خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 64 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امکان و چگونگی علم دینی (۱) :

(خوانندگان گرامی در این اقتراح، پاسخ دو تن از عالمان دانشگاه، آقایان دکتر مهدی گلشنی، رئیس پژوهشکده علوم انسانی و مطالعات فرهنگی; دکتر خسرو باقری، استاد دانشگاه تهران، به سؤالات فصلنامه حوزه و دانشگاه ارائه می شود.)

۱) آیا پدید آوردن «علم دینی » ممکن است؟ به چه معنا از«علمی دینی »؟

گلشنی: گاهی مراد از علم دینی علوم خاص شریعت است مثل فقه واصول و تفسیر قرآن. در اینجا ما معنایی بس وسیعتر را برای علم دینی مورد نظر داریم. در واقع همه دانشها را می توان در یک چهارچوب متافیزیکی دینی جای داد و یا در یک چهارچوب متافیزیکی فارغ از دین. منظور ما از علم دینی، علمی است که جهان بینی الهی بر آن حاکم است بینشی که خدا را خالق و نگهدارنده جهان می داند، عالم وجود را به عالم مادی منحصر نمی کند، برای جهان هدف قائل است و به یک نظام اخلاقی اعتقاد دارد.

این بینشی است که بر بزرگان علم در دوران درخشان تمدن اسلامی حاکم بود و بنیانگذاران علم جدید نظیر کپلر و گالیله و نیوتن نیز واجد آن بودند.

باقری: ابتدا لازم است به این مطلب اشاره کنم که مراد از علم در این بحث، علم تجربی است. به نظر می رسد تنها در صورتی علم دینی ممکن است و می توان معنای معنای موجهی برای آن در نظرگرفت که شروط زیر تامین شود:

الف: آموزه های دینی، در قلمرو مورد نظر از علم تجربی، چندان وفور و غنا داشته باشد که بتوان از آنها به عنوان پیش فرض آن علم استفاده کرد.

ب: از پیش فرضهای مهیا شده، برای «صورت »بندی فرضیه هایی درقلمرو علم مورد نظر استفاده کنیم. تاکید بر «صورت » فرضیه هااز آن جهت است که ممکن است مواد مختلفی از منابع متفاوت به فرضیه های ما راه یابند، اما اگر صورتی که بر این مواد افکنده می شود، ملهم از آموزه های دینی باشد، فرضیه های مذکور را می توان موصوف به صفت دینی نمود.

ج: در مقام آزمون این فرضیه ها، شواهدی برای تبیین ها وپیش بینی های نشات یافته از آنها به دست آید.

د: تعداد اینگونه فرضیه های مستظهر به شواهد، در حدی باشد که بتوان نظریه ای در مورد موضوع مورد مطالعه در علم شکل داد.

چنین نظریه ای، حاوی علمی است که می توان آن را علم دینی نامید.

دینی بودن علم در اینجا به این معنا است که نظریه علمی، صبغه دینی دارد; صبغه ای که از پیش فرضهای برگرفته از آموزه های دینی نشات یافته است. قابل ذکر است که شواهد تایید کننده تجربی،این صبغه را از فرضیه ها یا نظریه نمی زداید.

۲) آیا پدید آوردن «علمی دینی » مطلوب است؟ اگر بلی،مطلوبیتش در چیست؟ آیا خود دین به علم دینی دعوت یا توصیه کرده است؟

گلشنی: علم دینی دو خاصیت مهم دارد:

تحت الشعاع یک متافیزیک خداباور است.

در جهت گیریهای کاربردی علم موثر است و علم را به راههایی که هر دو سعادت دنیوی و اخروی انسان تامین شود سوق می دهد.

هر دو مشخصه فوق الذکر مورد تاکید قرآن و سنت قرار گرفته است.

در اسلام خداوند محور همه فعالیتها است (از جمله کسب علم)، وجهت گیری علوم باید متوجه تامین سعادت دنیا و آخرت بشر باشد.

باقری: پدید آوردن علم دینی، هنگامی مطلوب است که پیش فرضهای برگرفته از آن، در مقایسه با پیش فرضهای مبنایی نظریه های موجوددر قلمرو علم، استوارتر باشد و به همین دلیل، این امکان راپدید آورد که بتوان نظریه های استوارتری در قلمرو علمی موردنظر به وجود آورد.

