خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 45 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (بخش ۳۰) :

فلسفه دین و فلسفه علم دین (۲)

هرچند
بنای ما بر این بود که پس از تعریف دین و علم دین، به تعریف فلسفه دین و فلسفه علم
دین بپردازیم، تا معلوم شود که بحث قلمروشناسی دین – که طی مقالات متعددی درباره
آن، سخن گفته ایم – مربوط است به فلسفه دین; ولی جا دارد که بحث مجددی درباره کلام
داشته باشیم. چرا که کلام – همچون فقه و اخلاق اسلامی و تفسیر – از علوم دینی است.
هرکدام از این علوم، برای خود فلسفه ای دارند. هرچند علمای ما – که تلاشهای بسیاری
در علوم مختلف فقه و اخلاق و کلام کرده اند – درباره فلسفه های این علوم، کار
چشمگیری نکرده اند و صد البته که جا دارد که نه تنها درباره فلسفه دین – به خصوص
دین اسلام – به تلاش و کوشش بپردازند، بلکه از فلسفه های علم یا علوم مربوط به دین
هم غفلت نورزند.

وانگهی نه
تنها درباره فلسفه های علوم مدونی از قبیل کلام و اخلاق و فقه اسلامی و تفسیر کار
چشمگیری صورت نگرفته، بلکه هنوز علوم دینی و اسلامی بالقوه ای داریم که به مرحله
فعلیت نرسیده اند. به عنوان مثال، ما هنوز علم سیاست اسلامی، علم مدیریت اسلامی و
علم اقتصاد اسلامی ^(۱) به صورت مدون و کامل نداریم. نوشته هایی که –
احیانا – در این زمینه ها داریم هنوز در مرحله ابتدائی قرار دارند و به درجه پختگی
نرسیده اند.

علمای ما
قرنهاست که روی فقه و تفسیر و اخلاق و کلام کار می کنند و هنوز هم هیچ کس مدعی
نشده که کار به پایان رسیده است. تاریخ اسلامی هم سهم مهمی از کار و تلاش و تحقیق
دانشمندان پژوهشگر اسلامی را به خود اختصاص داده است. جمعی از مورخان دانشمند
اسلامی به بررسی تاریخ علوم اسلامی پرداخته اند و ما اکنون کم و بیش، تاریخ فقه،
تاریخ تفسیر، تاریخ کلام اسلامی و تاریخ فلسفه اسلامی را داریم. ولی فلسفه این
علوم اسلامی را نداریم. فلسفه هر علمی تابع آن علم و متفرع بر آن علم است. یعنی تا
خود علم پدید نیاید، نوبت به پدید آمدن فلسفه آن علم نمی رسد. به عبارت دیگر، هر
علمی معرفت درجه اول و فلسفه آن علم، معرفت درجه دوم است.

علم فقه و
علم کلام و علم تفسیر و علم تاریخ اسلامی – با همه شعب آن – نیاز به فلسفه علم
دارند و همان طوری که خود این علوم تدوین و تکمیل شده اند، فلسفه آنها هم باید
تدوین و تکمیل شود. علوم بالقوه اسلامی هم باید از قوه به فعل بیایند و در مسیر
تدوین و تکمیل قرار گیرند و آنگاه که حدود و ثغور آنها مشخص شود و به درجه پختگی
نائل شوند، نیاز به فلسفه علم پیدا می کنند.

نگارنده
معتقد است که ما فلسفه اسلامی داریم. فلسفه اسلامی از خود متون معتبر اسلامی مایه
می گیرد. قطعا متون معتبر اسلامی معارف عمیق عقلی مطرح کرده اند. مسائل ما
بعدالطبیعه و الهیات، در قرآن و نهج البلاغه و کتب حدیث، فراوان است. مخصوصا مسائل
الهیات بالمعنی الاخص که غایت و نتیجه مسائل الهیات بالمعنی الاعم است. متکفران
اسلامی و علمای برجسته وظیفه دارند مسائل الهیات بالمعنی الاخص قرآن و احادیث
معتبر را دقیقا شناسائی کنند و آنها را با الهیات بالمعنی الاعم ارتباط و پیوند
دهند. اینجاست که فلسفه اسلامی در هر دو قسمت الهیات بالمعنی الاعم و الهیات
بالمعنی الاخص، تحقق پیدا می کند.

نمی خواهم
بگویم: تاکنون در این زمینه هیچ کاری صورت نگرفته است. کتب فلسفی فلاسفه مشائی و
اشراقی و حکمت متعالیه، همه در همین مسیر گام زده اند. همه اندیشمندان حوزه های
مشاء و اشراق و حکمت متعالیه، سعی کرده اند در الهیات بالمعی الاخص سخن اسلام را
بگویند. تلاش همه آنها این بوده است که الهیات بالمعنی الاخص اسلام را بر الهیات
بالمعنی الاعم، مبتنی سازند.

