خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع)

فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) شامل 103 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل احیای ارزشهای اسلامی در عصر حاکمیت حضرت علی(ع) :

استراتژی سیاسی حضرت امیر(ع)

پیش از ورود به بحث، لازم است اجمالا واژه «سیاست » تعریف شود:

کلمه «سیاست » به معنای تادیب، تربیت و سرپرستی امور است. سائس یعنی مؤدب، مربی و اداره کننده. علی(ع) در وصف پیامبر(ص) می فرماید: «ثم فوض الی النبی ۶ امر الدین و الامه لیسوس عباده »; خدا امور دین و امت را به پیامبر واگذارد تا بندگانش را تربیت کند. ^(۱)

مؤلف فقه سیاسی اسلام در تعریف سیاست می نویسد: «السیاسه استصلاح الخلق بارشادهم الی الطریق المنجی فی العاجل و الآجل »; سیاست، اصلاح مردم به شکل راهنمایی آنان به راهی است که موجب رستگاری شان در دنیا و آخرت گردد. ^(۲)

در کتاب اقرب الموارد، چنین آمده است: «السیاسه المدنیه تدبیر المعاش مع العموم علی سنن العدل و الاستقامه »; سیاست عبارت از اداره زندگی مردم بر اساس قسط و عدل است.

بنابراین، «سیاست » یعنی زعامت و رهبری جامعه به گونه ای که سعادت دنیا و آخرت مردم تامین گردد. از اینروست که می گوییم ائمه: بزرگترین سیاستمداران عصر خود بودند. در زیارت جامعه کبیره، امام هادی(ع) در وصف اهل بیت(ع) می فرماید: «و قاده الامم واولیاء النعم… و ساسه العباد و ارکان البلاد.»

اما از آنجا که این امانت الهی (حکومت) غالبا در دست اهل دنیا بوده، واژه «سیاست » نیز معنای خاصی پیدا کرده است، به شکلی که آن را قرین مکر و فریب می شماریم. این مطلب نیز در جای خود روشن است که سیاست رهبران در اداره جامعه تابع عقیده آنها می باشد و اهداف و انگیزه افراد از حکومت، تعیین کننده خط مشی سیاسی آنهاست.

علی بن ابی طالب(ع) در نخستین روز حکومت خود، به صراحت و روشنی، سیاست خود را چنین بیان نمودند: «انگیزه من از حکومت احیای دین و برقراری قسط و عدل در جامعه می باشد و روش من همان سیره رسول اکرم(ص) خواهد بود و در این امر با احدی مداهنه و مماشات نمی کنم. به خدا قسم، من در مورد دینم سازش و مماشات نخواهم کرد و اگر من از دید شما غایب گردم چه کسی به روش رسول خدا(ص) در میان شما رفتار خواهد کرد؟» ^(۳)

برقراری عدالت در زمینه های گوناگون اقتصادی و اجتماعی نیزاز اهداف مهم آن حضرت به شمار می رفت. دراین باره، می فرماید: «قد الزم نفسه العدل، فکان اول عدله نفی الهوی عن نفسه. یصف الحق و یعمل به »; خود را ملزم به عدالت نموده و نخستین مرحله عدالت این است که خواستهای دل را بیرون راند، حق بگوید و بدان عمل کند. ^(۴)

اما اعمال این سیاست، در جامعه ای که مدتها در دست اهل دنیا بوده، کار آسانی نیست; زیرا جامعه اسلامی پس از رحلت پیامبر اسلام(ص) به شدت از سیره آن حضرت منحرف شده بود. به طور طبیعی، هدایت هر جامعه ای به مسیر صحیح و اصلاح انحرافات، منافع عده ای را به خطر می اندازد، جامعه آن روز نیز در عصر علی(ع) از این امر مستثنی نبود. حضرت، جامعه خود را به خوبی می شناخت و از خطر این گروهها آگاه بود.

