خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 51 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بر «خوان غم »محتشم کاشانی در عزای حسینی(ع) :

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

نکته تأمل برانگیزی است؛ نظر به تقدیری داردکه در زندگی برخی آدمیان رقم خورده است آن نیز در محدود زمانی خاص تجلی می یابد و پس از تلألو مؤثر، که بارقه اش در رود تاریخ جریان پیدا می کند، زمینه تکرارش منتفی می شود.

«مولانا کمال الدین کاشانی» متخلص به محتشم و معروف به محتشم کاشانی ازجمله کسانی است که در تقدیر وی لحظه ای خاص مقدر شد تا در دایره شاعر، اثری بیافریند که رو به ابدیت دارد؛ نامیراست و برخوردار از قدرت درونزایی، به همین سبب با حرکت رو به پیش زمان، عرصه دل های تازه ای را فتح می کند تا به آتش بکشد؛ آتش محبت و نفرت!

محتشم قبل از سرایش این اثر شاعر بود و پس از آن نیز. اما هیچیک از تراوش های ذهنی اش، نتوانست خلجانی در دل عالم و عامی به وجود آورد.

اما مولانا کمال الدین، هنگامی احتشام یافت و «محتشم» شد که در دایره تقدیر ویژه، «پری» نظر کرده و با مأموریت منحصر به فردی، ذهن و زبان و به تعبیر رساتر دل و جان شاعر را در قبضه قدرت الهام بخشی خویش گرفت تا در زمان مشخصی، سمفونی ای را خلق کند که برای همیشه با جاذبه جادویی عاطفه و احساس، در پرده واقعیتی فرا واقعی نما، حامل بار پیامی باشد که در سال ۶۱ هجری، انسانی متشخص با همراهانی ناب آفریدند.

نکته اول

لازم است برای این نکته انگشت تأکید گذاشت که کمال الدین، آثار دیگر با موضوع رثاییه در مرگ عزیزانی دارد. ازجمله یکی در قالب ترکیب بند، در سوگ برادر از دست رفته اش است، برادری که بسیار گرامی می دارد. از فحوای کلام مرثیه برمی آید، شاعر تمام توانایی روحی و زبانی و عاطفی خود را خرج این سوگ سرود کرده است اما حاصل میوه نیم رس بیشتر نیست. در یان وضعیت، نمی توان به رثاییه های دیگر دل بست. چند بیت از سوگ سرود وی در مرگ خواجه عبدالغنی (برادرش)؛

ستیزه گر فلکا از جفا و جور تو داد

نفاق پیشه سپهر از کینه ات فریاد

مرا ز ساغر بیداد شربتی دادی

که تا قیامتم از مرگ یاد خواهد داد

… چرا ز باغ من ای سرو بوستان رفتی

سر از پا فکندی و خود روان رفتی

در یگانه من از چه ساختی دریا

کنار من ز سر شک و خود از میان رفتی

برادر از فراق تو در جهان چه کنم

بدل چه سازم و با جان ناتوان چه کنم

نکته دوم

بدانیم که محتشم کاشانی، دو سوگ سرود دیگر نیز در ماجرای محرم سال ۶۱ هجری دارد. در دو قالب متفاوت (قصیده و مثنوی). اما بدون چشم انداز، بی بار عاطفی و ظرافت ها و ظرفیت های زبانی که باید مرثیه حامل آنها باشد، در کلامی باید گفت: ازنظر هنر شعری، امتیازی ندارند.

این زمین پر بلا را نام دشت کربلاست

ای دل بیدرد آه آسمان سومت کجاست

این بیابان قتلگاه سید لب تشنه است

ای زبان وقت فغان وی دیده هنگام بکاست

ِ

o o

بنال ای دل که دیگر ماتم آمد

بگری ای دیده کایام غم آمد

گل غم سر زد از باغ مصیبت

جهان را تازه شد داغ مصیبت

جهان گردید از ماتم دگرگون

لباس تعزیت پوشیده گردون

نکته سوم

مولانا محتشم، از شاعران قرن دهم هجری است. سال فوت وی را ۹۹۶ ه.ق نوشته اند. شاعر در عهد صفویه و در دوره شاه طهماسب اول (۹۱۹-۹۸۴ه.ق) می زیست.

معیارسنجی اشعار وی، جز این نتیجه ندارد که حلقه ای از زنجیره طولانی شاعران در درجه سوم و چهارم را ساخته است. مگر ترکیب بندش در عزای حسین(ع) که استثنایی خارق العاده است.

همین ترکیب بند، جریانی را در میان شاعران دلسوخته و واله خاندان اهل بیت(ع) و شهیدان کربلا به ویژه حسین بن علی(ع) پدید آورد.

خلق این اثر بدیع، هیجان انگیز، سوزناک و مؤثر در بدو زایش بر دل ها نشست و وردی شد بر زبان ها به ویژه در روزهای محرم الحرام.

اثر جوششی محتشم، بسیاری از شاعران را برانگیخت، تلاشی ورزند تا ترکیب بند دیگری بیافرینند و نام خود را در صف عاشقان اصحاب عاشورا ثبت کنند- چنین باد- اما نتوانستند در کلیت کار به ثمره ذهن ناخودآگاه محتشم کاشانی نزدیک شوند. زیرا پری الهام بخش این دسته شاعران، مکانت پری محتشم را در پرده غیب نداشته اند. بدین سبب نتوانسته اند در این رقابت نفس گیر شهودی با پیشرو قافله به معارضه شاعرانه برخیزند. برای درک نزدیک، ناچار از یادآوری دو بیت از آغاز و بیت مقطع ایم.

