خرید و دانلود فایل ورد کامل پاورپوینت تعصیب در فقه و حقوق اسلامی

فایل فایل ورد کامل پاورپوینت تعصیب در فقه و حقوق اسلامی که هم اکنون ارائه می‌شود، یک راه‌حل جامع و بی‌نظیر برای نیازهای تحقیقاتی و آموزشی شماست. این مجموعه شامل 116 اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل پاورپوینت تعصیب در فقه و حقوق اسلامی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل پاورپوینت تعصیب در فقه و حقوق اسلامی :

Normal
۰

false
false
false
EN-USX-NONEAR-SA












MicrosoftInternetExplorer4

فارغ
التحصیل – معارف اسلامی

مقاله
«تعصیب » در فقه و حقوق اسلامی از جمله تحقیقات دانشجویی موجود در آرشیو مرکزی
تحقیقات دانشگاه امام صادق «علیه السلام » است که به بهانه موفقیت نگارنده آن،
خانم فرحنازافضلی دانش آموخته این دانشگاه درآزمون سراسری کارشناسی ارشد برای چاپ
در نشریه انتخاب شده است.

عول و
تعصیب از مسائل مورد نزاع بین شیعه و اهل تسنن می باشد که بواسطه بحث در اطراف آن
اختلافاتی در ابواب دیگر فقه بروز کرده است; از جمله در طبقه بندی کردن وارثان،
موجبات و موانع ارث،درجات قرب و بعد بازماندگان نسبت به متوفی و تعیین سهام هر یک
از آنها.

قبل از
شروع بحث مقدمتا یاد آورمی شویم که یکی از اسباب تملک و مالکیت فردی، ارث بردن است
که از جانب شارع مقدس نیز تایید شده و مشروعیت پیدا کرده است.

در اصطلاح
فقها ارث عبارت است ازانتقال قهری دارایی متوفی به وارث او به موجب حکم شارع که در
این انتقال رضایت و قصد مورث و وارث شرط نمی باشد.

موجبات
ارث در نزد امامیه:

در نزد
امامیه موجبات ارث دو چیزاست: ۱) نسب ۲) سبب که برای نسب ۳ طبقه قائل شده اند:

– طبقه
اول شامل پدر، مادر، اولاد و اولاداولاد میت می باشد.

– طبقه
دوم شامل برادران، خواهران واولاد ایشان و اجداد و جدات میت است.

– طبقه
سوم شامل اعمام و اخوال وعمات و خالات و اولاد ایشان می باشد.

و در نظر
فقهای امامیه هر طبقه حاجب طبقه بعدی می باشد و با بودن یک فرد ازطبقه مقدم، به
طبقات بعدی ارث نمی رسد.

سبب نیز
بر دو قسم است:الف) زوجیت ب) ولاء

ولاء به
سه قسم ولای عتق و ولای ضمان جریره و ولای امامت تقسیم می شود. و قائل شده اند که
زن و شوهر در تمامی مراتب ارث اعم از نسبی و سببی سهم خود را دریافت می کنند و
حاجبی برای محروم کردن آنها ازاصل ماترک وجود ندارد ولی ممکن است سهم آنها به
وسیله بعضی ازحجب از حد اعلی به حد اسفل تقلیل یابد.

نکته: در
فقه امامیه حاجب شدن برای مادر چندین شرط دارد از جمله اینکه میت دو برادر یا یک
برادر و دوخواهر یا چهار خواهر ابوینی و یا ابی داشته باشد که این حاجبها بدون
اینکه خود چیزی به ارث ببرند، مانع از ارث بردن حد اعلای مادر می شوند و نیزمانع
می شوند که چیزی از باقیمانده فرائض بر مادر رد شود.

موجبات
ارث در نزد اهل سنت:

در نزد
بعضی از اهل سنت موجبات ارث چهار چیز است:

الف)
قرابت خاصه نسبی که ابوت و نبوت است.

ب ) عقد
نکاح اعم از اینکه مباشرت صورت گیرد یا نگیرد و تاعلقه زوجیت از بین نرفته، زن و
شوهراز هم ارث می برند.

ج) ولای
عتق (که با امامیه دربعضی جاها تفاوت دارد.)

د) جهت
اسلام (در نزد بعضی ازاهل سنت از اسباب ارث است.)

