خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان

با فایل فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان شامل 52 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تجزیه جهان اسلام در عصر عباسیان :

نظر اجمالی دولت عباسیان ۵۲۴ سال پا برجا بود. ^(۱) در این دوره طولانی، جهان اسلام با تغییرات و تحولات بسیاری روبرو شد که از جمله آنها تجزیه قدرت و قلمرو خلافت بود.این امر دارای دلایلی بود که اساسا باید آنها را در دوره بنی عباس جستجو کرد.

در دوره خلفای راشدین و سپس در دوره بنی امیه، اگر چه جهان اسلام با فراز و فرودهای فراوانی روبرو گردید، اما همچنان به صورتی یکپارچه باقی ماند و مرکزیت سیاسی واحد خود را از دست نداد.در آن دوران، فتوحات پی در پی، توجه عامه مسلمانان را به خود جلب می ساخت .در همان حال سادگی نسبی اوضاع اداری، مالی و فرهنگی، وحدت ظاهری قلمرو مسلمانان را حفظ می کرد، اما در دوره بنی عباس، افول قابل توجه فتوحات که همزمان با افزایش تنوع قومی، اداری و فرهنگی جهان اسلام بود، موجب پیچیدگی بیشتر مسائل جامعه مسلمین گردید و تعارضات درونی آن را عمیقتر ساخت.ادامه این وضعیت سر انجام به تجزیه قدرت در جهان اسلام منتهی شد.

تجزیه قدرت خلیفه و تنزل موقعیت او

فرمانروایان جهان اسلام در قرون نخستین اسلامی را از آن جهت خلیفه (به معنای جانشین) می نامیدند که آنان خود را جانشین رسول خدا (ص) معرفی می کردند.همگان نیز از چنین مقامی انتظار جامعیت در اداره امور و پاسخگویی به نیازهای مادی و معنوی تازه مسلمانان را داشتند؛ اما واقعیت این بود که بسیاری از خلفا بخصوص بنی امیه و بنی عباس چنین صفات و خصوصیاتی را نداشتند.در حقیقت آنها دارای مقامی سیاسی بودند و با اعمال زور بر مردم، حکومت می کردند .پیوندهای معنوی میان آنان و مردم بسیار سست بود و یا اصلا وجود نداشت.

با تأسیس حکومت عباسیان، مقام خلیفه بیش از پیش جنبه های معنوی خود را از دست داد.دلایل این امر عبارت بودند از:

۱ از اوایل به قدرت رسیدن خلفای عباسی، به دلیل آنکه خلفا امور دولت را زمین گذارده و به مقامهای مختلف واگذار می کردند، مقام خلیفه صرفا تشریفاتی گردید.به علاوه باید توجه داشت که همه مسلمانان، خلفای عباسی را قبول نداشتند و بر علیه آنان قیامهایی نیز صورت می گرفت.پس از چندی، در نقاط دور دست جهان اسلام مانند اندلس، شمال افریقا و مصر گروههایی به تأسیس خلافتهایی جدید دست زدند و به رقابت با بنی عباس مشغول شدند؛ در نتیجه دیگر در جهان اسلام فقط یک خلیفه وجود نداشت.عیاشی و خوشگذرانی خلفای عباسی نیز در ضعف قدرت آنها مؤثر بود.آنان با کنار گذاشتن وظایف خویش که از جمله آنها رسیدگی به امور مسلمانان بود، برای خود دربارهای پرشکوه و زندگی توأم با تن آسایی ترتیب داده بودند .پایتخت آنان شهر بغداد، معروف به شهر افسانه های هزار و یک شب شده بود که حکایت از عیش و نوش فراوان آنان داشت.

۲ در آغاز کار بنی عباس، مقامی به نام وزیر در کنار خلیفه ظاهر شد.وزیر عهده دار امور دیوانی (اداری) بود و دیوانهای مختلف تحت نظارت او مشغول به کار بودند.وزیران، معمولا افرادی با نفوذ و از خاندانهای مهم بودند و املاک فراوان داشتند.بعضی از آنها افرادی دانشمند و کاردان بودند و به خوبی از عهده انجام وظایف خود بر می آمدند.پیدایش نهاد وزارت، اگر چه به کارها نظمی بهتر می بخشید و موجب بهبود اداره کشور می شد، اما در اصل خلفای عباسی را از توجه به امور، دور می ساخت؛ بدین معنی که آنان با سپردن کارها به وزیران، خود به راحت طلبی و خوشگذرانی روزگار را سپری می کردند.وزیران نیز، همه کارها را در دست گرفته و خلیفه فقط بر کارشان نظارت می کرد.در مواردی هم خلفا اختیاراتی خاص به وزیر خود می دادند و در چنین حالتی وزیر می توانست بر اساس این اختیارات، ارها را بدون اطلاع دادن به خلیفه انجام دهد ^(۲).خاندان معروف برمکیان، در زمان وزارت خود، دارای چنین اختیاراتی بودند؛ به طوری که در همه جا از آنان سخن می گفتند و نامی از خلیفه درمیان نبود.در مواقعی که وزیر قدرتی فراوان کسب می کرد، خلیفه با توسل به زور یا تحریک و توطئه، علیه او اقدام می نمود.در نتیجه چنین روشی، بسیاری از وزیران جان خود را از دست دادند.وزیران نیز برای آنکه خلفا را آلت دست خود سازند، می کوشیدند شخصی ضعیف و بی اطلاع را از خاندان بنی عباس به خلافت بنشانند یا آنکه او را بی خبر از اوضاع و ناتوان از اداره امور سازند.در همان حال، برای به قدرت رساندن خویشاوندان و کسب ثروت فراوان در تلاش بودند، اما رقیبان و دشمنانشان نیز لحظه ای بیکار نمی نشستند و مدام علیه وزیران توطئه می کردند.به همین جهت، دربار عباسیان محل توطئه و تحریک و دسته بندی و تصفیه های خونین می شد.نتیجه طبیعی این وضع، آشفتگی امور و زبونی هر چه بیشتر خلفا بود.