وحشی بافقی (۹۳۹-۹۹۱ه.ق)

– روزی ست این که حادثه کوس بلازده است

کوس بلا به معرکه کربلا زده است

روزی ست این که دست ستم تیشه جفا

برپای گلبن چمن مصطفی زده است

– وحشی، کسی چه دغدغه دارد ز حشر و نشر

کش روز نشر با شهدا می کنند حشر

وزن بنظر ناقص می رسد.

صباحی بیدگلی (فوت ۱۲۱۸ه.ق)

– افتاد شامگه به کنار افق نگون

خورچون سربریده از ین طشت واژگون

افکند چرخ مغفر زرین و از شفق

در خون کشید دامن خفتان نیلگون

– کامیدوار نیست به نیروی طاعتی

دارد ز اهل بیت امید شفاعتی

وصال شیرازی (۱۱۹۷-۱۲۶۲ه.ق)

– این جامه سیاه فلک در عزای کیستت

وین جیب چاک گشته صبح از برای کیست

این جوی خون که از مژه خلق جاری ست

تا در مصیبت که و در ماجرای کیست

– شیرازیان که تعزیه اوست کارشان

بخشای جمله را و زذلت برآرشان

البته وصال، اشعار دیگری در همین قالب برای شهیدان کربلا با رگه های نابی از شعر عاطفی دارد. اما فاصله اش با محتشم محفوظ ماند.

سروش اصفهانی (۱۲۲۸-۱۲۸۵ه.ق

– ای دیده خون ببار که ماه محرمست

نزد خدای دیده گریان مکرمست

فرمود شاه دین که منم کشته سرشک

بر زخم های شاه سرشک تو مرهمست

– (؟)

علامه کمپانی (۱۲۹۶-۱۳۶۱ه.ق)

– باز این چه آتش است که بر جان عالمست

باز این شعله و غم و اندوه و ماتم است

باز این حادثه جانگذاز چیست

باز این چه قصه ای ست که با غصه توأم است

– کس جز شهید عشق، وفایی چنین نکرد

وز دل قبول بار وفایی چنین نکرد

نکته چهارم

قیام امام حسین(ع) علیه ظلم و بیداد دومین حاکم غاصب ستمگر خاندان اموی، مبدأ تحولی عظیم برای مبارزه و جهاد پدید آورد، که در تمام ابعاد تاریخ شیعه و زندگی شیعیان آثار مبارک آن هویداست.

ادبیات شیعه از جلوه گاههای بارز نهضت حسینی است. از نظر زبانی، ادبیات شیعه به دو شاخه مهم و اصلی تقسیم می شود: زبان عربی و زبان فارسی.

به دلایل تاریخی و موقعیت مکانی، ادبیات شیعه به زبان عربی زودتر رشد کرد. اما در زبان فارسی- این جا شعر مورد نظر است- گفته اند که اول بار کسایی مروزی درباره قیام خونین کربلا اثری خلق کرد. و کسایی از شاعران مذهبی بود که در منقبت امام علی(ع) نیز شعری لطیف دارد.

اما در تاریخ ادبیات فارسی تا زمان صفویه قیام شهیدان کربلا، زیاد به عنوان موضوع خاص مورد توجه نیست، می توان آثاری هم در این زمینه پیدا کرد اما در مدح و منقبت خاندان رسول(ص) شعر زیاد است.

با طلوع و استقرار و استحکام حکومت صفویان در ایران و رسمی کردن مذهب شیعه در این سرزمین و عنایت پادشاهان این خاندان به اشعار در مدح و رثای امامان برحق تشیع، سبب شد تا آثار فراوان و بدیع با مضمون مدح و مرثیه خلق شود.

تمام این آثار از مرتبه یکسان برخوردار نیستند، بویژه اشعار مرثیه در سوگ سالار شهیدان کربلا و اصحاب وفادارش. به هر حال مرثیه سرایی پس از این دوره به جریانی فراگیر و به مکتب ادبی خاص بدل شد. زیرا زمینه رجوع بدانها وجود داشت و اصلی ترین مخاطبان سوگرودها تمام صنوف جامعه بودند و بویژه دهه اول محرم هر سال؛بازار مرثیه خوانی و عزاداری که رونق بسیار می یافت، همین اشعار سبب گرمی مراسم می شد.

در سوگسرودها، که غرض برانگیختن احساس و عاطفه مخاطب به نهایت است، باید زبان بار اصلی را در رقیق ترین و دقیق ترین صورت حمل کند و هر واژه و ترکیب و تصویر در خدمت برانگیختن عواطف قرار گیرد. مرثیه های معروفی در شعر فارسی وجود دارد که در تحقق این هدف بسیار موفق عمل کرده اند، سعدی را در مرگ خلیفه عباسی- معتصم- مرثیه ای سنگین و موفقی است. خاقانی در فوت فرزندش برش های بسیار مؤثری دارد؛

صبحگاهان سرخونین جگر بگشایید

ژاله صبحدم از نرگس تربگشایید

<