خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن شامل 96 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو و نتایج عملی آن :

شرط موفقیت و مطلوب بودن هر نظام فلسفی در این است که بتواند نتایج عملی مفید در رفع مشکلات زندگی انسان به بار آورد و این مهم جز به مدد تفکر عقلانی واقع نگر ممکن نمی شود.
مقصود از تفکر عقلانی واقع نگر چیست؟ انسان در جهان نمی تواند با قطع نظر از واقعیتها و موجودات طبیعی به حیات طبیعی و سالم خود ادامه دهد. هر گونه دست کم گرفتن واقعیتها و بی توجهی به ماهیت و عملکرد آنها در نهایت به حذف خود انسان از صحنه زندگی منتهی خواهد شد. واقعیتهای موجود تابع اراده ما و معلول خواست ما نیستند بلکه موجودیت آنها ناشی از قوانین خود طبیعت یا نظام آفرینش است. انسان در برخورد با موجودات باید از طرفی در قوای مختلف ذهنی خود حساب عقل را به عنوان قوه شناخت از حساب عواطف و احساسات و تمایلات و انگیزه ها جدا کند و به پدیده های طبیعی فقط از دیدگاه عقل بنگرد نه با تکیه بر احساسات و عواطف، (اگر چه جایگاه احساسات و عواطف در مقام خود باید محفوظ باشد) و از طرف دیگر موجودات را امور موهوم و تخیلی و بی ارزش و پست و فاقد اعتبار تلقی نکند بلکه در مقابل واقعیتها تسلیم باشد و به موجودیت آنها گردن نهد. این نگرش به لحاظ تابعیت از عقل، عقلانی ^(۱) و به لحاظ تسلیم به واقعیتها، واقع نگر ^(۲) است واندک مطالعه ای در سیر افکار و عقاید و تاریخ دستاوردهای علمی و رشد فرهنگها نشان می دهد که فقط ملتهایی که دارای تفکر عقلانی و واقع نگر هستند توانسته اند در جدال زندگی گوی سبقت از دیگران بربایند و یا دست کم در جریان تندباد حوادث توانسته اند به حیات قومی و ملی خود ادامه دهند و پیری زودرس تمدنها ناشی از رشد اندیشه های غیر عقلانی (یعنی رشد تخیلات) و افکار غیر واقع نگر (یعنی انکار واقعیتها) است.
در تفکر غربی از اولین روزهای درخشش آن در قرون قبل از می لاد تا امروز، این دو خاصیت یعنی عقلانیت و واقع نگری موج می زند. هر یک از «ایسم »های فلسفه غربی (و خود طرح «ایسم »های گوناگون در این فلسفه) حاکی از کوششهای عقلانی و واقع نگر متفکران است که همه از سعی در جهت درک ذات واقعیتها حکایت می کند. در میان حوزه های مختلف فکری اندیشه ای که در اوایل قرن حاضر به نام پدیدارشناس، (Phenomenology) در آلمان تاسیس شد و بشدت نه تنها از آلمان که از قاره اروپا پا فراتر نهاد و نه فقط در تاملات نظری فلسفه که در علوم تجربی مختلف رسوخ کرد. در نتیجه قریب به ۲۵ قرن تلاش عقلانی برای درک واقعیتهای طبیعی، اکنون چون نگین درخشانی بر حل حلقه تفکر غرب و چون تاج پرتلالؤی بر بالای پیکره این فلسفه می درخشد.
در این جا نمی خواهیم از پدیدارشناسی چیزی بگوییم بلکه از یکی از مقولات عمده آن که حیث التفاتی، ( Intentionality) ادراک است و آن هم نه در فلسفه «هوسرل » که استاد و مؤسس این نگرش فلسفی است بلکه در فلسفه ارسطو که در مبدا تاریخ تفکر غربی قرار دارد. اما برای تفهیم مطلب از استشهاد به مضامین فلسفه هوسرل ناگزیریم.
