خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی شامل 53 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقش نخبگان در گذار به دموکراسی :

آئین، ش ۱

مقدمتا باید گفت که چنانچه همه ما آگاه هستیم، موج گذار به دموکراسی در ربع قرن اخیر احتمالاً مهم ترین پدیده ای است که سراسر جهان را دربرگرفته و قرن بیست ویکم، قرن گذار قطعی جهان به دموکراسی و ظهور دموکراسی جهانی به حساب می آید. در مجموع می توان گفت نظریه هایی که در باب گذار به دموکراسی از دیرباز تا به امروز مطرح شده بود، از یک چشم انداز به دو دسته اساسی تقسیم می شود: اولاً، نظریه هایی که بیشتر ساختاری، کلان و درازمدت اند و بر تحولات درازمدت و ساختاری مانند توسعه اقتصادی، پیدایش طبقه متوسط، پیدایش جامعه مدنی نیرومند، ظهور فرهنگ سیاسی دموکراتیک، گسترش شهرنشینی، گسترش آموزش و ارتباطات و از این قبیل تحولات ساختاری و کلان و درازمدت تأکید می کردند. در حقیقت، چنین نظریه هایی ظهور دموکراسی را تابعی از متغیرهای کلان فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی می گرفتند. چنین تحولاتی امروزه دیگر تحولاتی تعیین کننده نیستند. دسته دوم، نظریه هایی است که بر عوامل کوتاه مدت بخصوص عوامل و اعتراضات سیاسی، نقش ایدئولوژی ها و احزاب سیاسی و برهه ها و شرایط خاصی که در تاریخ سیاسی به صورت تصادفی پیش می آید تأکید دارد

.

در ادبیات اخیر نظریه گذار به دموکراسی، عوامل سیاسی کوتاه مدت و یا اتفاقی، ائتلافات و شرایط گذار، به عنوان عوامل تعیین کننده در گذار به دموکراسی و همچنین در تحکیم دموکراسی، مورد تأکید بیشتری قرار گرفته است. در ذیلِ این تقسیم بندی کلی، تقسیم بندی فرعی دیگری قرار می گیرد و آن این است که در بین نظریه های کلان و ساختاری، بعضا نظریه هایی موجود هستند که بر نقش و تأثیر نیروها و طبقات اجتماعی در روند گذار به دموکراسی تأکید می کنند. در مقابل، در ذیل دسته بندی قبلی در مقوله دوم، نظریاتی هستند که روی نقش نخبگان حاکم و نوع صورت بندی خاصی که این نخبگان پیدا می کنند و تأثیری که این صورت بندی بر وقوع لحظه گذار به دموکراسی می گزارند تأکید بیشتری وجود دارد. محور این دسته از نظریات که نه جامعه محور بلکه دولت محورند، نخبگان حاکم است و در ادبیات گذار به دموکراسی مورد تأکید بیشتری قرار می گیرند

.

دیدگاهی که من در صدد ارائه آن برای بررسی مورد ایران با توجه به نکاتی که قبلاً اشاره شد هستم، تحلیل نخبه محور است. برخی از نظریه پردازان که در باب اشکال گوناگون گذار به دموکراسی صحبت می کنند، در یک جمع بندی صوری اولیه، چهار راه گذار به دموکراسی را مطرح نموده اند. اولین محور این است که آیا دموکراتیزاسیون و گذار به دموکراسی از بالاست، یعنی از طریق نخبگان صورت می گیرد و یا از پایین. دوم اینکه آیا این گذار با خشونت بسیاری همراه است یا خشونت قابل ملاحظه ای در آن یافت نمی شود. از ضرب این دو در یکدیگر، چهار نوع گذار به دموکراسی در این ادبیات موجود است

.

بر اساس نظرات کسانی که نقش اساسی را در تحلیل های تجربی شان برای نخبگان حاکم قائل هستند، تجربه تاریخی نشان می دهد که در واقع گذار به دموکراسی صرفا از بالا اتفاق افتاده است یا از طریق تحمیل راه دموکراتیک از طریق کودتا، مانند کودتا در پرتغال. تجربه تاریخی حکایت از این می کند که هرگاه طبقات پایین وارد عرصه سیاست شدند، دست کم در آغاز کار نه به سوی دموکراسی، بلکه به سوی استقرار نوعی استبداد و دیکتاتوری انقلابی یا شبه انقلابی رفته است. بنابراین آن نقشی که نویسندگان قدیم برای رابطه انقلاب و دموکراسی قائل بودند از چنین دیدگاهی قابل تفکیک است

.

به این ترتیب گذارهایی که در ربع قرن اخیر به دموکراسی به صورت توفیق آمیز اتفاق افتاد، بر اساس تحلیل های دقیق و علمی چنین نظریه پردازانی، یا محصول پیمان اجتماعی و قرارداد و یا محصول تحمیل نظر و خواست برخی از نخبگان که دارای گرایشات دموکراتیک بودند بر بخش های دیگر صورت گرفت

.