بدین دلیل، هنگامی که مهاجر و انصار و عده ای دیگر از مسلمانان بر در خانه آن حضرت جمع شده بودند، فرمودند: «مرا رها کنید و به دنبال دیگری بروید. در آینده، با وضعی مواجه می شویم که ابعاد و چهره های گوناگونی دارد که قلبها و عقلهای شما نمی تواند در مقابل آنها پایداری کند و ثابت بماند.» ^(۵)

اما از زمانی که آن حضرت حاکمیت را پذیرفت با قدرت و صلابت، در جهت اصلاح امت و نظام اسلامی تلاش کرد و چنان که در توصیف مؤمن می فرماید:

«المؤمن نفسه اصلب من الصلد»;

مؤمن روحش از سنگ خارا سخت تر ومحکمتراست، ^(۶) خود به عنوان یعسوب المؤمنین، در اجرای احکام الهی و برقراری عدالت کوچکترین سستی به خرج نداد.

حاکمیت ارزشهای اسلامی

«الذین ان مکناهم فی الارض اقاموا الصلوه و آتوا الزکوه و امرو ا بالمعروف و نهوا عن المنکر و لله عاقبه الامور»(حج: ۴۱)

«مؤمنان کسانی اند که هرگاه قدرتی در زمین کسب نمایند، نماز را به پا می دارند و زکات می دهند و امر به معروف و نهی از منکر می کنندوپایان اموربرای خداست.»

هر حرکت اجتماعی پس از رسیدن به حکومت و کسب قدرت، به طور طبیعی، برای حاکمیت بخشیدن به معیارها و ارزشهای خود و برقرار ساختن آنها، باید سیاستگزاری مناسبی داشته باشد; زیرا در واقع هدف اصلی از مبارزات و انقلابها تغییر و دگرگونی اساسی در فرهنگ حاکم و سیاستگزاری درجهت اجرای برنامه های لازم برای رسیدن به این هدف می باشد. مولی الموحدین، علی بن ابی طالب(ع)، پیش از هر اقدامی، درصدد احیای دین وارزشهای معنوی درحوزه اسلامی برآمد، همان گونه که خدای متعال وظیفه مؤمنان به قدرت رسیده را بیان می فرماید: مؤمنان کسانی هستند که اگر به حکومت برسند نماز را، که مهمترین و شاخص ترین عبادات است، برپا می دارند و گرفتن زکات و تامین زندگی فقرا را،به عنوان مهمترین برنامه مالی و اقتصادی و امر به معروف و نهی از منکر را به عنوان بهترین برنامه اصلاح جامعه، انجام می دهند.

علی(ع) برای تحقق این سیاست به دو صورت اقدام نمود:

الف – تقویت جریانهای مثبت و سازنده

زمینه سازی، تقویت و تحرک برای جریانها، سازمانها و گروههایی که در جهت مثبت و خیر می باشند یکی از سیاستهای مهم در حکومت حضرت علی(ع) بود; زیرا لازمه حاکمیت و گسترش معروف وجود زمینه های مساعد است. بنابراین، آن حضرت(ع) به طور مستمر، از لحاظ مادی و اداری این موضوع را مورد توجه قرار می داد و به عنوان یک سیاست ثابت، در کلیه برنامه ریزیها آن را در نظر داشت.

از سوی دیگر، آن حضرت(ع) بر عملکرد دستگاهها و مدیران و به کارگیری خدمتگزاران لایق در امور حساس و کلیدی در جهت تقویت و گسترش ارزشهای دینی و کارهای نیک نظارت داشت.

ب – مبارزه مستمر با جریانهای انحرافی

در هر حرکت اجتماعی، عده ای با روند اصلاح امور مخالف اند. این گروهها، اگر در نظام اسلامی به شکل منطقی با مسائل مخالفت نمایند حکومت آنها را تحمل خواهد کرد و آنها می توانند به زندگی عادی خود مشغول باشند. اما اگر بخواهند عناد بورزند و در مقابل حرکتها و اقدامات نظام بایستند قطعا باید با آنها برخورد مناسبی صورت گیرد. در غیراین صورت، به تدریج با تبلیغات و نفو ذ در ارکان حکومت، مشکلات متعددی را ایجاد خواهند کرد.