نکته ای که باید در اینجا مؤکدا بدان توجه کرد این است که آنچه در سطور مقدماتی بدان اشاره کردیم یعنی واقع نگری عقلانی که شاخص تفکر فلسفی غرب است در پدیدار شناسی بیش از حوزه های دیگر به چشم می خورد. تفکر غرب برای تبین معقول پدیده های طبیعی در طول تاریخ ۲۵ قرنه خود طرق مختلفی را آزموده: در صدر تاریخ اروپا اصالت ماده ماقبل سقراطی، سپس ثنویت، (Dualism) سقراطی در قالب فلسفه های افلاطون و ارسطو و بعد از آن رشد شکاکیت در دوره یونانی مآبی و سپس اندیشه توحیدی مسیحیت در تاریخ ۱۵۰۰ ساله قرون وسطی و بالاخره درخشش تجربه در پرتو عقل در آغاز عصر جدید داستان کوششهای مداومی است برای درک عقلانی واقعیتها. در این میدان گسترده و بازار پرتلاش و کوشش نحله های ایدئالیسم، ماتریالیسم، رئالیسم، راسیونالیسم و آمپریسم و… همه طرحهایی بوده است برای شناخت معقول طبیعت، اما در این میان پدیدارشناسی به عنوان ماحصل این کوششها موفقیت همه آن نحله ها را در خود جمع کرد و آنچه خوبان اندیشه همه داشتند این حوزه به تنهایی داشته و دارد. رکن اساسی و عمود خیمه این فلسفه توجه به حیث التفاتی ادراک است که سابقه آن به ارسطو می رسد.
واژه التفات را در ترجمه intention به کار برده ایم. این واژه در ادبیات فلسفی اروپا ابتدا در ترجمه «معقول » به اصطلاح ابن سینا به کار رفت. وقتی «شفا»ی ابن سینا به لاتین ترجمه شد واژه [intention ] به ضمیمه پسوندهایی به معنای «اول » و «دوم » در ترجمه «معقول اول » و «معقول ثانی » به همان معنای سینوی لفظ به کار رفت. ^(۳) معنای لغوی این واژه قصد و نیت است. در فلسفه جدید این واژه تقریبا با چهار نوع مضمون و مفاد مقاله به کار رفته است:
۱ – ابراز نیتها;
۲ – اسناد نیتها به چیزی;
۳ – توصیف نیتها به قصد تبیین اعمال;
۴ – طبقه بندی اعمال از طریق نیات و اهداف.
این مضامین چهارگانه با یکدیگر مرتبط است و وجه مشترک همه آنها این است که نیت به عنوان یک امر درونی، ( Subjective) پیوندی ضروری با عمل دارد که جنبه برونی، (Objective) آن است.
در فلسفه جدید ابتدا جرمی بنتام، ۱۷۴۸ – ۱۸۳۲ ,Jeremy Bentham) م.) واژه Intentionality را به کار برد و بدین وسیله اعمال را به دو قسم «بانیت » و «بدون نیت » تقسیم کرد. اما معنایی که امروز در فلسفه پدیدارشناسی، ( Phenomenology) از این واژه مستفاد می شود و موضوع بحث این مقاله است. ابتدا توسط فرانس برنتانو، ۱۸۳۸ – ۱۹۱۷ ,Franz Brentano) م.) در روانشناسی و سپس توسط شاگرد او ادموند هوسرل، ۱۸۵۹-۱۹۳۸ , Husserl Edmond) م.) در پدیدار شناسی به کار رفت.