نخبگان حاکم در کشورهای مختلف را بر اساس دو محور می توان طبقه بندی کرد: محور اول می توانند دارای انسجام ساختاری و محور دیگر می توانند دارای انسجام ارزشی باشند. منظور از انسجام ساختاری این است که اجزای مختلف تشکیل دهنده نخبگان حاکم در یک کشور، از حیث پایگاه اجتماعی با یکدیگر شباهت اساسی داشته و دارای پیوندهای ارگانیک و ارتباطی باشند و در دنیاهای گوناگونی از حیث اجتماعی به سر نبرند. نخبگانی که دارای انسجام ارزشی اند باید از مجموعه ای از ارزش های مشترک حمایت کنند و برای نهادهای مسلط در کشور به یک میزان احترام قائل شوند. بنابراین بر اساس این دو محور، سه نوع از نخبگان سیاسی قابل تشخیص است: یکی، نخبگانی که هم از حیث ساختاری و هم از حیث ارزشی گسیخته هستند و انسجام ندارند. مانند لبنان، افغانستان و ایران بعد از انقلاب که نخبگان حاکم دارای انسجام فکری، گفتمانی و انسجام ساختاری نبودند. دوم، نخبگانی که انسجام ایدئولوژیک دارند و خود به دو نوع تقسیم می شوند: یک نوع این است که اعضای تشکیل دهنده نخبگان حاکم، بر اساس محور ایدئولوژیِ یک مرکز هژمونیک و تعیین کننده انسجام پیدا کنند و میان اجزای پراکنده ای با محوریت یک مرکز ایدئولوژیک، پیوند و ارتباط ایجاد شود و بدین روش، انسجام ایدئولوژیک در آن مجموعه شکل می گیرد. نوع دوم، از ارتباط نخبگانی که دارای انسجام ارزشی از نوع اجماعی هستند شکل می گیرد. یعنی انسجام فکری آنها نتیجه تحمیل ایدئولوژی از یک مرکز نیست؛ بلکه محصول توافق عمومی اجزاء تشکیل دهنده نخبگان بر قواعد بازی دموکراتیک است. بر چنین اساسی اگر ما در تجربه مان از گذار به دموکراسی دقت کنیم، می بینیم که طریقه و راه گذار به دموکراسی، از نظام های منسجم از لحاظ ایدئولوژیک به سوی نظام های گسیخته به عنوان مقدمه گذار به دموکراسی اتفاق می افتد و در مرحله تکمیل گذار از صورت بندی نخبگان گسیخته و فاقد انسجام، به سوی صورت بندی نخبگانی است که دارای اجماع فکری هستند و قواعد بازی دموکراسی را می پذیرند؛ یعنی همان نظام های دموکراتیک حداقلی که رقابت و مشارکت را به عنوان اساس زندگی سیاسی می پذیرند

.

اگر بخواهیم به تجربه تاریخی تحولات سیاسی ایران از آغاز انقلاب اسلامی تا حال حاضر از چشم انداز علمی و جامعه شناسانه نگاه کنیم، سه دوره اساسی را می توان تمیز داد: اول، آیا نخبگان حاکم دارای انسجام ساختاری هستند یا خیر؛ دوم، آیا دارای انسجام ارزشی یا ایدئولوژیک هستند یا خیر و سوم اینکه آیا به سوی نخبگان حاکم و منسجم از حیث دموکراتیک حرکت می کنند یا خیر

.

بر اساس این محورها این سه دوره عبارت اند از سال های اول انقلاب از ۱۳۵۷ تا حدود ۱۳۶۰ که مجموعه ای از نیروهای سیاسی به واسطه انقلاب اسلامی آزاد شدند و نخبگان حاکمی در این مقطع شکل گرفتند، از پایگاه های اجتماعی گوناگون از روحانیت گرفته تا طبقه متوسط جدید، روشن فکران، بازاریان، خرده بورژوازی، احزاب و گروه ها و سازمان های متنوع و همچنین توده های پایین شهری. بنابراین نخبگان حاکم در این مقطع هم از حیث ساختاری و هم از حیث ایدئولوژیک، نامنسجم بودند. انواع گوناگونی از گفتارهای سیاسی از ناسیونالیسم، لیبرالیسم، سوسیالیسم، مارکسیسم، اسلام گرایی با انواع متفاوتش، جغرافیای فکری نخبگان حاکم جدید را تشکیل می داد

.

در سال های اولیه دوران پس از انقلاب طبعا با توجه به عدم انسجام ساختاری و تفرق ایدئولوژی، باید امکان غلبه بخشی از اجزا تشکیل دهنده نخبگان حاکم بر بقیه را مورد بررسی قرار داد. روی هم رفته به نظر می رسد که گروه های اسلامگرا به دلایل خاصی که تقریبا روشن است، دارای توانایی غلبه بر بخش های دیگر بودند و همچنین توانایی سازمانی گروه های محدود روشن فکری بیشتر بود. همچنین فشارهای توده ای ناشی از انقلاب بر بخش رادیکال نیروهای انقلابی محسوس تر بود و این خطری که یا به صورت متصور یا به صورت واقعی تحت عنوان امپریالیسم و دشمن خارجی در آن زمان وجود داشت و طبعا شواهدی از وجودش را هم در گذشته احساس کرده ایم، موجب شد که در این مراحل گذار از تفرق اجزای تشکیل دهنده نخبگان نه به سوی گذار مورد نظر ما (دموکراسی) بلکه گذار به دولت ایدئولوژیک و انسجام ایدئولوژیک منجر شود. مرحله دوم با تشکیل حزب جمهوری اسلامی آغاز می شود و تا سال ۱۳۷۶ با درجات مختلف و فراز و فرودهایی ادامه پیدا می کند. در این مرحله است که انسجام ساختاری و ایدئولوژیک در نخبگان حاکم در ایران پیدا می شود. از نظر سازمانی گروه هایی که ضدانقلاب تلقی می شوند، خارج از حیطه قدرت هس