اصل مبارزه مستمر با منحرفان

تصفیه دستگاه حکومت از افراد و گروههای معارض، از اساسی ترین اصول نظام اسلامی است. از این گروه خطرناکتر منافقان هستند که اگر برخورد قاطعی با آنها صورت نگیرد نظام اسلامی را از درون دچار فساد می نمایند. علی(ع) در این مورد نیز با قاطعیت و صلابت تمام، با عناصر مخرب برخورد کرد و جنگهای آن حضرت با گروههای سه گانه (ناکثین، قاسطین، مارقین) به همین دلیل بود.

اقدامات اصلاحی حضرت علی(ع)

از آنجا که جامعه دینی قریب ۲۵ سال در مسیر انحراف از سیره رسول اکرم(ص) حرکت کرده بود، در درون خود معضلاتی فکری و سیاسی داشت و لازم بود که حضرت علی(ع) پیش از هر اقدامی، در جهت گسترش حوزه اسلامی به اصلاحات داخلی بپردازد. مهمترین محورها در این زمینه عبارت بود از:

۱- اصلاح نظام فکری و فرهنگ عمومی;

۲- اصلاح مدیریت و دستگاه اجرایی.

آن حضرت(ع) برای رسیدن به مقصود و ایجاد یک جامعه نمونه اسلامی، در این محورها فعالیت خود را آغاز کرد و در مدتی کمتر از پنج سال، توانست انحرافاتی که در جامعه دینی پدید آمده بود تا حد زیادی اصلاح و با عوامل مخرب برخورد کند. ایشان، خود می فرمایند: «ما امروزه با برادران دینی خود بر سر انحرافات، کجرویها، شبهات وتاویلات باطلی که دامنگیرشان شده، در حال جنگ هستیم.» ^(۷)

الف – اصلاح نظام فکری و فرهنگ عمومی

اصولا رفتار افراد به مقدار قابل توجهی، تابع اعتقادات آنهاست و بدین ترتیب، برای آنکه رفتار شایسته ای از آنها ظاهر شود اصلاح نظام اعتقادی آنان ضروری است. اگر قرار است که انسانها مؤدب باشند، اعمال خلاف انجام ندهند و در جامعه، عفیف زندگی کنند باید آنان را به این اصول معتقد ساخت. امام علی(ع) برای اینکه چنین جامعه ای به وجود آورد، لازم دید که ارزشهای اسلامی را قولا و عملا ترویج نماید.

چنان که اشاره شد، در عصر خلفای پیش از آن حضرت، بخصوص در زمان عثمان، بسیاری از ارزشهای دینی به فراموشی سپرده شد، تعصبهای قومی احیا گردید و مساوات اسلامی در روابط اجتماعی از بین رفت و ظلم و فساد به جای آن حاکم گشت. آنچه در زمان رسول اکرم(ص) ملاک ارزش بود تقوای الهی و فداکاری در راه خدا بود. نه عرب بر عجم برتری داشت و نه عجم بر عرب; اما خلیفه دوم این معیارها را به درستی رعایت نکرد و این مطلب در زمان عثمان، به اوج خود رسید. در این باره، سخن معاویه بسیار گویاست. وی به عاملین خود نوشت: «با عجمها و غلامانی که تسلیم می شوند به روش عمر بن خطاب عمل کن که خواری و ذلتشان در این است.» ^(۸)

مهمترین انحراف دینی از بین رفتن بینش دینی و دنیاگرایی مردم بود. علی(ع) پیش از هر کاری مصمم بود که ارزشهای زمان پیامبر(ص) را زنده کند. سخنرانیهای عمیق آن حضرت و نامه هایی که به فرمانداران خود نوشت در این مورد بسیار حایز اهمیت است. به «مصقله بن هبیره سیبانی » فرماندار «اردیشر»، در یکی از شهرهای فارس، نوشت:

« درباره تو به من گزارشی رسیده که اگر درست باشد و این کار را انجام داده باشی پروردگارت را به خشم آورده و بر امامت عصیان کرده ای. گزارش رسیده که غنایم مربوط به مسلمانان را، که به وسیله اسلحه و اسبهایشان به دست آمده و در این راه خونهایشان ریخته شده است، در بین افرادی از بادیه نشینان قبیله ات، که خود برگزیده ای، تقسیم می کنی. سوگند به کسی که دانه ها را در زیر خاک شکافت و روح انسانی را آفرید، اگر این گزارش درست باشد تو در نزد من خوار شده ای و ارزش و مقدارت کم خواهد بود. آگاه باش که حق مسلمانانی که نزد من یا تو هستند در تقسیم این اموال مساوی است. باید همه آنها به نزد من آیند و سهمیه خود را از من بگیرند.» ^(۹)

