خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف

با فایل فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف شامل 32 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل یکی از نوآوری های قرآن در شیوه تالیف :

آیا در قرآن لغات غریبه وجود دارد؟مقصود از لغات غریبه،الفاظ و کلمات نامانوسی است که شنیدن آن بر طبع گران می آید و وجود آن در کلام موجب خلل در فصاحت می گردد.چنین الفاظ غریبی هرگز در قرآن نبوده و در شان قرآن نمی باشد،زیرا قرآن در بالاترین مرتبه فصاحت قرار دارد و هیچ گاه کلمات غریبه درآن به کار نرفته است.آری،غرابت معنای دیگری نیز دارد که در قرآن به کاررفته است:غرابت در عرف محلی.قرآن-احیانا-الفاظ و کلماتی را مورد استعمال قرار داده که برای بیش تر عرف محلی تازگی داشته،معنای آن بر آنان چندان روشن نبوده است،زیرا قرآن از لغات تمامی قبایل عرب استفاده کرده،و حتی برخی کلمات را که ریشه های آن از غیر عرب گرفته شده به کار برده است،که بعضا معانی آن ها برای فرد فرد عرب روشن نبوده است.

قرآن گاه برخی کلمات شیوا را که مورد استعمال قبایل مختلف عرب بوده به کاربرده است،گر چه این کلمات احیانا برای دیگر قبایل تازگی داشته و نامانوس می نموده است.غریب بدین معنا در قرآن وجود دارد و به فصاحت آن خللی نمی رساند.

قبایل عرب همان گونه که در امور سیاسی و نظامی و اجتماعی و نیز اقتصادی وفرهنگی از هم پراکنده بودند،از لحاظ زبان و لغت نیز از هم جدا بودند و در حالت پراکندگی به سر می بردند.و بسیاری از کلمات و اصطلاحات در میان برخی قبایل رواج داشته که قبایل دیگر از آن بی خبر بودند.قرآن از تمامی این لغات بهره جسته ومناسب ترین کلمات را از هر قبیله انتخاب کرده و به کار برده است و از این راه یک نوع آگاهی عمومی در دست رس تمامی عرب قرار داده و خود خدمت فرهنگی،ادبی ولغوی به عرب نموده، وحدت لغت در میان عرب ایجاد نموده است.لذا نه فقط استعمال این گونه الفاظ به فصاحت قرآن خللی نمی رساند،بلکه یک گونه شیوه ادبی و فرهنگی فراگیر ایجاد کرده که عرب از ایجاد آن عاجز بوده است.اینک به نمونه هایی از این گونه لغات قبایلی می پردازیم. لغات قبایل در این زمینه،ابو القاسم محمد بن عبد الله رساله ای نوشته به نام «اللغات »و لغات قبایل عربی را که در قرآن آمده،بر حسب ترتیب سوره ها یاد آور شده است.در این رساله لغاتی از ۳۰ قبیله معروف عرب که در قرآن به کار رفته،آورده است و نیز لغاتی از شهرهای مختلف عربی و دیگر ملت های مجاور عرب،که مجموعا رساله لطیفی است و در نوع خود بی نظیر ^(۱).

قبایلی را که از آن ها یاد می کند عبارتند از:۱.ازد شنوءه،۲.اشعریون،۳.انمار،۴.اوس،۵.بنو حنیفه،۶.بنو عامر ۷.تغلب،۸.تمیم،۹.ثقیف، ۱۰.جذام،۱۱.جرهم،۱۲.حمیر،۱۳.خثعم،۱۴.خزاعه،۱۵.سعد العشیره،۱۶.سلیم،۱۷.طی،۱۸.عذره،۱۹.عماره،۲۰.عسان،۲۱.قریش،۲۲. قیس،۲۳.کنانه،۲۴.کنده،۲۵.لخم،۲۶.مزینه،۲۷.هذیل،۲۸.همدان،۲۹.هوازن،۳۰.یمامه.

