خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم

فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم شامل 60 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رابطه ی ایمان و علم :

گفتیم که حقیقتا میان ایمان در اصالت آن، و عقل واقعی، هیچ گونه تضادی وجود ندارد. این سخن، شامل این ادعا نیز می شود که چندان تضاد واقعی میان ایمان وشناخت عملی انسان (علم) وجود ندارد. شناخت در همه اشکال خود، غالبا چنین تلقی شده است که عقل عملی و تجربی انسان با ایمان منافات دارد و یک نوع تضادی میان علم و ایمان حاکم است.

این ادعا به خصوص، آنچه مطرح بود که ایمان به عنوان «شکل نازلتر آگاهی » تعریف گردد و به جهت تایید آن از سوی نیروی ماوراء الطبیعه، مورد پذیرش واقع شود. ما، در بحث های گذشته، این بد فهمی و انحراف را در مفهوم و معنی ایمان، روشن ساختیم و گفتیم که «ایمان، یک نور و اشراق درونی است که از تعلق و وابستگی به وجود مطلق در ذهن انسان دیندار تجلی بیابد» .

«ایمان، یک نور و اشراق درونی است که از تعلق و وابستگی به وجود مطلق در ذهن انسان دیندار تجلی بیابد» .

با این اصلاح مفهوم ایمان، یکی از بزرگترین موانع بد فهمی و تضاد میان علم و ایمان زایل می شود. اما ، ما، باید علاوه از این انحراف زدایی، ارتباط واقعی ایمان را با انواع گوناگون عقل عملی در همه زمینه های علمی، تاریخی و فلسفی، نشان بدهیم.

واقع این است که حقیقت ایمان با مفهوم حقیقت در همه موارد علمی تفاوت فاحش دارد.

همه راههای شناخت، تلاش دارند که حقیقت را کشف کنند و به آن دست یابند. کشف واقع و دریافت «واقعیت واقع » موضوعی است که عقل تجربی انسان، تلاش دارد که به آن دست یابد. اگر تلاش علمی و شناخت آگاهانه انسان، واقع را از دست بدهد و غیر واقع را ظاهرا واقع پندارد، در آن صورت خطا صورت گرفته و خطا و اشتباه جایگزین علم و شناخت می گردد. یا این که شناخت به واقعیت واقع باشد اما در ظهور و تجلی خود، از راه انحرافی نمود پیدا کند و تبیین شود، باز هم خطا و سفسطه به جای علم و شناخت واقعی قرار می گیرد و اشتباه غیر قابل بخشش رخ می دهد.

در هر حال، هر جایی که تحقیق وجود دارد که به علم برسد، آنجا یکی از دو: حقیقت یا خطا با درجاتی نزدیک به هم، واقع خواهد شد. در قلمرو ایمان، شناخت عملی انسان در کار است، لذا، ما بایستی از خود بپرسیم که: معنی حقیقت ایمان چیست؟ و معیار و ملاک آن کدام است و این حقیقت با دیگر حقایق (علمی تاریخی فلسفی) با چه معیارها و ملاکها ارتباط دارد؟

ویژگی علم Science

علم، کوشش می کند که ساختارها و روابط جهان را در قالبهای تجربی و آزمایشی و در اصطلاحات کمی و مقداری و با محاسبات آماری، توصیف کرده و تشریح نماید.

حقیقت یک بیانیه علمی در تناسب توصیف قوانین ساختاری که واقعیت را نشان می دهد، خلاصه می شود و علم، در واقع، رسیدگی و تحقیق این توصیف ساختاری از طریق آزمایشهای تکراری است. هر حقیقت علمی، اساس و موضوع دو تحول و دگرگونی است:

۱. نظر به واقعیت; ۲. تبیین تناسب آن.

عنصر «غیر حتمی بودن » هرگز ارزش علمی بودن آزمایش و تحقیق علمی را از بین نمی برد. این عنصر (غیر حتمی بودن) فقط بینش دگماتیسم علمی ومطلق گرایی علوم را از بین برده و مانع می شود.