حضرت علی(ع) برای از بین بردن تعصبهای قومی و برقراری مساوات اسلامی تلاش فراوان کرد; برخورد قاطع آن حضرت با برادرش عقیل، گویای این مدعاست. در نامه ای نیز به یکی از فرمانداران متخلف می نویسد: «به خدا سوگند، اگر حسن و حسین این کار را کرده بودند هیچ پشتیبانی و هواخواهی از ناحیه من دریافت نمی کردند و در اراده من تاثیری نمی گذاشتند تا آنگاه که حق را از آنان بستانم و ستمهای ناروایی را که انجام داده اند، دور سازم.» ^(۱۰)

او در اوج قدرت، اعلام داشت که آنچه ملاک حمایت من به عنوان حاکم اسلامی می باشد «حق » است و فرمود: «ستمدیدگانی که در نظرها ذلیل و پست اند از نظر من عزیز و محترم اند تا حقشان را بگیرم و نیرومندان ستمگر در نظر من حقیر و پست اند تا حق را از آنها بستانم. در برابر فرمان خدا راضی و تسلیم امر او هستیم.» ^(۱۱)

مردمی که بی عدالتی ها و تبعیضهای ناروای دوران عثمان را دیده بودند در حکومت علی(ع) نظاره گر عدل بودند، به گونه ای که حضرت ملاحظه احدی نمی کرد و از سرزنش هیچ کس نمی هراسید; آنچه در نظر او مهم بود برقراری عدالت و به دست آوردن رضای خدا بود. وقتی عقیل، برادرش، از او درخواست بیش از حد بیت المال می نماید با او چنان برخورد می کند که برای دیگران نیز درس عبرت باشد. خود می فرماید:

«عقیل، برادرم، را دیدم که به شدت فقیر شده بود و از من می خواست که یک من از گندمهای شما را به او ببخشم. کودکانش را دیدم که از گرسنگی موهایشان ژولیده و رنگشان بر اثر فقر دگرگون گشته، گویا صورتشان با نیل رنگ شده بود. عقیل باز هم اصرار کرد، من به سخن او توجه کردم، او تصور نمود که من دینم را به او می فروشم و به دلخواه او قدم برمی دارم و از راه و رسم خویش دست می کشم. آهنی را در آتش گذاختم، سپس آن را به بدنش نزدیک ساختم تا با حرارت آن عبرت گیرد. ناله ای سر داد! گفتم: هان، ای عقیل، از آهن تفتیده ای که انسانی آن را به صورت بازیچه سرخ کرده ناله می کنی اما مرا به سوی آتشی می کشانی که خداوند جبار با شعله خشم و غضبش آن را برافروخته است؟!» ^(۱۲)

کسانی که با روش و منش علی(ع) آشنا نبودند گمان می کردند که علی(ع) اهل معامله است و با رشوه دادن به خواستهای آنان تن می دهد. این گمان باطل، میراث خلفای گذشته بود. هنگامی که شخصی برای تطمیع آن حضرت، در نیمه شب، با ظرفی سرپوشیده پر از حلوای خوش طعم و لذیذ به در خانه امام(ع) می آید، حضرت می فرماید:

«آن حلوای شیرین معجونی بود که من از آن متنفر شدم. گویا آن را با آب دهان مار یا استفراغش خمیر کرده بودند. به او گفتم: هدیه است یا زکات یا صدقه؟ این دو بر ما اهل بیت حرام است. گفت: هدیه است. به او گفتم: زنان بچه مرده بر تو گریه کنند! آیا از طریق آیین خدا وارد شده ای که مرا بفریبی؟ دستگاه ادراکت به هم ریخته یا دیوانه شده ای یا هذیان می گویی؟ به خدا سوگند، اگر اقلیمهای هفتگانه را و آنچه را در زیر آسمانهاست به من بدهند که خداوند را با گرفتن پوست جوی از دهان مورچه ای نافرمانی کنم هرگز چنین نخواهم کرد.» ^(۱۳)

ب – پاکسازی جامعه از عوامل انحرافی

حضرت علی(ع) برای اصلاح نظام فکری جامعه، مجبور شد با خوارج، که مردمی ظاهرالصلاح و آراسته، قیافه های حق به جانب گرفته، ژنده پوش و عبادت پیشه اما منحرف از دین بودند، بجنگد.