برنتانو می گوید: پدیده های ذهنی عبارت است از وجود التفاتی، (intentional) اشیا در ذهن، یعنی ادراکی که متوجه اشیای خارج از ذهن است. به این معنی که هر پدیده ذهنی در درون خود متضمن چیزی است که متعلق آن محسوب می شود. در تصور کردن، چیزی تصور می شود; در حکم کردن، چیزی اثبات یا نفی می شود; در عشق ورزیدن، چیزی دوست داشته می شود; در تنفر چیزی منفور است و در میل داشتن چیزی مورد تمایل است ^(۴) و…
اصولا این معنا که ادراک مستلزم و متضمن متعلق ادراک است و در پرتو مجاهدات عقلی هوسرل، به صورت شعار فلسفه پدیدارشناسی درآمد، از مفاهیم بنیادی تفکر غرب است. در فلسفه اروپایی تقریبا هیچ مطلبی به صورت ابتدا به ساکن وارد حوزه تفکر نشده و سابقه تاریخی هر مبحثی به نحوی به دوره یونانی پیش از سقراط می رسد. در این مقاله هدف این است که این مفهوم و لوازم عقلی و فلسفی و تبعات عملی آن را در فلسفه ارسطو بررسی کنیم، اما پیش از ورود به اصل مطلب باید مضمون عام آن را در یک مرور تاریخی فشرده، بخصوص با تکیه بر مفهوم جدید آن از هوسرل به بعد، از نظر بگذرانیم. در قرون وسطی قدیس آنسلم، (st.Anselm) در مقدمه برهان وجودی خود، برای اثبات ذات باری، می گوید:«اگر خداوند یک موضوع (شی ء) اندیشیدنی است پس در اندیشه و ذهن ما موجود است…» مضمون این عبارت این است که وقتی می اندیشیم، اندیشه ما به چیزی تعلق می گیرد (معنایی که از چشم دکارت پنهان ماند و از کوجیتوی او حذف شد)در اینجا با برهان وجودی آنسلم کاری نداریم بلکه تاکید بر این مطلب است که فکر همواره به «چیزی » تعلق می گیرد.امثال آنسلم و ویلیام اکافی و در صدر فلسفه جدید دکارت تعبیرات [Objective Existence ] و [thought Object of ] را به همین معنی به کار می بردند. در اصطلاح دکارت وجود ابژکتیو به معنای وجودی است که متعلق ادراک واقع شده و بنابراین باید به معنی وجود ذهنی تلقی شود; برعکس [Subjective existence ] که به معنی وجود نفس الامری است، یعنی وجود شی ء با قطع نظر از متعلق آن به ذات فاعل ادراک. مفاهیم سوبژکتیو ابژکتیو در اصطلاح دکارت درست مقابل و خلاف مفاهیمی است که امروز در ادبیات فلسفی از این واژه ها مستفاد می گردد. ^(۵) ارسطو و مفهوم التفات
در سنت ارسطویی ادراک به دو بخش عقلی و حسی تقسیم می شود و ارسطو شان التفاتی ادراک را هم برای احساس و هم برای تعقل قایل است. در مورد احساس، چنانکه دکتر داودی حقا تذکر داده است «از اقوال ارسطو … بر می آید احساس که فعل مشترک حاس و محسوس است » ^(۶) . ارسطو خود می گوید «احساس، چنانکه گفته ایم ناشی از وقوع در معرض حرکتی… است ^(۷) »ارسطو مساله ادراک یا شناسایی را اعم از حسی و عقلی در پرتو نظام قوه و فعل را که از اصول فلسفه اوست، تبیین کرده است «قوه حساسه فقط وجود بالقوه دارد نه وجود بالفعل » ^(۸) و در حین عمل احساس است که این قوه فعلیت می یابد، اما عمل احساس مستلزم وجود شی ء محسوس یا متعلق احساس است به این ترتیب ساسیت بالفعل فقط به شرط وجود محسوسات تحقق می یابد و به زبان ساده تر بدون وجود محسوسات احساس تحقق نخواهد یافت. عبارات زیادی در کتاب «درباره نفس » به چشم می خورد که حاکی از مضمون التفاتی ادراک در نظر ارسطوست. از جمله اینکه حساسیت و یا فعلیت یا حتی قوه احساس مستلزم وجود عنصر مشترک و یگانه ای در هر دو طرف احساس یعنی حاس و محسوس است زیرا در نظر ارسطو «مشابه تحت تاثیر مشابه انفعال می پذیرد» ^(۹) .