در نتیجه، اگر متکلمان معاصر، توجه به ویژگی اساسی ادعای علمی داشته باشند وبخواهند که جایگاهی برای عقب نشینی از حقیقت ایمان، پیدا کنند، قطعا، این روش بسیار ضعیفی خواهد بود که از حقیقت ایمان بر ضد حقیقت علمی دفاع نمایند.

جدایی قلمرو علم و ایمان

اگر، فردا پیشرفت علمی، سطح غیر حتمیت را (که مدعای علم است) پایین آورد و ایمان دائما عقب نشینی خود را ادامه دهد (یک روش غیر ضروری و کم اهمیت) معلوم خواهد شد که حقیقت علمی و حقیقت دینی (ایمن) به یک بعد و مفهوم معین، تعلق نخواهند داشت.

علم، حق و توان آن را ندارد که به قلمرو ایمان دخالت کند و همچنین ایمان توان آن را ندارد که در حدود علم نفوذ نماید. هر کدام قلمرو خاص خود را دارد. یک بعد از معنی و آگاهی نمی تواند به بعد دیگر آن، دخالت کند.

به عبارت دیگر: علم، تنها خاصیت توصیف ساختار جهان را دارد و دانش هرگز نمی تواند، بار ارزشی داشته باشد. علم، نسبت به مفاهیم ارزشی، بی طرف است.

اگر، این نکته بر همه آگاهان دانشمند وعالمان دینی، روشن بود، نبود تضاد مفروض میان ایمان و علم، کاملا روشن می شد. تضاد، واقعا میان ایمان و علم نیست، بلکه میان یک ایمان و یک علمی است که هر کدام از آنها از بعد ارزشی خود، آگاه نباشد.

غفلت در قرون وسطی

هنگامی که نمایندگان دینی مسیحیت، در آغاز ظهور و شروع علوم نجوم جدید، مانع شدند و گالیله ی دانشمند را به بهانه مخالفت با عقاید کلیسا محکوم کردند، آنها آگاه نبودند که سمبلهای مسیحیت (با وجود این که هیئت بطلمیوسی، ارسطویی را به کار می بردند) با این هیئت جدید، همبستگی ندارد و علم و ایمان کاملا در دو قلمرو جداگانه بودند.

آری ، اگر سمبلهای دینی بمانند: (خدا در آسمان است) و (بشر در زمین است) و (شیاطین در زیر زمین است) اگر این سمبلها به عنوان توصیف واقعیت فضای جهان، فرض می شدند که با انبوه موجودات آسمانی (فرشتگان) یا شیاطین پر شده اند، آن وقت علم نجوم جدید، با ایمان مسیحیت در تضاد می شد [زیرا علم بی طرف نبوده و چهره ارزشی به خود گرفته بود] از طرف دیگر، اگر دانشمندان فیزیک جدید، همه واقعیت جهان را به حرکت میکانیکی و کوچکترین ذرات ماده، پایین آوردند و واقعیت کمی زندگی و ذهن را انکار کنند، آنها ایمانی را اظهار می دارند هم ذهنی و هم عینی و خارجی.

از نظر خارجی ، علم به صورت معبود آنها آمده است و آنها آماده هستند که همه چیز را حتی زندگی خود را قربانی این معبود سازند. اما از نظر ذهنی، این دانشمندان، با این فرض و تصور خود، سمبل بزرگ و عظیم الجثه ای ساخته اند به نام: «جهانی که هر چیز را حتی شور علمی دانشمندان را در دنیای میکانیسمی بی معنی خود، می بلعد» .

در مخالفت با چنین سمبل اعتقادی، ایمان مسیحیت، آن هم به حق، حق دارد که مخالفت نماید. علم تنها با علم و ایمان فقط با ایمان مخالفت می کند. هیچ کدام از آنها، حق ندارند که در قلمرو دیگری دخالت نمایند. علمی که ویژگی خود را دارد و علم باقی می ماند، با ایمان که خصلت ایمانی دارد، هرگز مخالف نیست.