اگر ما به جای اصحاب آن حضرت بودیم و قیافه هایی آنچنان را می دیدیم شاید احساساتمان برانگیخته می شد و بر علی(ع) اعتراض می کردیم که چرا بر روی چنین مردمی شمشیر می کشی؟! اما علی(ع) به اهمیت کار خود کاملا آگاهی داشت. لذا، آن را بازگو می کند و می فرماید: «فانا فقات عین الفتنه و لم یکن لیجتری علیها احد غیری بعد ان ماج غیهبها و اشتد کلبها»; من چشم فتنه را درآوردم، به گونه ای که غیر از من احدی جرات چنین کاری را نداشت، آن هم پس از آنکه موج دریای تاریکی و شبهه ناکی آن بالا گرفته بود و هاری آن فزونی یافته بود.

اگر علی(ع) با خوارج در دنیای اسلام مبارزه نمی کرد احدی غیر از او جرات نمی کرد با آنها چنین کاری انجام دهد; زیرا آنان کسانی بودند که پیشانیهایشان از کثرت عبادت پینه بسته بود و مردمی دینی اما در عین حال، سد راه اسلام بودند و تصور می کردند که به نفع اسلام کاری می کنند، در حالی که بواقع، دشمن واقعی اسلام بودند.

این اقدام علی(ع) راه خلفا و حکام بعد را هموار کرد که با خوارج بجنگند و آنان را سرکوب نمایند. سربازان اسلامی نیزبدون چون و چرا دراین زمینه از حکام پیروی می کردند;زیراعلی(ع) باخوارج جنگیده بودودر حقیقت، سیره علی(ع) راه را برای دیگران باز کرد که بی پروا بتوانند با افراد ظاهرالصلاح مقدس مآب پیکار کنند.

ج – اصلاح نظام رهبری و مدیریت

نقش مدیران جامعه در هدایت و سعادت مردم بر کسی پوشیده نیست. در زبان عربی، ضرب المثل معروفی وجود دارد که می گوید: «الناس علی دین ملوکهم »; مردم دنباله رو رهبران و مسؤولان خود هستند. این یک واقعیت اجتماعی است. وقتی که سران جامعه ای اخلاق نیکو داشته باشند طبعا اغلب مردم نیز در دراز مدت به پیروی از آنان تا حد زیادی واجد همان اخلاق می گردند. این خصیصه به تدریج در بین افراد جامعه نفوذ می کند و به عنوان معیار و ملاک ارزش در سطح جامعه تلقی می شود.

تاثیر رهبران اجتماعی در اصلاح جامعه به حدی بالاست که پیامبر(ص) فرمود: «دو گروه از امت من اگر فاسد شوند امت من فاسد می شود و اگر به صلاح و نیکی گرایش پیدا کنند امت من صالح می شود: دانشمندان و مسؤولان (مدیران و اندیشمندان).» ^(۱۴)

در نظر اسلام، فلسفه رهبری بر پایه «رهبر برای مردم »، نه «مردم برای رهبر» مبتنی می باشد و رهبر اسلامی مکلف است که با دقت و مراقبت خاص، اصول و موازین را رعایت کند و برای تحقق سعادت جامعه تلاش نماید. علی(ع) نسبت به رهبری، چنین دیدگاهی داشت. لذا، می فرماید: «ایها الناس، ان لی علیکم حقا و لکم علی حق; فاما حقکم علی فالنصیحه لکم…»; ای مردم، من حقی بر شما دارم و شما نیز بر من حقی دارید; حق شما بر من خیرخواهی در باره شماست. ^(۱۵)

خیرخواهی مورد نظر آن حضرت یک مفهوم اخلاقی محض نیست، که معمولا به لطف و محبت خوشایند و غیر الزامی اطلاق شود، بلکه با توجه به تعریف حکومت و سیاست در اسلام – که