطبیق داده شود:

فرض کنید با شخصی از جنس مخالف درباره فیلم دیشب تلویزیون گفتگو می کنید. آن چه به
هنگام ارتباط به آن فکر می کنید ومسائل مرتبط با آن، به ذهن شما خطور می کند،
محتوای پیام این ارتباط است اما تمام ماجرا این نیست. فرافکنی هویت خود در حین
مذاکره، انتخاب کلمات، شکل ابراز، لهجه ها، سرعت گفتار، تکیه کلمات و تمام
ویژگی های غیر کلامی پیامی را در ضمن مبادله محتوا به همراه دارد. (رک. آون هارجی،
1377: صص۳۰-۲۸) مانند این که از او خوشتان می آید یا نه؟ او را مودب می بینید یا
نه؟ سطح علم و دانش او را چگونه برانداز می کنید؟ این ویژگی ها نشان می دهد که
همیشه ارتباط، اهداف خاص تعیین شده خود را تعقیب نمی کند بلکه گاه به سطح دوم اهداف
کانال می زند واین سطح غالب می شود. مانند این که در ارتباط آموزشی دختر و پسر، گاه
سطح اول یعنی بحث علمی و آموزشی، جای خود را به سطح دوم می دهد. یعنی جد ای از
کلمات آموزشی؛ لهجه، شکل بیان، تکیه کلام، حرکات بدنی و…، پیام غیر علمی مانند
ارائه خود، جذاب نمودار شدن، خوش اندام بودن و… را می رساند. براساس این اصل،
نمی توان ارتباط ها را به سطح اول و هدف اولیه اش که پیام خاص است, محدود نمود و
منحصر دید. بدون تردید، به سطح دوم نیز کانال می زند و چه بسا هدف اولیه و سطح اول
ارتباط، کاملاً فراموش یا مورد غفلت واقع می شود و تمام مقصود همان سطح دوم ارتباط
قرار می گیرد.

از این رو، در ارتباط دوستی با جنس مخالف، همانند تمام ارتباط های دیگر، نمی توان
به محتوای ارتباط و سطح اول محدود شد یا آن را به همان سطح اول منحصر کرد. چه بسا
در یک ارتباط اقتصادی که سطح اول و محتوای آن مبادله کالا است, به سطح دوم رابطه،
یعنی دوستی با جنس مخالف پل زده شود و از این گونه پیام ها داده و ستانده شود. قابل
توجه است که نام گذاری ارتباط، به ارتباط اقتصادی مانع این نیست که ارتباط به سطح
دوم منحرف شود و مثلاً پیام دوستی، عشق و عاطفه نیز ارائه و دریافت گردد.

2)- برگشت ناپذیر بودن ارتباط

هنگامی که پیامی مبادله می شود، دیگر نمی توان آن را پس گرفت. هر آن چه در یک
ارتباط مبادله می گردد، بعد از برقراری ارتباط دیگر نمی توان پیام ارسال شده را
بازگرداند و مانع اثر آن شد. حتی سطح دوم تأثیر آن نیز غیر قابل جبران است. بر این
اساس، آن چه در ارتباط ها مبادله می گردد، مؤثر است و نمی توان یک گوشه از پیام را
فاقد تأثیر واهمیت معرفی نمود. (رک. وود،۱۳۷۹: صص۷۱۶۹) کالا، محبت یا آموزش مبادله
شده، در جایگاه خود قرار می گیرد و اثر خودش را خواهد گذارد. نه می توان مانع تأثیر
شد و نه اثر بر جای مانده را می توان زدود و پاک کرد بلکه رفتارهای اصلاحگرانه بعدی
به جای پاک کنندگی آن، تأثیر را بیشتر تثبیت می کند.

3)- ضرورت برقراری ارتباط

حتی وقتی که قصد برقراری ارتباط نباشد، باز هم ارتباط برقرار می شود. اگر سگرمه های
در هم رفته، بیانگر عدم تأیید رضایت به ارتباط باشد؛ آن گاه با این علائم چهره ای
را به طرف مقابل عرضه می کنید. او خود پیام ناخردسندی را دریافت می کند و در برابر
آن واکنش نشان می دهد. (رک. همان، ص۷۲) انسان را از ارتباط گزیر و گریزی نیست. وجود
و حضور ما در جمع دیگر انسان ها، برای دیگران پیام دارد و آن ها بر اساس همان پیام
دریافتی، با ما برخورد می کنند حتی اگر ما آن را اراده نکرده باشیم. گویا سطح
مقدماتی ارتباط، زیاد نیازمند اراده نیست.