مباحث
وحدت یا کثرت وجود، تشکیک وجود یا ماهیت، اصالت وجود یا ماهیت، جعل وجود یا ماهیت،
حدوث و قدم، تقدم و تاخر، قوه و فعل، علیت و معلولیت، ذهنیت و خارجیت، همه از
مباحث زیربنائی مسائل مربوط به الهیات بالمعنی الاخص، محسوب می شوند.

فیلسوف
اسلامی با متکلم اسلامی فرق دارد. هرچند فیلسوف شیعی با متکلم شیعی فرقی ندارد.
فیلسوف اسلامی تابع عقل و منطق و برهان است و هرگز متعبد به ظواهر الفاظ نمی شود و
جز در برابر نصوص قطعی و مسلم، سر تسلیم فرو نمی آورد. ولی متکلم اسلامی تابع
ظواهر الفاظ است. آن هم ظهوری که به حوزه عرفی خود او مربوط می شود. و به همین جهت
است که با توجه به آیه کریمه «الرحمن علی العرش استوی » ^(۲) . معتقد
می شود که خداوند، موجودی مجسم است و بر کرسی می نشیند.

فیلسوف
اسلامی جمود بر این ظواهر ندارد، بلکه از تاویل هم می پرهیزد. او معتقد است که
الفاظ، معانی گسترده ای دارند. معنای عرش و استواء را نباید در محدوده ماده و
مادیات محصور کرد تا نیاز به تاویل یا جمود بر ظاهر پیدا شود. همچنان که معنای
«ید» هم در عضو بدنی محدود و محصور نمی شود و بنابراین، نه لازم است که خدا را
موجودی مجسم و دارای ست و پا بدانیم و نه نیازی به تاویل و گریز از حقیقت به مجاز
داریم ^(۳) .

«ید» مظهر
قدرت و تخت و عرش مظهر فرمانروائی و استواء، استیلاء است و بنابراین، بدون این که
نیاز باشد که قائل به تجسم خداوند شویم و بدون این که محتاج به تاویل و حمل بر
معنای مجازی باشیم، می توانیم آیات را فهم کنیم و پایه های الهیات بالمعنی الاعم و
الهیات بالمعنی الاخص را استوار سازیم.

با توجه
به بیان فوق، نه تنها نیاز به فلسفه علم فقه و فلسفه علم کلام اسلامی و فلسفه علم
تفسیر و فلسفه علم اخلاق اسلامی و فلسفه علم تاریخ یا تواریخ اسلامی داریم که به
فلسفه اسلامی هم محتاجیم. اینک نخست به تعریف کلام، سپس به تعریف فلسفه علم
می پردازیم.

تعریف کلام

علم کلام،
علمی است که با التزام به کتاب و سنت و با اعتماد به قرآن و احادیث معتبر، به دفاع
عقلانی از دین می پردازد. متکلم واقعی کسی است که دین را در همه ابعاد و در جانب
اصول و فروع، فهم کرده باشد و بتواند به تبیین صحیح و دقیق تمام معارف دینی
بپردازد و سنگربانی باشد که به همه شبهات و اشکالاتی که بر اذهان هجوم می آورد،
پاسخ گوید.

لازم نیست
که متکلم اسلامی، متکلم مطلق باشد، بلکه می تواند متکلم متجزی باشد. به عبارت
دیگر: کلام هم می تواند به رشته های تخصصی مختلفی تقسیم شود. چه مانعی دارد که
برخی از متکلمین، تخصص در اصول و برخی تخصص در فروع دین داشته باشند و بتوانند
هرکدام پاسخگوی اشکالات وارده بر حوزه تخصصی خودشان باشند. گاهی شبهات، جنبه
تاریخی دارد و گاهی شبهات، جنبه علمی دارد و گاهی جنبه ادبی و بلاغی و گاهی
جامعه شناسانه و روانشناسانه یا روانکاوانه است. گاهی فلسفی و گاهی غیر فلسفی است.
بسی دشوار است که یک نفر به تنهائی بتواند پاسخگوی همه شبهات مختلف و حلال همه
مشکلات گوناگون و مدافع همه تهاجمات متنوع باشد. تهاجمات، گاهی نظامی و گاهی
اقتصادی و گاهی فرهنگی است. تهاجمات نظامی را نظامیان و تهاجمات اقتصادی را برنامه ریزان
سیاست و اقتصاد و تهاجمات فرهنگی را هم سیاستگزاران و هم متکلمان پاسخ می گویند.
بنابراین، پرواضح است که برای دفع همه تهاجمات به یک طیف وسیع از افراد متخصص و
متبحر نیاز است. هرگز نباید انتظار داشت که شخص واحد از عهده دفع همه تهاجمات
برآید.

خواجه
طوسی (ره) از قهرمانان بزرگ کلام و فلسفه و ریاضیات و هندسه و نجوم است. ولی نقل
شده که او فرموده است: در مقام بحث و مناظره و جدال، در مقابل اشخاص آگاه به فنون
مختلف، غالب و در مقابل اشخاص متبحر و متخصص در فن واحد