معنای لغوی عصبه:

«عصبه با
دو فتحه، در جمع و مفردبودن آن میان لغویان اختلاف است.جوهری آن را مفرد دانسته و
جمع آن را عصبات آورده است و لکن قیومی در مصباح و فخر الدین طریحی در«مجمع » آن
را جمع عاصب دانسته اندو عبارات قیومی در کتاب مزبور به شرح زیر است:

العصبه،
القرابه الذکور الذین یدلون بالذکور هذا ما قاله ائمه اللغه و هوجمع عاصب مثل کفره
و کافر ولاتکون المراه عصبه لا لغه و لا شرعا.

و
بنابراین افراد عصبه منحصرند به خویشاوند ذکوری که قرابت آنان به سبب خویشاوند
ذکور(مثل جد،پسرپسر، برادر، عمو، پسران ایشان)باشد و تصریح کرده است که زن برحسب
لغت و شرع از عصبه نیست واین کلمه به ذکور اختصاص دارد و قول مزبور را به ائمه لغت
نسبت داده است که زن مطلقا عصبه نمی باشد.

ابن منظور
در لسان العرب گفته است:«عصبه الرجل بنوه و قرابته لابیه.»

بنابراین،
تعریف فوق از تعریف قیومی اعم است زیرا به موجب آن خویشاوندان پدری از ذکور و اناث
ازعصبه محسوب می شوند و از آن پس گفته است که:

لم اسمع
للعصبه بواحد و القیاس ان یکون عاصبا مثل طالب و طلبه وظالم و ظلمه.

کلام فوق
می رساند که عصب جمع است زیرا اطلاق آن بر پسران وخویشاوندان پدری با مفرد بودن
آن سازگار نیست جز اینکه تواند بود که اسم جمع باشد به لحاظ اینکه عاصب شنیده نشده
است ولکن مقتضای قیاس، آن است که عصبه جمع عاصب باشد.» ^(۱)

امام
خمینی «قدس سره » می فرمایند:«عصبه هر مردی است که بدون واسطه یا با واسطه ذکور به
میت انتساب دارد.» ^(۲)

و طبق
گفته سید محمد کلانتر:«عصبه الرجل اولیاؤه الذکور من ورثته و انما سموا بذلک،
لانهم یحیطون بالرجل فالاب طرف و الابن طرف والعم جانب و الاخ جانب » ^(۳)

معنای اصطلاحی تعصیب:

«التعصیب
توریث ما فضل عن السهام من کان من العصبه و هم الابن والاب و من یدلی بهما من غیر
رد علی ذی السهام » ^(۴)

هر گاه
ترکه میت بیش از سهام صاحبان فروض باشد با رعایت حجب حرمانی و نقصانی و بعد از
دادن نصیب هر یک از آنها، باز هم مقداری اضافه بیاید، در این صورت آن را به عصبه
می دهند نه ذوی السهام.

بعضی از
متقدمین امامیه مثل شیخ طوسی به جای لفظ تعصیب از لفظ عصبه استفاده کرده اند
^(۵) :

القول
بالعصبه باطل عندنا و لایورث بها فی موضع من المواضع وانما یورث بالفرض المسمی او
القربی او الاسباب التی یورث بها من الزوجیه و الولاء.

ظاهرا لفظ
«عصبه » در کلام ایشان به معنی اسم مصدر و تعصیب می باشد نه شخص وارثی که قسیم ذوی
الفروض و اولوالارحام است.

فاضل
مقداد از علمای امامیه درمساله تعصیب فرموده است:

«و هو
الردعلی العصبه دون ارباب الفروض ^(۶)

و ابن
منظور افریقی در لسان العرب پس از ذکر معنی لغوی می گوید:

«فاما فی
الفرائض فکل من لم تکن له فریضه مسماه فهو عصبه ان بقی شی ء بعد الفرائض اخذ»
^(۷)

از شافعی
نقل کرده اند که وی ازتعصیب، تعبیر به رد مواریث نموده است. ^(۸) عصبه
کسی است که فرض مشخصی ندارد بلکه هر چه اضافه ازسهم ذوی الفروض بیاید به او
داده می شود ودر برخی از موارد همه ماترک از آن او خواهد شد (به سبب عصوبت).