در قلمرو دیگر علوم

این حقیقت ، در مورد دیگر قلمروهای علمی بمانند: بیولوژی، روانشناسی نیز، صادق است. جنگ معروف میان تئوری تکامل و اعتقاد بعضی از مسیحیان (مخالف آن) جنگ میان علم و ایمان نیست، بلکه تضاد میان علمی است که نوعی اعتقاد را تبلیغ می کند.

علمی که انسان را از انسانیت خود جدا می سازد با ایمانی که در تضاد است که با ادبیات کتاب مقدس Bible تحریف شده است.

بسیار روشن است، الهیاتی که داستان آفرینش کتاب مقدس را به عنوان یک توصیف علمی، از حادثه ای که زمانی در آفرینش اتفاق افتاده است، توصیف می کند و آن را با همان اصطلاحات و روش متدیک علم تشریح می کند، یک خطا است. ^(۱)

و همین طور، تئوری تکاملی که نسل انسان را از شکل بسیار ابتدایی حیات می داند و تفاوت و اختلاف مطلق و بی نهایت انسان وحیوان را نادیده می گیرد، یک اعتقاد و ایمان است نه علم و تئوری علمی! !

در روانشناسی

این نکته باید در مورد اختلاف فعلی و آینده ایمان با روانشناسی معاصر، نیز ملاحظه شود. روانشناسی معاصر، از مفهوم روح وروان می ترسد. زیرا به نظر می رسد که روانشناسی واقعیتی می سازد که قابل دسترسی و آزمایش با روشهای علمی نیست. این ترس و واهمه، بی اساس نیست.

روانشناسی نباید مفهومی را که با روش علمی خود، تولید نشده، بپذیرد. کار روانشناسی این است که پروسه انسان را هر چه در امکان دارد، تشریح کند و توانایی آن را داشته باشد که این توصیف و درک خود را از پروسه انسان، در هر وقتی، جایگزین سازد.

این روش، در مورد مفاهیم معاصر: خود Ego ، فرا خود Superego شخصیت Personality ضمیر ناخودآگاه Unconsciousness ذهن Mind (چنانچه در روانکاوی فروید آمده است) صادق است.و همین طور اصطلاحات سنتی روان Soul روح Sprit اراده Will و…

روانشناسی متدیک، موضوع توصیف علمی است به مانند دیگر تحقیقات و تلاشهای علمی که روش خاص خود را دارند. همه مفاهیم، حدود و تعریفات آن، حتی مفاهیم بسیار معتبر، در حیطه خود روانشناسی مطرح بوده و قابل قبولند.

وقتی دین با ایمان، از یک بعد «وابستگی به وجود مطلق » سخن می گوید که بشر زندگی می کند و در آن فضای ایمانی، روح خود را می بازد یا پیروز می شود و دقیقا از یک زندگی معنوی سخن می گوید، کاری با مفهوم متدیک روانشناسانه روح، ندارد و در قلمرو آن نمی خواهد وارد شود. یک روانشناسی که اعتقاد به وجود روان ندارد، این مفهوم ایمانی روح را انکار نمی کند و نه آن روانشناسی که به نوعی روان (در حیطه روانشناسی) قایل است، روح به اصطلاح مذهبی را اثبات نمی کند.

حیات معنوی و ابدی انسان که مذهب از آن بحث می کند، کاملا متفاوت از مفاهیم روانشناسانه معاصر است. اینها، دو حقیقتی اند جداگانه که هیچ کدام در قلمرو دیگری حق دخالت ندارد.

روانکاوی تحلیلی معاصر، در موارد زیاد، با اظهارات ایمان کلامی، تضاد دارد. این تحلیل های روانکاوانه ای که در مورد انسان به روش علمی صورت می گیرد، با آن مفهوم طبیعت و س