4)- خلق معانی مختلف در جریان ارتباط

انسان ها در ارتباطات خویش به خلق معانی می پردازند. ارتباط تنها مبادله کلمات یا
رفتار های غیر کلامی نیست بلکه معنایی است که در نتیجه تفسیر یکدیگر خلق می شود.
چون کلمات و رفتار ها به طور ذاتی و به خودی خود با معنا نیستند. آن ها نمادهایی
هستند که باید تفسیر و معنا شوند تا آنجا که به تدریج منظور خود را با یکدیگر
هماهنگ ساخته و در مورد مسائل و احساسات خود به برداشت مشترک برسند. (رک. همان، صص
76-۷۵)

از این رو، کلمات و حرکات وابسته به این که چه کسی آن ها را بر زبان می آورد،
تفسیر شده و معنا پیدا می کنند. لذا هر کلمه وحرکتی، در هر ارتباطی پیام خاصی را
ارائه می دهد و به شکلی خاص معنا می شود؛ همچنان که گاه کلمات و علائمی در یک
ارتباط خاص، فاقد معنا و غیر قابل تفسیر می باشند. به همین خاطر گفته می شود، اساس
ارتباط ها بر معانی و برداشت های مشترک استوار است وگرنه ارتباطی شکل نمی گیرد. به
کمک ارتباط، شناخت انسان ها از یکدیگر بالا می رود. چون تفسیر نمادها و کلمات،
نیازمند شناخت از شخصیت طرفین ارتباط است. اگر اطلاعاتی از اشخاص و صفات شخصیتی
افراد نباشد، نمی توان با آن ها ارتباط برقرار کرد. پس هم اصل ارتباط، نیازمند
شناخت از طرفین است و هم با برقراری ارتباط و گذشت زمان، ارتباط ها بیش از پیش میان
فردی تر شده و به افزایش شناخت و اعتماد بیشتر به یکدیگر منتهی می شود. همچنین راه
و رسم ارتباط برقرار کردن را به شیوه ای آرام بخش و خوشایندتر باید آموخت تا فرد
بیشتر هویدا شود و راز ها و ترس ها، تجارب و اسرارش در میان گذاشته شود.

5)- توسعه و تداوم روابط در ارتباط میان فردی

براساس اصل بالا، یک اصل دیگر نیز در روابط انسانی مشخص می شود که ارتباط میان
فردی، مهمترین راه شناخت، پالایش و ایجاد تحول در روابط انسانی است. ارتباط فقط به
منظور انتقال معانی انجام نمی پذیرد بلکه به تولید معانی و مبادله شناخت های دیگر
نیز منتهی می شود. (رک. همان، صص ۸۳ ۸۰) دختر و پسری که با هم صحبت می کنند تا
انتظاراتشان را مطرح کنند، در ضمن آن، شکل برخورد با یکدیگر را نیز می آموزند و سطح
دوستی خود را نیز که ساده است یا عاشقانه به دست می آورند. آن ها همچنین می آموزند
که چگونه همدیگر را راضی نگهدارند، موجبات نارضایتی یکدیگر را فراهم نیاورند یا
اختلاف بروز کرده را حل و فصل کنند. بنابراین، ارتباط های انسانی هرگز در یک نقطه
متوقف نمی شوند و نمی توان گفت این ارتباط تا چه سطحی پیش می رود. مثلاً همین دختر
و پسر نمی توانند بگویند که در دوستی خود تا کجا با هم دوستی دارند و چقدر در
ارتباطشان با هم، در اهدافشان پیشرفت خواهند کرد. چون سرعت این تداوم و توسعه در
اختیار آن ها نیست و چه بسا تا مرز های پیش بینی نشده و حتی ناشناخته پیش برود که
طرفین انتظار آن را نداشته اند و خود را برای این اندازه از توسعه آماده نساخته یا
لوازم آن را فراهم نکرده باشند. غفلت از همین اصل، بسیاری از دختران و پسران را به
پشیمانی از ارتباط مبتلا ساخته است. در ارتباط های تجاری، فرهنگی و آموزشی هم،
قاعده این است. هرگز دو بازرگان نمی توانند پیش بینی کنند که در مشارکت و ارتباط
اقتصادی خود تا کجا پیش خواهند رفت. پس نباید غفلت کرد که توسعه و تداوم ارتباط،
دیگر با طرفین ارتباط نیست. آنجا سرآشیبی و تند باد رفتارهای ارتباط آمیز است که
خود به خود رخ می دهد و زنجیروار به وقوع می پیوندد. چه بسا یک نوع خاص از ارتباط،
آن قدر توسعه یابد که حتی دیگر انواع و سطوح ارتباط را در حاشیه زندگی قرار دهد و
انسان را از دیگر انواع روابط میان فردی باز دارد. مانند برخی افراد که ارتباط
اقتصادی بر تمام انواع روابط خانوادگی آن ها سایه افکنده است و در یک توسعه ناموزون
حتی از ارتباط عاطفی خانوادگی نیز تأمین اقتصادی را انتظار دارند. بی تردید، این
توسعه افراط گونه، محصول فعالیت های اجتماعی خود انسان است که باید به آن ها اعتدال
بخشید و راه اعتدال بخشی، همانا رعایت شرائط است.