۳ کسانی که از طرف خلیفه مأمور اداره استانها یا فرمانده لشکریان می شدند، امیر نام داشتند.امیران با استفاده از ضعف خلفا و کشمکش های درون دربار، روز به روز بر قدرت خود افزودند.آنان برای کسب قدرت بیشتر، مدام با یکدیگر در حال رقابت بودند.امیری که بیش از همه قدرت می یافت یا مورد توجه خلیفه قرار می گرفت امیر الامرا (امیر امیران) نامیده می شد.او با در دست داشتن قدرت نظامی و تسلط بر امور استانها، قدرتمندترین فرد قلمرو عباسیان می گشت.در چنین مواقعی امیران ابتدا وزیر را تضعیف کرده و در همه امور مداخله می کردند؛ سپس با توسل به زور، خلیفه را نیز مطیع خواسته های خود می ساختند.تعدادی از خلفای عباسی به دست امیر الامراهای خود مقتول، معزول و یا کور شدند.اقدامات خود سرانه امیران در تنزل مقام و موقعیت خلفای عباسی تأثیر فراوانی داشته است.

استقلال طلبی امیران

وظیفه اصلی امیرانی که برای اداره استانهای دور و نزدیک فرستاده می شدند، نگهداری مرزها و حفظ امنیت بود؛ اما آنها کم کم از اختیارات نظامی خویش پا را فراتر نهاده، بر قدرت خود می افزودند.خلفای عباسی نیز معمولا در برابر قدرت طلبی آنان قادر به انجام کاری نبودند.اگر چه هر یک از امیران با صدور فرمانی از جانب خلیفه به مقام استانداری و فرماندهی لشکریان منصوب می شدند، اما به دلیل گستردگی قلمرو خلافت، بر آنان نظارت دقیق و کاملی نداشتند.در اوایل خلافت عباسیان، قلمرو مسلمانان از مرزهای هند تا سواحل اقیانوس اطلس گسترده شده بود.مسلمانان با ملتهایی گوناگون همسایه بودند و نگهداری مرزهای طولانی جهان اسلام مشکلات فراوانی داشت.امیرانی که مأمور مرزهای دور دست می شدند، خیلی زود در کار خود به طور مستقل عمل می کردند.آنان به توسعه قلمرو خود می پرداختند و با عنوان جهاد، در مرزها پیشروی می کردند.از آنجا که همیشه ناراضیان و مخالفان حکومت عباسی به نواحی مرزی فرار می کردند و در آنجا ساکن می شدند، امیران وظیفه داشتند با آنان نیز بجنگند، اما هنگامی که امیری می خواست خود را مستقل اعلام کند، همین ناراضیان و مخالفان را به گرد خویش جمع می کرد.به همین جهت امیران نواحی مرزی و مناطق دور دست به آسانی مستقل می شدند و خلفای عباسی نیز چاره ای جز قبول استقلال داخلی آنان به شرط اعلان اطاعت ظاهری از خلیفه نداشتند.

در حدود صد سال پس از تأسیس دولت عباسی، استقلال طلبی امیران آغاز شد.آنان از شرق ایران و شمال افریقا، یعنی نقاطی که از مرکز خلافت عباسی (بغداد) بسیار فاصله داشتند، تجزیه قلمرو عباسیان را آغاز کردند.از جمله این امیران، طاهریان در ایران بودند.پس از طاهریان، صفاریان قدرت یافتند که حتی به بغداد نیز لشکر کشیدند.در شمال افریقا و مصر نیز امرای بنی اغلب، بنی طولون و…قدرت یافتند، طاهریان، صفاریان، بنی اغلب، بنی طولون و امثال آنها برای تأسیس حکومتهای مستقل خویش، دارای انگیزه های سیاسی، قومی و غیره بودند.اوج قدرت یابی امیران در دوره آل بویه بود.آنان بغداد را تصرف و خلیفه را عملا مطیع اراده خود ساختند.از آن پس تا دهها سال خلفای عباسی بازیچه ای در دست آل بویه بودند.

نام دولت/تاریخ آن دولت (هجری) /مؤسس و محل تأسیس

۱ بنی اغلب/۲۹۶ ۱۸۴/به وسیله ابراهیم بن اغلب در تونس تشکیل شد.

۲ طاهریان/۲۵۹ ۲۰۵/به وسیله طاهر ذو الیمینین در خراسان تشکیل شد.

۳ بنی دلف/۲۸۵ ۲۱۰/به وسیله ابو دلف عجلی در کردستان