از شهرهایی که نام می برد:۱.حجاز،۲.حضر موت،۳.سبا،۴.عمان،۵.مدین،۶.یمامه،۷.یمن.

از ملتهای مجاور:۱.احباش،۲.فرس،۳.روم،۴.قبط،۵.انباط،۶.سریان،۷.عبرانیون،۸.بربر.

جلال الدین سیوطی این رساله را در کتاب الاتقان خود خلاصه نموده که نمونه هایی از آن نقل می گردد:

از لغت کنانه:۱.شطره:تلقاءه(بقره ۲:۱۴۴)،۲.خلاق:نصیب(آل عمران ۳:۷۷)،۳.یعزب:یعیب(یونس ۱۰:۶۱)،۴.دحورا:طردا(صافات ۳۷: ۹)،۵.کنود:کفور(عادیات ۱۰۰:۶)،

از لغت هذیل:۱.رجز:عذاب(مدثر ۷۴:۵)،۲.صلدا:نقیا(بقره ۲:۲۶۴)،۳.

مدرارا:متتابعا(انعام ۶:۶)،۴.فرقانا:مخرجا(انبیا ۲۱:۴۸)،۵.عیله:فاقه(توبه ۹:۲۸)،۶.ولیجه:بطانه(توبه ۹:۱۶)،۷.اجداث:قبور(یس ۳۶:۵۱)،۸.ذنوبا:

عذابا(ذاریات ۵۱:۵۹)،۹.دسر:مسامیر(قمر ۵۴:۱۳)،۱۰.واجفه:خائفه(نازعات ۷۹:۸)،۱۱.مسغبه:مجاعه(بلد ۹۰:۱۴)،از لغت حمیر:۱. سقایه:اناء(یوسف ۱۲:۷۰)،۲.مسنون:منتن(حجر ۱۵:۲۶)،۳.صرح:بیت(نمل ۲۷:۴۳)،۴.وبیلا:شدیدا(مزمل ۷۳:۱۶)،از لغت جرهم:۱. محسور:منقطع(اسراء ۱۷:۲۹)،۲.حدب:جانب(انبیا۲۱:۹۶)،۳.ودق:مطر(نور ۲۴:۴۳)،۴.ینسلون:یخرجون(انبیا ۲۱:۹۶)،۵.حبک:

طرائق(ذاریات ۵۱:۷) ^(۲).

واژه های غیر عربی

در لغت عرب واژه هایی وجود دارد که ریشه عربی ندارند و از لغت های مجاورگرفته شده است،و این یک امر طبیعی به شمار می رود و در تمامی زبان های زنده وگذشته بر اثر مجاورت و رفت و آمدها،لغات نیز داد و ستد می شدند.

البته شکل واژه های اجنبی هم واره با تغییراتی مواجه می شده است و به مرورزمان رنگ و بوی لغت میزبان را به خود می گرفته و هم ساز آن لغت می گردیده است ^(۳).به این گونه تغییرات در واژه های بی گانه اصطلاحا«معرب »عربی شده-می گویند.در این زمینه کتاب های فراوانی نوشته شده،از جمله به کتاب «المعرب »نوشته ابو منصور جوالیقی،موهوب بن احمد بن محمد(متوفای ۵۴۰) می توان اشاره کرد.این کتاب بیش تر به واژه های فارسی تعریب شده پرداخته و این گونه کلمات را در اشعار اصیل عربی آورده است. اخیرا این گونه واژه های وارد شده را«دخیل »-داخل شده-گویند و در المنجد،این اصطلاح زیادبه کار رفته است.در این مورد گفته می شود:«و الکلمه من الدخیل،این کلمه از کلمات »داخل شده در زبان عرب است ».

وارد شدن واژه های دیگر در هر لغت و در هر زبانی یک امر طبیعی است و هرگزبه عنوان عیب یا نقص شمرده نمی شود.وجود این گونه لغات به خالص بودن آن زبان یا آن لغت نیز صدمه ای وارد نمی سازد،یعنی زبان عربی،عربی است گرچه برخی لغات غیر عربی