6) تأثیر پیرا ارتباط برمعانی

ارتباطات انسانی، تنها به منظور تأمین اهدافی چون بحث و تبادل نظر، در مورد دیگران
و بیان احساسات، عواطف، عقاید، اتفاقات و… برقرار نمی شود بلکه گاهی از ارتباط،
برای بحث در مورد خود ارتباط استفاده می شود. «پیرا ارتباط» به معنای ارتباط،
درباره ارتباط است. مثلاً وقتی در یک ارتباط کلامی متوجه می شوید که طرف مقابل یک
پا دو پا می کند, با دیدن این صحنه (پیرا ارتباط) به او می گویید: «گویا عجله
دارید» یا «ناراحت هستید». یعنی از یک پیرا ارتباط، ارتباط دیگری به دست آمد. پیرا
ارتباط موجب تقویت ارتباط کلامی می شود و نقش مهمی در تعاملات میان فردی دارد. حتی
گاهی اوقات برای اینکه معلوم شود که دریافت کننده، پیام مورد نظر را دریافت کرده
است یا نه، از پیرا ارتباط کمک گرفته می شود. (همان، صص ۷۸-۷۵)

در ارتباط با جنس مخالف، پیرا ارتباط های فراوانی وجود دارد که موجب استمرار و
توسعه ارتباط می شوند و حتی ارتباط را برای طرفین لذت بخش می سازند، به گونه ای که
خود پیراارتباط ها بهانه تعمق ارتباط را فراهم می سازند.

انواع ارتباط میان فردی

ارتباطات میان فردی، برحسب تقسیمات متعدد، به انواع مختلف تقسیم می شوند که یکی از
معروف ترین آن ها به شرح ذیل می باشد.

1)- ارتباط کلامی

ارتباط کلامی، ارتباطی است که محتوا و پیام به کمک کلمات بیان شده منتقل می شود.
این قسم شامل تمام جنبه های گفتار یعنی زبان و ابزار های کلامی همراه آن، مانند تن
صدا، سرعت و تکیه صدا می شود. (رک. آون هارجی، ۱۳۷۷: صص ۵۴-۵۰)

2)- ارتباط غیر کلامی

ارتباط غیر کلامی (غیر صوتی) به سایر فعالیت هایی گفته می شود که کارکرد ارتباطی
دارند ولی کلمه نیستند و شامل حالت های چهره، ژست، حرکات بدنی حتی آهنگ ادای کلمات،
وقفه ها, بلندی صدا، لهجه و… می شود. (رک. وود، ۱۳۷۹: ص۲۸۴) ارتباط غیر کلامی
وابسته به بافت ارتباط، اهداف مختلفی را برآورده می سازد و حتی گاه به صورت کامل،
جایگزین ارتباط کلامی می شود. ارتباط های غیر کلامی، علاوه بر اینکه مکمل کلامی
می توانند باشد، حالت عاطفی را نیز بیان می کنند.

قابل توجه است، در حالی که ارتباط کلامی به عنوان یک نماد، چند پهلو و انتزاعی است،
ارتباط غیر کلامی صراحت و قابلیت اعتماد بیشتری دارد. ارتباط های غیر کلامی وابسته
به فرهنگ هستند و از اندیشه ها، ارزش ها، آداب و رسوم و پیشینه فرهنگی انسان ها
تغذیه می شوند. (رک. همان، صص ۲۸۶-۲۸۴) از جمله مؤلفه های ارتباط غیر کلامی، تماس
جسمی, حرکات و وضعیت بدن (حرکات اندام ها, حالات چهره, کیفیت نگاه کردن, ژست ها)
می باشد که هر یک بر اساس فرهنگ, زمان و مکان و همچنین مخاطب و دریافت کننده
موقعیت، ارائه و مفهوم خاصی پیدا می کنند.