ارسطو در چند سطر بعد ضمن مقایسه احساس با علم می گوید:
«احساس بالفعل با به کار بردن علم متناسب است مع ذلک این فرق در میان آن دو هست که در مورد احساس، عوامل مولد فعلیت، اشیاءخارجی است. مثلا شی ء مبصر یا مسموع یا بقیه محسوسات.»
و نیز می گوید:
«احساس کردن وابسته به [فاعل احساس] نیست بلکه حضور شی ء محسوس در این مورد واجب است.»
و نیز می گوید:
«در مطالعه هر حسی باید نخست از محسوسات بحث کرد ^(۱۰) ».
این عبارات و عبارات مشابه آن که در نوشته های ارسطو فراوان به چشم می خورد حاکی از این است که ادراک از نظر ارسطو عمل دوجانبه و فعل مشترک حاس و محسوس یا عاقل و معقول است. اگر چنین است تا مدرکی (به فتح ر) نباشد ادراک تحقق نخواهد یافت. ارسطو به تبع همین طرز تفکر در کتاب درباره نفس پس از بحث کلی احساس وقتی به حواس پنج گانه ظاهری می پردازد به ماهیت «محسوس » بیشتر توجه دارد و بیشتر از آن بحث می کند تا خود عمل احساس و نظر او این است که چگونگی عمل هر احساس بدون شناخت ماهیت محسوس خاص آن، قابل درک نیست. اگر چنین است حیث التفاتی ادراک باید پیوند محکمی با نگرش رئالیستی داشته باشد که از ارکان فلسفه ارسطوست و قریبا به بحث درباره آن خواهیم پرداخت.
حیث التفاتی ادراک در نظر ارسطو به این صورت خودنمایی می کند که اولا ادراک مستلزم عمل دوجانبه و متقابل مدرک و مدرک است و ثانیا به این عمل دوجانبه به صورت یک فعل واحد رخ می دهد. ارسطو بر این جنبه دوم چنین تاکید می کند که «فعل محسوس و فعل احساس فعل واحدی است ^(۱۱) ».سپس این مطلب را در مورد قوه سامعه مثال می زند و می گوید:
«آنکه قوه شنیدن دارد هرگاه این قوه او فعلیت یابد، و آنچه قوه صدا داشتن دارد هر گاه صدا از آن درآید، در این لحظه سمع بالفعل و صوت بالفعل با هم حاصل می شود که می توان به ترتیب آنها را شنیدن و صدا درآوردن نامید. ^(۱۲) »
این ملازمه از یک طرف دال بر ماهیت التفاتی ادراک است و از طرف دیگر حاکی از واقعیت مستقل از ادراک مدرکات. چنانکه ارسطو می گوید:
«حال چون فعل محسوس و فعل حاس فعل واحدی را پدید می آورد، با اینکه ذات آنها مختلف است، ناگزیر باید شنوایی و صوت، و چشایی و طعم و همچنین سایر حواس و محسوسات با همدیگر از میان بروند و با همدیگر پایدار بمانند…. و طبیعت شناسان پیشین، در اینکه پنداشته اند که بدون بینایی نه سیاه و نه سفید هست، و بدون چشایی طعمی وجود ندارد به اشتباه افتاده اند ^(۱۳) » ( ارسطو به نظریه تقسیم خواص به اولی و ثانوی در آرای دموکریتوس و امثال او اشاره می کند زیرا اینها بودند طبیعت شناسانی که چنین آرایی داشتند. نظریه خواص اولی و ثانوی در قرن هفدهم توسط دکارت و لاک و…. احیا شد)