مطلوبیت این امر در آن است که در حال حاضر، علوم انسانی ازفقر نظریه در رنجند و به شدت محتاج آنند که نظریه های توانمندی برای تبیین و فهم رفتارهای آدمی در اختیار داشته باشند.

تاکنون، بیشتر بر اهمیت روش در علوم انسانی تاکید شده است وچنین تصور شده است که اگر علوم انسانی بتوانند روش علمی را به خوبی بکار گیرند، رشد و اعتلایی همچون علوم طبیعی خواهند یافت.

اما بدون کاستن از اهمیت روش، اکنون اهمیت نظریه ها وپیش فرضها، به ویژه در علوم انسانی، مورد توجه قرار گرفته است.

از قضا، دگرگون شدن پیش فرضهای دانشمند در باب موضوع موردمطالعه، منجر به تحولی در روشهای علم نیز تواند شد، چنانکه امروزه، اهمیت یافتن روش کیفی در برابر روشهای کمی دیرینه،خود تا حدی ناشی از دگرگون شدن تصویر آدمی در پیش فرضهای دانشمندان علوم انسانی است.

به نظر می رسد آموزه های دینی در مورد هویت آدمی، از چنان قدرت و صلابتی برخوردار است که بتوان با الهام گرفتن از آنها،نظریه ای توانمندتری در علوم انسانی پدید آورد.

اما متون دینی،صریحا دعوت یا توصیه به پدید آوردن علم دینی نکرده است. آنچه دین انجام می دهد، فراهم آوردن آموزه های ویژه ای است در باب خدا، جهان و انسان. حال، اگر کسی از این آموزه ها برخوردارباشد و در پرتو آنها به اندیشه در قلمرو علمی خود بپردازد،نظریه هایی پدید خواهد آورد که به شکل گیری علمی دینی منجرمی شود.

۳) علوم غیردینی، یعنی علوم عقلی، تجربی و تاریخی، چه عیب یانقصی دارند که علم دینی ندارد؟ و علم دینی چه هنر یا کمالی دارد که علوم غیردینی ندارد؟

گلشنی: این که علوم عقلی، تجربی و یا تاریخی را در مقابل علم دینی قرار بدهیم درست نیست. همه این علوم را می توان در یک چهارچوب متافیزیکی دینی قرار داد و یا در یک چهارچوب متافیزیکی فارغ از دین و یا ضد آن.

مشکل اساسی علم غیردینی در متافیزیک باریک بین حاکم بر آن است.

در اینجا بینش حاکم بر دانشمند، جهان را به جهان مادی محدودمی کند و تجربه و حس را تنها راههای دریافت حقایق جهان می داند.

به علاوه در مقام عمل صرفا به سلطه انسان بر طبیعت می اندیشد وبنابراین، تضمینی بر اینکه آثار مخرب به بار نیاورد وجودندارد.

باقری: در این سؤال، علم دینی به مفهوم خاصی بکار رفته است،به نحوی که در برابر علوم عقلی، تجربی و تاریخی قرار گرفته است. در چنین مفهومی، علم دینی به معنای معرفت وحیانی است واز همین جهت، در برابر علوم مذکور قرار گرفته است. اما در بحث حاضر، ما این مفهوم را در نظر نداریم بلکه چنانکه گذشت، علم دینی را به معنای علم [تجربی] دینی بکار می بریم. با توجه به این مفهوم، سؤال مذکور به این صورت بازسازی خواهد شد: علم تجربی دینی چه مزیتی نسبت به علم تجربی غیردینی دارد؟بنابراین، علم دینی در برابر علم تجربی نیست بلکه خود، نوعی از علم تجربی است و سخن گفتن از علم دینی و غیردینی در قلمروتجربه، حاکی از صورت بندی فرضیه ها و نظریه ها برحسب تاثیرهای برخاسته از پیش فرضهای دینی و غیردینی است.