آن چه در ارتباط نقش اساسی دارد, ارائه و دریافت پیام و محتوا است و نوع ابزار و
ویژگی های انتقال دهنده ها و خصوصیت چندان اهمیت ندارند. لذا اگر با ایما و اشاره
هم بتوان ارتباط برقرار کرد و پیام مورد نظر را ارائه نمود، ارتباط برقرار شده است.
در واقع، هر چیزی که بتواند این پل را بین فرستنده و دریافت کننده ایجاد نماید تا
پیام مورد نظر مبادله گردد، کافی است تا گفته شود، ارتباط برقرار شده است. بنابر
همین نکته، عقلای عالم هرگز در برقراری ارتباط، بر روی ابزار، کانال و رسانه ای خاص
تأکید ندارند، زیرا آن ها در اصل برقراری ارتباط نقشی ندارند و بیشتر در خصوصیات
جانبی تأثیر دارند. در یک ارتباط، رساندن خود پیام، هدف اصلی است که آن به هر وسیله
و از طریق هر کانالی برقرار شود، فرقی ندارد. اگرچه نوع ابزار و کانال هم، در سطوح
ارتباط می تواند مؤثر باشد. از این رو، در ارتباط دوستی با جنس مخالف این گونه نیست
که ارتباط کلامی، صرفاً ارتباط دوستی با جنس مخالف شمرده شود ولی ارتباط غیر کلامی،
دوستی با جنس مخالف محسوب نشود. از دیدگاه علمی و بر مبنای عقلا، کلامی بودن و غیر
کلامی بودن موجب نمی شود که یکی ارتباط نامیده شود و دیگری ارتباط شمرده نشود بلکه
هر دو ارتباط هستند و از تمام قواعد ارتباطات انسانی پیروی می کنند.

بعد از بیان اقسام ارتباط، لازم است به صورت دقیق و مرتبط با واقعیت، ارتباط دختر و
پسر و دوستی با جنس مخالف، مورد تبیین قرار گیرد:

از منظر عقلا و از دیدگاه عرفی و همین طور بر مبنای نظرات جامعه شناختی و
روان شناختی، ارتباط دوستی با جنس مخالف ارتباطی است که در آن دست کم، دو انسان از
دو جنس مخالف و برخوردار از تمایلات و کارکردهای جنسی، در قالب کلام و غیر کلام
(حرکات بدنی, وضعیت جسمی, ژست ها و…) به ارائه و دریافت پیام مهر، محبت، صمیمیت،
عاطفه، عشق و… می پردازند. این ارتباط، بنابر اصول ارتباطات انسانی، از سطوح
مختلف «محتوا» و «رابطه» برخوردار می باشند و اهداف متنوعی را ضمن ارتباط تعقیب
کرده و به سمت غنی شدن به پیش می روند و کمتر به یک هدف بسنده می کنند و در یک سطح
متوقف می شوند، مطابق اصل دوم این ارتباط بدون تردید، دو نوع تأثیر پیش بینی شده و
پیش بینی نشده را به همراه دارد و نمی توان ادعا کرد که ارتباط دوستی با جنس مخالف
هیچ تأثیری بر روابط انسانی ندارد و تا نقطه و مرز پیش بینی شده و مورد نظر پیش
می رود، برابر با اصل دوم و چهارم ارتباط دوستی با دختر یا پسر، همیشه تأثیرگذار
بوده و هست و نمی توان آن را فاقد پیامد دانست یا ادعا کرد که تأثیر آن فقط به زمان
ارتباط محدود می شود و بعد از آن نه ارتباطی هست و نه تأثیری از آن باقی است! بر
همین اساس، نمی توان این ادعا را از کسی که ارتباط دوستی با جنس مخالف دارد، قبول
نمود که تنها اثر آن، سرگرمی و پر کردن اوقات فراغت است و با پایان یافتن ارتباط،
دامنه اثر آن نیز برچیده می شود! چه مطابق اصول بیان شده، این ارتباط مانند تمام
ارتباط های دیگر، تأثیر شناخته شده و ناشناخته و همینطور تأثیر قابل پیش بینی و غیر
قابل پیش بینی دارد.