در مورد واقع نگری ملازم این اندیشه، یعنی اینکه حیث التفاتی ادراک حداقل به صورتی که ارسطو آن را تصور می کرده، مستلزم قول به واقعیتهای مستقل از ادراک است، ارسطو عباراتی دارد بدین مضمون:
«چون هماهنگی قسمتی از آواز است; چون آواز و شنوایی، به یک معنی، هر دو یک چیز است; و به معنی دیگر هر دو یک چیز نیست; بالاخره، چون هماهنگی تناسب است، ناچار باید شنوایی قسمی از تناسب باشد و از همین روست که هر گونه افراطی در شدت صوت، چه زیر و چه بم، حس شنوایی را از میان می برد; در میان طعم ها نیز، شدیدترین آنها ذائقه را تباه می سازد; از رنگها، آنچه در حد اعلای درخشندگی یا حد اعلای تیرگی است، بینایی را زایل می کند و در مورد شامه بوی قوی، اعم از خوش یا ناخوش چنین تاثیری دارد… ^(۱۴) »
در عبارات فوق ارسطو تصریح می کند که تاثیر محسوسات اگر از حد معینی کمتر یا بیشتر باشد قوه احساس زایل می شود. پس محسوسات باید وجود مستقل از ادراک ما داشته باشند و چنین نیست که وجود آنها چنانکه دموکریتوس می پنداشت قایم به ادراک ما باشد. مترجم درباره نفس در حاشیه (۲) صفحه ۱۹۰ می گوید:
«منظور ارسطو رد اقوالی است که بر حسب آنها محسوسات نسبت به حواس ما و مقارن با عمل احساس تحقق می یابد و وجود آنها جنبه اعتباری و اضافی دارد، نه جنبه واقعی و خارجی. در نظر ارسطو جهان خارجی زاییده احساس ما یست بلکه اشیاء وجود مستقل از حواس ما دارد…».
تاکنون حیث التفاتی ادراک را در نظر ارسطو در حوزه محسوسات یا ادراک حسی مرور کرده ایم. نظر ارسطو در مورد ادراک عقلی نیز مشمول این حکم است یعنی ارسطو ادراک عقلی را نیز به نحو التفاتی تصور می کرده است یعنی تا معقولی نباشد تعقلی نخواهد بود. در این مورد ارسطو می گوید:
«فکر عبارت از انفعالی است که تحت تاثیر شی ء معقول حاصل می شود یا در امر دیگری از این قبیل است. ^(۱۵) »
در چند سطر بعد می افزاید:
«از اینجا این نتیجه برمی آید که عقل نیز ماهیت خاصی جز وجود بالقوه ندارد. بدین ترتیب جزیی از نفس که آن را عقل می نامند… قبل از تفکر هیچ گونه واقعیت بالفعل نیست ».
برای پی بردن به مضمون التفاتی این عبارات بهتر است آنها را با عباراتی از کتاب ایده های هوسرل مقایسه کنیم. هوسرل می گوید:
«اینکه یک تجربه عبارت است از شعور به چیزی (آگاهی از چیزی): مثلا یک صورت خیالی، صورت خیالی یک غول است و یک ادراک حسی، ادراک موضوع «واقعی » آن است و یک حکم حکمی است راجع به مطلبی و همینطور… ^(۱۶) ».
آنچه هوسرل و ارسطو هر دو بر آن تاکید کرده اند اینکه ادراک همواره ادراک چیزی است: احساس کردن، امر محسوس است و تخیل کردن، تخیل صورت خیالی و تعقل کردن، تعقل امر معقولی است. ادراک التفاتی و ملازمه آن با واقع نگری (رئالیسم)
چنانکه به اختصار اشاره کردیم حیث التفاتی ادراک مستلزم قبول واقعیتهای مستقل از ادراک است: اگر چشم می بیند، «چیزی را می بیند و اگر گوش