به این ترتیب، سؤال حاضر عملا در سؤال پیشین مستتر خواهد بود و پاسخ به سؤال پیشین، پاسخ به آن نیز هست. هنر یا کمال علم دینی، چنانکه گفته شد، در این است که بتواند منجر به ظهور نظریه های توانمندتری در قلمرو علوم انسانی شود.

۴) از مدعیات «علم دینی » در برابر کسانی که به دین ما یاهیچ دینی متدین نیستند چگونه دفاع می توان کرد؟

گلشنی: می گوییم علم فارغ از دین برای بشر سعادت نیاورده است.

این همه آثار تخریبی علم که در سراسر جهان مشهود است ناشی ازعلمی است که جهت دهی صحیح نداشته است. همچنین رواج احساس پوچی در جوامع معاصر و روی آوردن به معنویات در جوامع غربی شاهدی دیگر بر کافی نبودن علم تجربی است. بسیاری از بزرگان علم معاصر بر عدم توانایی علم در جوابگویی به سؤالات بنیادی بشرتاکید کرده اند.

باقری: علم دینی در مفهوم که مورد بحث ماست، علم است; علمی تجربی. دفاع از این علم مانند دفاع از هر علم تجربی دیگر است.همانطور که در هر علم تجربی، دفاع از نظریه علمی، توسط شواهدتجربی انجام می پذیرد، فرضیه ها و نظریه های شکل گرفته در یک علم[تجربی] دینی، با تکیه بر شواهد تجربی باید مورد مدافعه قرارگیرد. بر این اساس، دفاع از علم دینی، نه به معنای دفاع ازدین است و نه با شیوه های آن انجام می شود. حقانیت دین در گرودفاع از علم دینی نیست، بلکه حقانیت دین، مبنا و معیار خاص خود را دارد که در اینجا مورد بحث ما نیست. شیوه های دفاع ازعلم دینی نیز خاص خود آن و براساس «علم » بودن آن صورت می گیرد.

۵) به هنگام معارضه علم دینی با علوم غیردینی جانب کدامیک را باید گرفت؟ چرا؟

گلشنی: علم، چه دینی و چه غیردینی، مشتمل بر کار تجربی و کارنظری است و در این مورد تمایزی بین آنها نیست. تمایز در دومورد ظاهر می شود.

الف) ساختن نظریه های جهانشمولی که ادعاهای فوق تجربی دارند(نظریه های بنیادی) مثل مساله خلقت جهان یا ممتاز بودن انسان.

ب) کاربردهای علم

اگر اصحاب این دو نوع علم متوجه ابعاد متافیزیکی وارد در علم خود و حدود و ثغور علم تجربی باشند دلیلی برای تنازع نمی ماند.تنازع در واقع در خود علم نیست، بلکه در متافیزیک حاکم بر ذهن علما است، و غفلت از این امر است که در گذشته منشا بسیاری ازتعارضات بین علم و دین شده است.

باقری: با توجه به مفهوم علم دینی در بحث ما، اگر معارضه ای میان علم دینی و غیردینی رخ دهد، داور نهایی، تجربه خواهد بودزیرا این معارضه، در واقع میان دو دسته از فرضیه ها یانظریه های علمی تجربی است. همچنان که داوری میان فرضیه ها ونظریه های رقیب، توسط شواهد تجربی فراهم می آید، اگر رقابتی میان فرضیه یا نظریه ای دینی و غیردینی رخ دهد. داور این رقابت، تجربه خواهد بود. تذکر دو نتکه در اینجا لازم است.

نخست اینکه آنچه بیشتر در میان نظریه های علمی رخ می دهد، تغایر است نه تعارض. به عبارت دیگر، نظریه های مختلف، به دلیل نگریستن به موضوع مورد مطالعه از زوایای مختلف، در چنان تعارضی قرارندارند که لزوما تنها یکی از آنها درست و دیگری نادرست باشد،بلکه ممکن است هر دو درست باشند یا دست کم، هر یک به نوبه خود، بهره هایی از صدق داشته باشند. در چنین مواردی، یک نظریه جایگزین نظریه دیگر نمی شود، بلکه هر دو با تعدیل مطلق گرایی هایی خود، در جایگاه خود صادقند. اما به هر حال، درموارد معدودی که تعارض به ظهور ب