برابر اصل چهارم و پنجم، این ارتباط رو به توسعه پیش می رود، حرکت رو به رشد و
پیشرفت دارد و هر روز برای طرفین معنای جدید پیدا می نماید و ثمره ای جدید به دو
طرف عرضه می کند. در نتیجه شناخت ها و ارتباط های میان فردی آن ها را بیشتر،
خصوصی تر و سری تر می سازد. هم چنان که بنا بر اصل پایانی، همانند تمام ارتباط ها,
رابطه دوستی با جنس مخالف از پیرا ارتباط های فراوان برخوردار می شود که هر یک به
غنای این رابطه می افزایند. به عنوان نمونه، در حالی که گرم گفتگو هستند، از
حالت های چهره، رقص انگشتان، ظرافت، ستبری اندام و … نیز، پیام دیگری دریافت
می کنند و به تازه ها دست می یابند!

آن چه بیان شد، تبیین ارتباط دوستی با جنس مخالف، تنها بر پایه مؤلفه ها و اصول آن
بود. در حالی که اگر به این تبیین، انواع ارتباط و اقسام کانال ها و رسانه های
ارتباطی افزوده شود، خود موجب تحیر می گردد. لذا از توصیف مبسوط آن اجتناب ورزیده و
شرح اقسام ارتباط دوستی با جنس مخالف، تأثیر رسانه ها و کانال ها و عوامل پیرا
ارتباطی در قسمت تبیین دیدگاه دینی و شرعی مطرح می شود.

رابطه دختر و پسر از منظر اسلام

بعد از مطرح کردن وضعیت موجود و حقایق مقبول عرفی و علمی درباره ارتباط دوستی با
جنس مخالف، هم اکنون نوبت به دست آوردن حکم این نوع ارتباط به عنوان موضوع از متون
دینی و شرعی و تبیین دیدگاه الهی از این پدیده رسیده است. برای رسیدن به این مقصود
مراحل زیر مطرح می شود:

پیش فرض ها

به منظور افزایش دقت و جلوگیری از انحراف بحث لازم است، قبل از هر نوع قضاوتی در
مورد نگرش دین از ارتباط با جنس مخالف، پیش فرض های حاکم بر این موضوع کاملاً روشن
گردد که به قرار ذیل می باشد:

1- موضوع مورد بحث، «ارتباط» است. لذا برای یافتن جایگاه بحث در متون دینی نباید به
مباحثی همانند « نگاه کردن»، «نگاه به نامحرم» یا «پوشش» مراجعه نمود. همچنین باید
توجه شود که «ارتباط » با «اختلاط» و « مشارکت اجتماعی » نیز تفاوت دارد و نمی توان
بر اساس احکام و شرائط این گونه مباحث، در مورد ارتباط دوستی با جنس مخالف اظهار
نظر نمود. البته مباحث فوق، با بحث ارتباط با جنس مخالف مرتبط هستند و در برخی
موارد، در یافتن حکم ارتباط دوستی با جنس مخالف به ما کمک می کنند ولی نباید نظر
دین را مستقیم از لابلای مباحث فوق جستجو نمود. سخن از ارتباط است و باید از منظر
امضائی یا ردعی بودن به این مبحث نگاه شود و بعد از از کلید واژگانی همانند
«معاشرت»، «تعامل»، «انس» و… بهره گرفت و از این دریچه وارد متون دینی و منابع
شریعت شد.

2- نگاه دین به انواع ارتباط های انسانی، اعم از آموزشی، اقتصادی، فرهنگی، دوستی و
… ، یک نگاه امضائی، تأییدی یا ردعی است لذا در پی ردع یا امضای شارع مقدس بوده و
خواهان یک طرح مستقل و تأسیسی در مورد ارتباط انسان ها با یکدیگر نبوده است. بر
این اساس، باید با راه های امضا یا ردع شرعی آشنا بود. از جمله راه های پی بردن به
رضایت و امضای شارع، نسبت به سیره ها و روش های متداول در زمان تشریع، «سکوت» شارع
است. همچنان که اظهار رضایت و امضا، در قالب بیان گفتاری و نوشتاری و حتی عملی نیز
خود راهی دیگر است که در این صورت از آن، به تعبیر دیگری یاد می کنند. (نک.
صدر،۱۹۸۰: ج۲، ص۱۵۵؛ صدر، ۱۴۰۵ه ، ج۴، ص۲۳۴ )

اما راه های امضای سیره ای که در زمان تشریع متداول نبوده و عرف مردم بعداً به آن
انس گرفته اند، تنوع بیشتری دارد. چه بسا، شارع برای ردع سیره ای تنها شرطی را کم
یا زیاد نماید. همین کم یا اضاف