در هر حال
طبق نظر امامیه و اهل سنت در بعضی از فروض مثل جایی که پسر و یا پدر تنها وارث
باشند به آنهامال ردا هم بر می گردد. در نظر امامیه به عنوان قرابت (و نه عصوبت)
اما درنظر اهل سنت سبب استحقاق عصوبت می باشد.

آیا در عهد جاهلیت عصبه وجودداشته است؟

واضح است
که در عهد جاهلیت،پدر و پسر و سایر خویشاوندان ذکورانسان که قرابت آنها بواسطه پدر
و پسربوده است، عصبه نامیده می شدند واینگونه مرسوم بوده است که در دفاع از
خویشاوندان خود بسیاری افراطی عمل می نمودند و در عوض از ارث ومیراث متوفی
برخوردار می شدند وچون در نزد آنان عصبه فقط شامل خویشاوندان ذکور بود به زنان
ودختران چیزی از ارث نمی دادند. باآمدن اسلام زنان نیز همچون مردان استحقاق دریافت
ارث را پیدا کردندولی در سهم آنها اختلافاتی مشاهده می شد.

قابل توجه
اینکه در جایی که سهم آنها مشخصا ذکر نشده باشد اهل سنت آنها را عصبه فرض می کنند
-البته در صورتی که توسط شخص دیگری معصب شده باشند – در حالی که هیچ آیه و روایتی
دال بر این مطلب نداریم و علاوه بر آن آیه اولوالارحام بر خلاف آن دلالت می کند و
قاعده الاقرب فالاقرب باید پیاده شود.

اگر قائل
شویم که دختر ارث نمی برد در فرضی که وراث، دخترپسر و پسر عم او بوده باشند،
تمامی میراث از آن پسر عم خواهد بود و به دختر چیزی نمی رسد. ولی اگر این دختر
برادری هم داشته باشد که معصب او شود، ما ترک به تفاضل بین خواهر و برادر تقسیم
می شود و به پسر عم چیزی نمی رسد. یعنی درحالتی که معصب (مثل برادر) وجودنداشته
باشد، قاعده الاقرب فالاقرب پیاده نمی شود که این کار اهل سنت، برخلاف آیه است چرا
که با وجود دخترپسر، نوبت به پسر عم نباید برسدحتی اگر دختر پسر، برادری
نداشته باشد. در جامع المدارک ^(۹) هم آمده است که از آیه «و
اولوالارحام بعضهم اولی ببعض فی کتاب الله » چنین به ذهن می رسد که اقرب اولی از
ابعداست بدون هیچ فرقی بین مذکر ومونث.

اقسام عصبه در نزد اهل سنت ^(۱۰) :

نزد اهل
سنت عصبه عموما بر دوقسم است:

۱) عصبات
ذکور ۲) عصبات اناث

عصبات
ذکور عبارتند از پدر و پسرو کسانی که به سبب یکی از آن دو به انسان بستگی و قرابت
دارند و از طبقه اناث نیستند; مانند جد و پسر پسر وبرادران ابوینی و ابی و پسران
ایشان واعمام ابوینی و ابی و عموزادگان ذکورو چون آزاد کنندگان ذکور عصبه بالذات
می باشند از این دسته بشمارمی روند; زیرا عصبات ذکور عموما وبدون استثناء، عصبه به
نفس هستند ومعصب ندارند.

اما عصبات
اناث بر سه دسته می باشند. ^(۱۱)

الف) عصبه
بنفس ب) عصبه بالغیر ج) عصبه مع الغیر

الف) عصبه
بنفس که گاهی عصبه بالذات هم گفته می شود منحصراست به معتقه یعنی هر گاه زنی بنده
و یا کنیزخود را آزاد کند و آن آزاد شده بر اثرکسب و کار و یا غیر آن صاحب
مالی شود و بمیرد در حالی که وارثی خاص برای او نباشد – در اصطلاح فقهای امامیه از
وراث نسبی هیچکس نباشد -در این صورت آزاد کننده، همه ترکه آزاد شده را به عنوان
عصوبت می بردو معتقه را در این صورت عصبه بنفس گویند. در حالی که در نزد ا صفحه محتوای تخصصی است که با دقت بالا تهیه شده است.